ဗုဒၶဘာသာ၀င္ ျမန္မာလူမ်ိဳးမ်ားသည္ ကံ၊ ကံ၏အက်ိဳးကို
ယံုၾကည္ၾကပါသည္။ ကံသာအမိ
ကံသာအဖဟုပင္ သိထားၾကပါသည္။ မိမိျပဳေသာကံသည္ မိမိကို
ပဋိသေႏၶစိတ္ရင္းကပင္ ကြဲျပား
ေအာင္ ျပဳရံုသာမက ရုပ္အဆင္း ကြဲျပားေအာင္၊
အမ်ိဳးအေဆြ ကြဲျပားေအာင္၊ ခ်မ္းသာဆင္းရဲ ကြဲ
ျပားေအာင္လည္း မိမိကံကပင္ မိမိကို
စီမံလိုက္ပါသည္။
ဥပမာ==လူတစ္ေယာက္သည္ ကုသိုလ္ကံကို ဉာဏ္ႏွင့္ယွဥ္လ်က္
ထက္ထက္သန္သန္ျပဳ
၏။ လူတစ္ေယာက္ကား ကုသိုလ္ကို မျပဳ။ ျပဳေသာ္လည္း ထက္ထက္သန္သန္
မဟုတ္။ ထိုသူ ႏွစ္
ေယာက္တို႔ လူ႕ပဋိသေႏၶေနၾကရလွ်င္ ဉာဏ္ႏွင့္ယွဥ္လ်က္
ထက္ထက္သန္သန္ျပဳေသာ ကုသိုလ္ ရွင္က ခ်မ္းသာေသာ အမိ၀မ္း၌ ပဋိသေႏၶေနရ၏။ မိခင္သည္
လိမၼာနားလည္ သိရွိသူျဖစ္လ်က္
ကိုယ္၀န္ကေလး မဆင္းရဲေလေအာင္ အစစ အရာရာ သတိထား၏။
အေနအထိုင္ မၾကမ္းတမ္း၊ ပူလြန္း စပ္လြန္း ေအးလြန္းေသာအစာ
ေရွာင္ၾကဥ္၏။
ကုသိုလ္နည္းပါးေသာသူကား ဆင္းရဲသူမ၀မ္း၌ သေႏၶတည္ရ၏။ ထိုဆင္းရဲသူမသည္
အ
ရာရာ၀ယ္ တတ္သိနားလည္သူ မဟုတ္ေခ်။ နားလည္ျပန္လွ်င္လည္း ေရွာင္ၾကည္ဖြယ္
ရာဟူသမွ်
ကို ေရွာင္ဖို႔ရာ ဥစၥာဓန မရွိေသာေၾကာင့္ အပူအစပ္၊ ေအးလြန္းေသာ
အစာမ်ားကိုလည္း မေရွာင္
ႏိုင္ရာ။ ကိုယ္၀န္သူငယ္မွာ အမိက အလြန္ပူစပ္ေသာ
အစာကိုစားလိုက္လွ်င္ ငရဲက်သလို ပူေလာင္
ရွာ၏။ အလြန္ေအးေသာ အစာကို စားလိုက္လွ်င္
ေလာကႏၱရိက္ ငရဲက်သလို ေအးရရွာေတာ့၏။
ရုတ္တရက္ (ကဗ်ာကယာ) ထိုင္လိုက္၊
ထလိုက္လွ်င္လည္း ဆြဲ၍ေဆာင့္သလို ပင္ပန္းရွာ၏။
ထိုကဲ့သို႔ အမိ၀မ္း၌
ေအာင္းေနစဥ္ကပင္ ဆင္းရဲခ်မ္းသာသည္ ျခားနားေလၿပီ။ ထို႔ေနာက္
ဖြားခ်ိန္သို႔
ေရာက္လွ်င္ ကုသိုလ္ရွင္မွာ လက္သည္ေကာင္းတို႔ျဖင့္ သက္သာႏိုင္သေလာက္ သက္
သာေအာင္
ဖြားျမင္၍ အျပင္ေရာက္ေသာအခါ ႏုနယ္ေသာအထည္ စသည္တို႔ျဖင့္ က်က်နန
ျပဳစု
ၾကေသာေၾကာင့္ သက္သာခြင့္ရ၏။
ကုသိုလ္နည္းသူကား လက္သည္ေကာင္း မရသျဖင့္
က်ဥ္းေျမာင္းေသာၾကြက္တြင္းမွ ၾကြက္
ကေလးတိုး၍ ထြက္ရသလို အလြန္ပင္ပန္းစြာ
ထြက္လာခဲ့ရသည့္အျပင္ ဖြားျမင္ၿပီးေသာ အခါတြင္
လည္း အျပဳအစု ေကာင္းေကာင္းမရ၊
အ၀တ္ၾကမ္းတို႔ျဖင့္ ကိုင္ယူၾကေသာေၾကာင့္ အနာကို ၾကက္
ေတာင္ႏွင့္ဆြသလို မခ်ိမဆံ့
ခံရေလေတာ့သည္။
ဤကဲ့သို႔ ခ်မ္းသာဆင္းရဲ ကြဲျပားရံုနဲ႔ မၿပီးေသး။
ကုသိုလ္ရွင္သူငယ္မွာ အမိႏို႔ရည္ေကာင္း
ကို လံုလံုေလာက္ေလာက္ ရသည့္အျပင္ အျခားေသာ
ႏို႔မွဳန္႔ႏွင့္ က်န္းမာေရးအတြက္ ေဆးေကာင္း
ဆရာေကာင္းတို႔က ေစာင့္ေရွာက္ၾကသျဖင့္
က်န္းက်န္းမာမာ ရွိရံုသာမက အဘိုး၊ အဘြား၊ အေဒၚ
အရီး၊ ႀကီးႀကီး၊ ငယ္ငယ္ စသည္တို႔က
ေခ်ာ့ၾက၊ ျမွဴၾက ယုယၾကသျဖင့္ ခ်မ္းသာခ်င္တိုင္း
ခ်မ္း
သာခြင့္ရေတာ့၏။
ကုသိုလ္နည္းပါးေသာ သူငယ္ကား မိခင္၏
ႏို႔ရည္ေကာင္းကိုလည္းမရ။ ေဆးေကာင္း၀ါး
ေကာင္း ဆရာေကာင္းကို မဆုိထားႏွင့္။ အဘိုး
အဘြား စသည္တို႔ကပင္ ခင္ခင္မင္မင္ မယုယလို
ၾက။ မိခင္လုပ္သူမွာ ကေလးအနားက
မခြာလိုပါေသာ္လည္း ကေလးကို အဆာေျပရံုသာ ႏို႔တိုက္
ၿပီးေနာက္ စားေရးေသာက္ေရးအတြက္
ပင္ပန္းစြာ အလုပ္ လုပ္ရသျဖင့္ လူမမယ္ကေလးမွာ ပစ္
စလက္ခတ္
ေနရရွာေတာ့သည္။
ဤကဲ့သို႔ ကေလးအရြယ္ လူမမယ္ဘ၀ ဉာဏ္၀ီရိယကူလ်က္
ဥစၥာမရွာႏိုင္ေသးခင္ ေရွးကံ
ခ်င္း ျခားနားသည့္အတြက္ ဆင္းရဲခ်မ္းသာ ကြဲျပားပံုကို
စံုစံုလင္လင္ သိထား၍ “ မ်က္ႏွာႀကီးရာ
ဟင္းဖတ္ပါတတ္သေလာ ” ဤေလာကႀကီးတြင္
မ်က္ႏွာႀကီးသူတို႔၌ ဟင္းဖတ္ပါေနသည္ကို အ
ျပစ္ျမင္၍ မေနသင့္ေပ။ ေရွးေရွးဘ၀၌
ကံျပဳစဥ္ကာလ မိမိကိုယ္တိုင္ အသိဉာဏ္ကင္းလ်က္ ညံ့
ဖ်င္းစြာ ျပဳခဲ့မိပံုကိုသာ
အသိျမင္၍ မိမိကိုယ္တိုင္ မ်က္ႏွာႀကီး သူေတာ္စင္ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾက
ဖို႔
လိုအပ္ပါသည္။
ထိုကဲ့သို႔ ကိုယ္တိုင္ေတာ့မက်င့္ပါဘဲ သူတစ္ပါးမ်က္ႏွာႀကီးကို
မနာလိုၾကပါလွ်င္ ေနာင္ဘ
၀အဆက္ဆက္၌ သာ၍သာ၍ ဒုကၡတြင္းနက္ဖို႔သာရွိပါသည္။
ထို႔ေၾကာင့္ ကံေကာင္းလိုလွ်င္ ကံ
ေကာင္းေအာင္ မိမိကိုယ္တိုင္
စီမံျပဳလုပ္ႏိုင္ေၾကာင္း အထက္ေဖၚျပပါ အခ်က္ကို ၾကည့္ျခင္းအား ျဖင့္
နားလည္သေဘာေပါက္ၾကၿပီး က်င့္ႀကံအားထုတ္ႏိုင္ကာ ျမတ္နိဗၺာန္ကို
ရေရာက္ႏိုင္ၾကပါ
ေစ ကုန္သတည္း။
{အမရပူရၿမိဳ႕၊ ေက်းဇူးေတာ္ရွင္
မဟာဂႏၶာရံုဆရာေတာ္ အရွင္ဇနကာဘိ၀ံသ၏ ကိုယ္က်င့္
အဘိဓမၼာမွ ေကာက္ႏုတ္ေရးသားပါသည္။
}
ဦးသိန္းေ၀။
http://www.facebook.com/damanady.tk
http://www.damanady.tk/ (ဓမၼနဒီ)တြင္လည္း
ဖတ္ရွဳႏိုင္ပါသည္။
----------------------------------------------------------
“ကိုယ္စီခပ္ႏွိပ္ၾက”
===========
အိုးမဖုတ္ခင္၊
အိုးလုပ္စဥ္၀ယ္၊
အိုးတြင္္ႏွိပ္ခပ္၊ တံဆိပ္မွတ္ကား၊
မျပတ္မစဲ၊
အိုးပင္ကြဲလည္း၊
အၿမဲတေစ၊ တည္ရွိေနသို႔၊
ထိုထိုေသြးသား၊
ကေလးမ်ား၌၊
ဘုရားတံဆိပ္၊ ဘာသာစိတ္ကို၊
ခပ္ႏွိပ္ႏိုင္မွ၊
သက္ဆံုးက်ေအာင္၊
ဗုဒၶ၀ါဒီ၊ စြဲ၍ တည္မည္၊
ကိုယ္စီခပ္ႏွိပ္ ၾကေစသတည္း။
။
(ေတာင္ၿမိဳ႕-မဟာဂႏၶာရံုဆရာေတာ္)
