copy from http://ashinsirinda.com/
jan 16 2010
" အပင္ေရ တစ္ဆယ္သာသာေလး ရွိတဲ့ ကိေလသာခ်ဳံပုတ္ကုိ အ၀ိဇၨာ အကန္း ဦးေဆာင္ရာ ေနာက္မွာ တစ္ေယာက္ခါး တစ္ေယာက္ ဆြဲျပီး အထပ္ထပ္ လွည့္ပတ္ရင္း သံသရာခရီး ရွည္ေနၾက ရတယ္" ဆုိတာ မ်က္စိျမင္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြ အဖုိ႔ေတာ့ ရည္စရာလုိ ျဖစ္ေနမွာေပါ့။
ဓမၼေဘရီ အရွင္၀ီရိယ(ေတာင္စြန္း)
တရားဦးကုိ နားနဲ႔ သင္ယူတဲ့ ပရိယတ္ကုိ ျပဳလုပ္ျပီး စိတ္က နွလုံးသြင္း ဆင္ျခင္တဲ့ ပဋိပတ္ အလုပ္ကုိ သတိနဲ႔ မျပတ္ ဆင္ျခင္ ႀကိဳးစား တဲ့ အတြက္ ပဥၥ ၀ဂၢီ ငါးဦး ထဲက အႀကီးဆုံး ျဖစ္တဲ့ အရွင္ေကာ႑ည သႏၱာန္ွမွာ ကိေလသာျမဴ ကင္းစင္ျပီး " ျဖစ္ေပၚလာသမွ် သခၤါရ ဓမၼတုိ႔ဆုိတာ ခ်ဳပ္ေပ်ာက္သြားၾကျမဲ ဓမၼတာ ပါကလား" ဆုိတဲ့ တရားမ်က္စိ လင္းလင္းႀကီး ပြင့္သြားပါေတာ့တယ္။
ဒုကၡိတ သတၱ၀ါတုိ႔အတြက္ ဒုကၡကင္းေ၀းရာ နိေရာဓပန္းတုိင္ဆီ ေလွ်ာက္ လွမ္း ႏုိင္မယ့္ မဇၥ်ိမလမ္းေတာ္ ႀကီးကုိ ေလးသေခၤ် ကမၻာတစ္သိန္း ကာလၾကာ ေအာင္ ပါရမီရွင္က အရွင္ေကာ႑ည ပန္းတုိင္ကုိ ပထမဦးဆုံး ေရာက္ရွိသြားတာ ကုိ သိလုိ္က္ရေတာ့ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ မုဒိတာအဟုန္က ရင္ထဲမွာ မ်ိဳသိပ္ထားဖုိ႔ မဆံ့ ေတာ့ တဲ့ အတြက္" အညာသိ ၀တ ေဘာ ေကာ႑ေညာ၊ အညာသိ ၀တ ေဘာ
ေက႑ေညာ= ေကာ႑ညေတာ့ သစၥာတရားကုိ ဦးဦး ဖ်ားဖ်ား သိသြားေပါ့၊ ေကာ႑ညေတာ့ သစၥာ တရားကုိ ဦးဦးဖ်ားဖ်ား သိသြားေပါ့"။ လို႔ နွစ္ခြန္းဆင့္ ျမြက္ဆုိတကာ ဥဒါန္းက်ဴးလုိက္ပါေတာ့တယ္။ ဒီ ဥဒါန္းေၾကာင့္ပဲ အရွင္ျမတ္ရဲ့ အမည္ဟာလည္း"အညာသိ ေကာ႑ည" ဆုိျပီး သာသနာ စဥ္ဆက္ ေမာ္ကြန္း တြင္သြားပါေတာ့တယ္။
အရွင္ေကာ႑ည သစၥာတရား သိသြားတယ္ ဆုိတာ "သခၤါရတရားမွန္သမွ် ျဖစ္ျပီး ပ်က္သြားတာပဲ" လုိ႔ သိလုိက္တာ ျဖစ္တယ္ ဆုိေတာ့ ပါးစပ္က "ျဖစ္ ပ်က္၊ ျဖစ္ ပ်က္" လုိ႔ ရြတ္ဆုိ ရႈမွတ္ေနၾကသူေတြကေတာ့ "ဒါ ေလးမ်ား"လုိ႔ ေအာက္ေမ့ခ်င္ စရာေပါ့။ အရွင္အညာသိ ေကာ႑ည သိတဲ့ "ျဖစ္ ပ်က္" ဆုိတာ ဘ၀ ပုစၧာကုိ ကုိယ္တုိင္ သတိပ႒ာန္ အလုပ္နဲ႔ ပြားမ်ား တြက္ခ်က္ျပီး ေက်ေက် နပ္နပ္ သိျမင္ ရရွိလုိက္တဲ့ အေျဖမွန္ ျဖစ္ပါတယ္။ သူမ်ား တြက္ခ်က္ထားတဲ့ အေျဖမွတ္ကုိ သံေယာင္လုိက္ ကူးခ် ထားတဲ့ အေျဖမ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူး။
သတိပ႒ာန္ ပြားမ်ားတယ္ ဆုိတာ " ဘာတံ ဘူတေတာ ပႆတိ= မိမိခႏၶာမွာ ထင္ရွားေတြ႔ရွိတဲ့ အာရုံကုိ ထင္ရွားေတြ႔ရွိတဲ့အတုိင္း သတိနဲ႔ ရႈမွတ္ရ တာပါ။ ဒါေၾကာင့္ စတင္ ပြားမ်ားစမွာ အရႈခံက ထင္ရွားရာအာရုံ၊ ရႈတာက သတိျဖစ္ပါတယ္။ အထပ္ထပ္ ရႈမွတ္မႈ အႀကိမ္မ်ားလာတဲ့ အခါမွာေတာ့ မွတ္သိျဖစ္တဲ့ နာမပညတ္ေတြ ေပ်ာက္ျပီး ခဏမစဲ ျဖစ္ပ်က္ေျပာင္းလဲေနတဲ့ သေဘာကုိ ကုိယ္တုိင္ သိျမင္လာပါတယ္။ အဲဒီအခါမွာ သိကၡာသံုးပါးတုိ႔ရဲ့ အထြက္ အထိပ္ ပညာသိကၡာအဆင့္ ေရာက္လာပါျပီ၊ ဘာ၀နာအေနနဲ႔ ၀ိပႆနာဘာ၀နာ ျဖစ္လာပါျပီ၊ ဒီ အဆင့္ကုိ "သခၤါရ အရႈခံနဲ႔ ရႈဉာဏ္" လုိ႔ ေျပာၾကတာပါ။
ဒိီေနရာမွာ အထူးထပ္ျပီး ေျပာခ်င္တာကေတာ့တရားကုိ စတင္ အားထုတ္ စမွာ " ျဖစ္ ပ်က္၊ ျဖစ္ ပ်က္" လုိ႔ စိတ္ထဲက ရြတ္ဆုိပြားမ်ားျခင္းဟာ သူမ်ားတြက္ ထား တဲ့ အေေျဖမွန္ကုိ ကူးခ်ထားတဲ့ အငွားသိခ်ည္း ျဖစ္တဲ့အတြက္ ပြားမ်ားလုိ႔ မရဘူး ဆုိတဲ့အေၾကာင္း အထက္မွာ ေျပာခဲ့ပါျပီ။ ဒီလုိ ေျပာတဲ့အတြက္
"ဘုရား ရွင္ ကုိယ္တုိင္က ´ျဖစ္ ပ်က္´ ရႈရမယ္လုိ႔ မိန္႔ေတာ္မူတယ္ မဟုတ္လား၊ ဘာေၾကာင့္ ´ျဖစ္ ပ်က္´လုိ႔ မရႈရမွာလဲ ဆုိျပီး ေစာဒက တက္ခ်င္စရာ ျဖစ္ေန တတ္ပါတယ္။
"ျဖစ္ ပ်က္ ရႈရမယ္" ဆုိတဲ႔ စကားဟာ အရပ္ထဲမွာ ေျပာၾကတဲ့ " ထမင္း ခ်က္ရမယ္" ဆုိတဲ့ စကားနဲ႔ အလားတူပါတယ္။ " ထမင္းခ်က္ရမယ္" ေျပာလုိက္ တဲ့အတြက္ ထမင္းကုိ ခ်က္ရင္ လူစာ ျဖစ္လာႏုိင္မယ္ မဟုတ္ပါဘူး။ အမွန္က ေတာ့ ဆန္ကုိ ခ်က္ရတာပါ။ ဆန္ကုိ ထမင္း ျဖစ္ေအာင္ ခ်က္လုိ႔ ဆုိလုိရင္း ျဖစ္ တယ္ ဆုိတာ လူတုိင္း သိၾကပါလိမ့္မယ္။ ျဖစ္ ပ်က္ ရႈ ဆုိတဲ့ စကားကလည္း အဲဒီသေဘာပါပဲ။ ထင္ရွားရာ အာရုံတုိ႔ကုိ ျဖစ္ျပီး ပ်က္သြားတယ္ ဆုိတဲ့ ကုိယ္ ပုိင္အသိ ေပၚလာေအာင္ ရႈလုိ႔ ဆိုရတာပါ။
ကုိယ္ပုိင္ဉဏ္နဲ႔ ဒုကၡသစၥာကုိ ပုိင္းျခားသိတယ္ ဆုိတာ " အဆိပ္ ေသာက္ ရင္ ေသတတ္တယ္၊ အစာစားရင္ အားျဖစ္တယ္" လုိ႔ သိတဲ့ အသိမ်ိဳး ျဖစ္ရပါ မယ္။ ဒီလုိ သိတဲ့ ပုဂၢိဳလ္က ဆာေလာင္တဲ့ အခါတုိင္းလည္း အစာ အာဟာရကုိ သတိရသလုိ အဆိပ္ကုိလည္း ဘယ္ေတာ့မွ ေသာက္စမ္းမၾကည့္ ေတာ့ပါဘူး။ ျဖစ္ ပ်က္ကုိ တကယ္ သိသူဟာလည္း ျဖစ္ျပီး ပ်က္သြားတာက လြဲလုိ႔ ဘာအႏွစ္မွ မရွိ ေတာ့တဲ့ အရာကုိ ဘယ္ေတာ့မွ တြယ္တာျဖင္း မရွိပါဘူး။ ထင္လာသမွ် အာရုံ ကုိ သတိေရွ႔သြားျပီး
၀ိပႆနာ အျမင္နဲ႔သာ ၾကည္ေလ့ရွိတဲ့အတြက္ ပ်က္စီးကုန္ ဆုံး တဲ့ အရာမွန္သမွ်" ၀ိပႆ နာဉာဏ္အား" အႏွစ္က်န္ေအာင္ ရယူ သြားၾကျမဲ ျဖစ္ပါတယ္။
တရားသေဘာကုိ သိျမင္ျပီးတဲ့ အရွင္အညာသိ ေကာ႑ည (ေသာတာပန္) ရဲ့ ဂုဏ္ရည္မ်ားကေတာ့ ---
၀ိရဇံ- အပါယ္ေလးပါး လားေစတတ္တဲ့ ကိေလသာျမဴ ကင္းသြားျပီ၊
၀ီတလမံ- အယူမွား၊ အယုံမွား ဆုိတဲ့ ဒိ႒ိ ၀ိစိကိစၧာ တိမ္သလာ အညစ္အေၾကး လုံး၀ ကင္းစင္ျပီ။
ဓမၼစကၡဳ ဥဒပါဒ- သိကၡာသုံးပါး တစ္သားတည္း ျဖစ္သြားတဲ့ ေသာတာပတၱိ ဉာဏ္ မ်က္စိ ပြင့္သြားျပီ ျဖစ္လုိ႔ သခၤါရ မွန္သမွ် ျဖစ္ျပီး ခ်ဳပ္ျမဲသာ ဆုိတဲ့ အသိ ခုိင္ျမဲ သြားျပီ မ်က္ျမင္ နားၾကား စတဲ့ အာရုံမ်ားကုိ ထင္ထင္ရွားရွား သိသလုိ သစၥာေလး ပါး ကုိလည္း ထင္ရွားျပည့္စုံ လႊမ္းျခံဳ သိျမင္သြားျပီ ျဖစ္လုိ႔ " ဘယ္လုိပါ လိမ့္၊ ဘာ လုပ္ရပါ့" စတဲ့ သံသယ ခရီးခဲကုိလည္း လြန္ေျမာက္ျပီး စိတ္နွလုံး တုံးတုံးခ် ေအးျမသြားပါျပီ။
အယူမွား၊ အယုံမွား ဆုိတဲ့ သံသယ ခရီးခဲႀကီးကုိ လြန္ေျမာက္ တယ္ဆုိတာ ပုထုဇဥ္ နယ္က အရိယာ နယ္ထဲ ကူးေျမာက္သြားတာပါ၊ မဇၥ်ိမခရီးရဲ့ ပန္းတုိင္ နယ္ေျမထဲ ေရာက္သြားတာပါပဲ။ ဒီအခါမွာ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ လြန္ေျမာက္မႈ အရသာ (၀ိမုတၱိရသ) နဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ ဘုရားရွင္ ေပးတဲ့ ဥပမာ ေလး ကေတာ့--
လူတစ္ေယာက္ဟာ အဖုိးတန္ ရတနာထုပ္ကုိ ထမ္းျပီး ခုိးသူဓားျပ ထူေျပာလွတဲ့ ကႏၱာရခရီးၾကမ္းႀကီးကုိ ျဖတ္သန္းသြားလာ ေနရတယ္။ လုယက္တာ၊ ရုိက္ပုတ္ တာေတြကုိလည္း ေတြ႔ျမင္ေနရတယ္၊ ဒီိခရီးခဲႀကီး မလြန္ ေျမက္ေသးသမွ် သစ္ခက္ ေၾကြသံ၊ ငွက္ပ်ံသံ ၾကားတာကုိ ေတာင္ ထိတ္လန္႔ တုန္လႈပ္ ေနရလုိ႔ ေရွမေရာက္၊ ေနာက္ျပန္ ေဘးေကြ႕ ပင္ပန္းသေလာက္ ခရီးမ တြင္ ျဖစ္ေနရတယ္။
ဒီခရီးခဲႀကီးကုိ ႀကိဳးစားကူးေျမာက္ျပီး ေဘးရန္ကင္းတဲ့ ရြာကုိ ေရာက္သြား တဲ့ အခါမွာေတာ့ ေျပာျပလုိ႔ မရႏုိင္ေအာင္ ၀မ္းေျမာက္ၾကည္နူးမႈ ကုိ ရရွိခံစားရ ပါေတာ့တယ္။ အယုံမွား၊ အယူမွား ခရီးခဲကုိ လြန္ေျမာက္တဲ့ပုဂၢိဳလ္မ်ားရဲ့ ၀ိမုတၱိ ရသက ဒီထက္ ပုိပါတယ္။ ေျပာမျပႏုိင္ေတာ့လုိ႔လည္း "ပစၥတၱံ ေ၀ဒိတေဗၺာ ၀ိညူဟိ= ပညာရွိတုိ႔သာ ကုိယ္သိ မ်က္ေမွာက္ ခံစားသိႏုိင္စြမ္းတဲ့တရား" လုိ႔ ဆုိရတာပါ။
လူ့ဘ၀ဆုိတာ ဒုလႅဘ ရတနာႀကီး ျဖစ္သလုိ ဗုဒၶဳပါၸဒ ဆုိတာလည္း ႀကဳံခဲ လွတဲ့ တကယ့္ ရတနာျမတ္ ေတြပါ။ သာသနာ ႀကံဳခဲလွတဲ့ တကယ့္ ရတနာ ျမတ္သုံးပါးကုိ သက္၀င္ယုံၾကည္သူ ျဖစ္ေနရတာဟာ ရသမွ်လည္း" အား" ကုန္သမွ်လည္း " အား" သာ ျဖစ္ေစတဲ့ အတြက္ ရတနာဘုံဘ၀မွာ ရတာနာ ထုပ္ကုိ ပုိက္ျပီး ခရီးသြားေနရတာပါပဲ။ ဒါေပမဲ အယုံမွား အယူမွားဆုိတဲ့ ခရီးခဲ ႀကီးကုိ မေက်ာ္လြန္ႏုိင္ေသးသမွ် ရထားတဲ့ ရတနာကုိ ရတနာမွန္း မသိ၊ ႀကဳံေတြ႔ ရတဲ့ ရတနာသုံးပါးတုိ႔ရဲ့ ဂုဏ္ေက်းဇူးကုိလည္း နားမလည္ ဘဲ အားပ်က္ေစတဲ့ အလုပ္ကို အားတက္၊ အာတက္စရာ အလုပ္ကုိေတာ့ အားပ်က္နဲ႔ တစ္သိန္း တန္ ေရႊခြက္ကုိ ရက္တက္နဲ႔ လဲေသာက္ ဆုိသလုိ တစ္သံသရာလုံး အဆုံးအျဖတ္ ေပးမယ့္ ရတနာအစစ္ေတြကုိ တစ္ ဘ၀စာ ေတာင္ အာမခံခ်က္ မရွိတဲ့ ရာထူး ဂုဏ္သိန္ စည္းစိမ္း ဥစၥာမ်ား န႔ဲလဲေနၾကတာဟာ ဒိ႒ိ
၀ိစိကိစၧာနယ္ကုိ မလြန္ ေျမာက္ ေသးတဲ့အတြက္ ႀကဳံေတြ႔ရတဲ့ အႏၱရာယ္ မ်ားပါပဲ။ ဒီခရီးၾကမ္း ႀကီးကုိ လြန္ေျမာက္သြားျပီး ျဖစ္တဲ့ အရွင္ဘာသိေကာ႑ည လုိ ေသာတာပန္ ပုဂၢိဳလ္ မ်ိဳးမွာေတာ့-
ေ၀သာရဇၨပေတၱာ= ေၾကာက္ရြံ႔ျခင္းကင္း ရဲတင္းထက္ျမက္သူ ျဖစ္သြားပါ ျပီ။ ဒီစကားရပ္ကုိ ဘာသာဋီကာ က်မ္းျပဳ ေတာင္ျမိဳံ မဟာဂႏၶာရုံ ဆရာေတာ္ႀကီး ကေတာ့ "မိမိက မရုိးမသား သူေတာ္ေကာင္းေယာင္ ေဆာင္ျပီး သာသနာေတာ္ ကုိ ကုိးကြယ္ ဆည္းကပ္ေနသူဟာ သူတစ္ပါး စြပ္စြဲမည့္ အေရး၊ ေနာင္တမလြန္ အေရးတုိ႔ကုိ ေတြးျပီး ေၾကာက္ရြံ႕ ေနတတ္တယ္။ ဒီလုိ မဟုတ္တဲ့ သူေတာ္ ေကာင္း စစ္စစ္ ျဖစ္သြားသူတုိ႔ကေတာ့ သာသနာေတာ္ကုိ ကုိးကြယ္ ဆည္းကပ္ရာ မွာ ျဖစ္ေစ၊ ဒီဘ၀, ေနာင္ဘ၀ အတြက္ ျဖစ္ေစ ေၾကာက္ရြံ႕စိတ္ မရွိေတာ့ဘဲ ရဲရင့္တယ္"လုိ႔ ရွင္းျပေတာ္မူပါတယ္။ ( သီ၊ဘာဋီ၊၃၊၄၅၇)။
အပရပစၥေယာ- တရားအသိ ကုိယ္ပုိင္ ရွိျပီး ျဖစ္လုိ႔ သာသနာေတာ္နဲ႔ ပတ္သက္ျပီး ၾကားစကား ယုံစရာ အေၾကာင္းမရွိေတာ့ဘူး။ ရရွိတဲ့ ၀ိမုတၱိရသ ထက္ သာလြန္တဲ့ အရာ ဆုိတာလည္း မရွိေတာ့ဘူး ဆုိတာ အခုိင္အမာ သိျပီးျဖစ္လုိ႔ ေနာက္ေၾကာင္းကုိ ျပန္မလွည့္ေတာ့ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ျမတ္စြာဘုရား သာသနာေတာ္မွာ ရဟန္းျပဳခြင့္ကုိ ေတာင္းခံလုိက္ပါတယ္။
ျမတ္စြာဘုရားရွင္က " ဧဟိ ဘိကၡဳ" လုိ႔ ေခၚေတာ္ မူလုိက္တဲ့အခါ ပရိကၡရာ အစုံနဲ႔ တကြ ရဟန္းအျဖစ္ ေရာက္ရွိသြားပါေတာ့တယ္။ အရွင္အညာသိ ေကာ႑ည မေထရ္ျမတ္ဟာ သာသနာေတာ္မွာ သစၥာ ေလးပါးကုိ ပထမဆုံး ထုိးထြင္း သိျမင္တဲ့ သာ၀ကအျဖစ္" အညာသိ" ဆုိတဲ့ ေမာ္ကြန္းနဲ႔ အတူ ပထမ ဆုံး အရိယာ၊ ပထမဆုံး ရဟန္း အျဖစ္ ရရွိတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ျဖစ္လုိ႔ သာ၀က အားလုံးတုိ႔ရဲ့ "ေနာင္ေတာ္ႀကီး" ဆုိတဲ့ ေမာ္ကြန္းလည္း တြင္ရစ္သြား ပါေတာ့ တယ္။
၁၃၄၂-ခုႏွစ္က တိပိဋကစာေမးပြဲ ျပန္ဆုိအျပီးမွာ မဟာစည္ ဆရာေတာ္ ဘုရားကုိ ၀င္ေရာက္ကန္ေတာ့ တဲ့အခါ ဆရာေတာ္ႀကီးနဲ႔တရင္းတနွီး စကား ေျပာ ျဖစ္ၾကပါတယ္။ မိမိက " ဆရာေတာ္ဘုရား.. ပိဋကတ္ေတာ္ထဲမွာ ေတြ႔ရတာက ေတာ့ ဘုရားရွင္ လက္ထက္က ပုဂၢိဳလ္ေတြဟာ တစ္ေနရာမွာ တစ္ႀကိမ္သာ ၾကားနာရတဲ့ စကားကုိ တစ္ျခားတစ္ေနရာ ေရာက္ေတာ့ အျပည့္အစုံ ျပန္ျပီး ေျပာျပ ႏုိင္ၾကတယ္။ တပည့္ေတာ္ စဥ္းစားမိတာက ဒီလုိ မွတ္ဉာဏ္ အားေတြ ေကာင္းတဲ့အတြက္ ျမတ္စြာ ဘုရားရွင္ ဓမၼစၾကာတရားဦးကုိ ေဟာေတာ္မူစဥ္က (၅) ရက္တိတိ ေဟာျပီးမွ ပဥၥ၀ဂၢီ(၅)ဦးလုံး အရိယာျဖစ္ၾကတယ္ ဆုိတဲ့ ေနရာမွာ ဘုရားရွင္က (၅) ရက္လုံးလုံး ဓမၼစၾကာပါဠိကုိ မျပတ္ေဟာရြက္ ျပေနဖုိ႔ေတာ့ အေၾကာင္းမရွိဘူး ထင္ပါတယ္ ဘုရား၊ အဲဒါ ဘယ္လုိလဲ ဆုိတာ စဥ္းစားမိ ပါ တယ္"လုိ႔ ေလွ်ာက္ထားေတာ့-
"ဦးဇင္းေလး… မင္းလည္းအဲဒါကုိစဥ္းစား မိတယ္ေပါ့၊ ဟုတ္လား၊ ေအး.. စာေပသင္ယူတယ္ ဆုိတာ ဒီလုိ စဥ္းစားဖုိ႔ အေရးႀကီးတယ္၊ ဟုတ္တာေပါ့ တာ၀တိ ံသာ မွာ အဘိဓမၼေဟာသလုိ မျပတ္ ရြတ္ဖတ္ေနတာ ဘယ္ဟုတ္မလဲ၊ ပါဠိေတာ္ေတြမွာ တရားတစ္ပုဒ္ စလုိက္တုိင္း ဘုရားရွင္ ရဲ့ ေရွးဦးတုိက္တြန္းတဲ့ စကား တစ္ခြန္းကုိ ေတြ႔တယ္ မဟုတ္လား။ သာဓကံ သုေဏာထ၊ သာဓကံ မနသိ ကေရာထ= ေကာင္းစြာ နားေထာင္ၾက၊ ေကာင္းစြာ ႏွလုံးသြင္းၾက ´ ဆုိတာေလ။
"ေကာင္းစြာ နားေထာင္ၾက ဆုိတာက သင္ယူတဲ့ ပရိယတ္ေပါ့၊ ေကာင္းစြာ နွလုံးသြင္းၾကဆုိတာက သေဘာေပါက္ေအာင္ သတိပ႒ာန္အလုပ္ကုိ လုပ္ခုိင္းတဲ့ ပဋိပတ္ မဟုတ္လား၊ ေဒသနာေတာ္ အဆုံးမွာ ေသာတာပန္ စသည္ ျဖစ္သြား ၾကတယ္ ဆုိတာ တရားပြဲ တစ္ခုမွာ အဲဒီလုိ ပရယတ္၊ ပဋိပတ္ ႏွစ္မ်ိုဳး ျပည့္စုံလုိ႔ သာ ပဋိေ၀ဓ ဆုိက္သြား ႏုိင္ၾကတာေပါ့။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ ဓမၼစၾကာ တရားဦးကုိ (၅) ရက္ ေဟာတယ္ ဆုိတာလည္း ပါးစပ္က မျပတ္ ရြတ္ျပ ေနတာ ဘယ္ဟုတ္မ လဲ။ ပဥၥ၀ဂၢီ (၅)ဦး တုိ႔ကုိ သေဘာမေပါက္ မခ်င္း သတိပ႒ာန္ အလုပ္နဲပဲ ႏွလုံး သြင္း ခုိင္းေနတာေပါ့။ သေဘာေပါက္ျပီး အသိ တုိးလာေအာင္ မျပတ္ လုပ္ရတာ ျဖစ္လုိ႔ ´ ဘာ၀နာ= ပြားမ်ားတယ္´လုိ႔ ဆုိရတာပဲ။ ေရွးက ဆရာ ေတာ္ႀကီးေတြ ေျပာေလ့ရွိတဲ့ စကားတစ္ခုရွိတယ္။ ´အရြတ္ေတြႀကီး ၀ါးမေန ၾကနဲ႔၊ အားျဖစ္ဖုိ႔ မလြယ္ဘူး။ အသားကုိ စားမွ ေၾကလြယ္ ညက္လြယ္ အားျဖစ္လြယ္မယ္´တဲ့ ၊ ဦးဇင္းတုိ႔လည္း ခုေတာ့ ´အရြတ္´ကုိ အဓိက ထား ရတာေပါ့ေလ၊ ဒါနဲ႔ တင္ေတာ့ ေက်နပ္မေနၾကနဲ႔ဦး၊ ဆရာေတာ္ႀကီးမွာ မိန္႔ၾကား သလုိ "အား"ျဖစ္ေအာင္ ´အသား´ကုိလည္း စားၾကဦး၊ ၾကားလား၊ သတိပ႒ာန္ မပြားမ်ားဘဲ မျပည့္စုံဘူးလုိ႔ သတိေပးခ်င္တာေနာ္" လို႔ မိန္႔ၾကား ဆုံးမေတာ္မူ ပါတယ္။
"အသား" စားျပီး "အား"ျဖစ္ၾကပါေစ……
ဓမၼေဘရီ အရွင္၀ီရိယ(ေတာင္စြန္း)
Showing posts with label ဓမၼစၾကာ. Show all posts
Showing posts with label ဓမၼစၾကာ. Show all posts
Tuesday, August 6, 2013
Monday, August 5, 2013
သစၥာ နဲ႔ တာ၀န္ (ဓမၼစၾကာ ၇)
copy from http://ashinsirinda.com/
Jan 14 2010
အုိ နာ ေသမႈ အစရွိတဲ့ လူသဘာ၀ အတုိင္း ျဖစ္ပ်က္ေနတဲ့ သခၤါရဓမၼေတြကုိ မေက် နပ္စရာ(အပၸိယ) လုိ႔ စြဲလမ္းေနသမွ် " မုန္း ဆုံ" ဒုကၡနဲ႔ ၾကံဳေနရမယ္။ ေက်နပ္စရာ (ပိယ) လုိ႔ စြဲလမ္းေနရင္လည္း"ခ်စ္ကြဲ" ဒုကၡနဲ႔ ႀကဳံေနရမယ္။ မရႏုိင္တာကုိ လုိခ်င္ စြဲလမ္း ေနသမွ် "လုိတာမရ"တဲ႔ ဒုကၡ နဲ႔ ႀကံဳေနရမယ္။
သစၥာေလးပါးလုံးမွာပဲ တစ္ပါး တစ္ပါးစီမွာ"သစၥ၊ ကိစၥ၊ ကတ" ဆုိျပီး အျခင္းအရာ သုံး မ်ိဳးစိ ရွိပါတယ္။
သစၥဉာဏ္ ဆုိတာ အမွန္အတုိင္း နာယူသင္ၾကားထားတဲ့ အသိပါ။
ကိစၥဉာဏ္ဆုိတာ မဇၥ်ိမလမ္းအတုိင္း ေလွ်ာက္သူ တုိ႔ရဲ့ လုိက္နာ က်င့္သုံးရင္း သိလာမယ့္ တာ၀န္ပုိင္း အသိျဖစ္ပါတယ္။
ကတဉာဏ္ ဆုိတာကေတာ့ တာ၀န္ေက်ပြန္ ျပည့္စုံတဲ့ အတြက္ ရရွိတဲ့ ရလာဒ္ အသိပါပဲ၊
သာသနာသုံးပါးနဲ႔ ေျပာရရင္ သစၥဉာဏ္ ဆုိတာ ပရိယတိၱသာသနာ၊ ကိစၥဉာဏ္ဆုိတာ ပဋိပတၱိသာသနာ၊ ကတဉာဏ္ဆုိတာက ပဋိေ၀ဓသာသနာ လုိ႔ ဆုိရပါလိမ့္မယ္။
နာယူသင္ၾကားထားတဲ့ ပရိယတၱိက မွန္ကန္မွ မွန္ကန္တဲ့ အသိ=သစၥဉာဏ္ျဖစ္သလုိ က်င့္သုံးတဲ့ ပဋိပတၱိ(ကိစၥဉာဏ္) တုိးပြားျပီး ပုိင္ပုိင္ႏုိင္ႏုိင္ ဆုံးျဖတ္သိနဲ႔ ျပီးျပည့္စုံတဲ့ ပဋိေ၀ဓ (ကတဉာဏ္)ကုိ ဆုိက္ေရာက္ ႏုိင္ၾကမွာပါ။
ဒုကၡသစၥာနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ သာ၀ကတုိ႔ရဲ့ တာ၀န္ပုိင္း(ကိစၥဉာဏ္)က ပရိေညယ်- ပုိင္းျခား သိရမယ့္
တာ၀န္ပဲ ရွိပါတယ္။ ပါးစပ္ဖ်ားမွာ ႏႈတ္က်ိဳးေနတာက "ဒုကၡ ခ်ဳပ္ျငိမ္းေရး"ဆုိေတာ့ ဒုကၡခ်ဳပ္ျငိမ္းသြားေအာင္ ဒုကၡကုိ ပယ္ရမယ္လုိ႔ ထင္ေနတတ္ၾကပါတယ္။ ဒုကၡ ဆုိတာ သူ႔ အေၾကာင္း အျပည့္အစုံ သိဖုိ႔ပဲ လုိအပ္တယ္ ဆုိတာကုိ "ဒုကၡကုိ တစ္လႊာျခင္း ခြာၾကည့္ျခင္းမွာ ျပခဲ့ျပီးပါျပီ။ သူ့အေၾကာင္း သိျပီးရင္ ကုိယ္က ခြာစရာ မလုိဘဲ သူ့အလုိလုိ ခ်ဳပ္ျငိမ္းသြားတာပါ။
ဟုတ္ပါတယ္။ အုိတယ္၊ နာတယ္၊ ေသတယ္ ဆုိတာ သက္ရွိ သခၤါရတုိ႔ရဲ့ ျဖစ္ပ်က္ ေျပာင္းလဲ ေဖာက္ျပန္မႈ ကုိ လူေတြက သတ္မွတ္ထားတဲ့ သတ္မွတ္ခ်က္မ်ားပါ။ သက္မဲ့ သခၤါရ တုိ႔ကုိက်ေတာ့ အုိမင္း ေဆြးျမည့္ ပ်က္စီးတယ္လုိ႔ ေျပာႏုိင္ပါတယ္။ အမွန္ကေတာ့ ျဖစ္ ပ်က္ ေဖာက္ျပန္ သေဘာခ်ည္းပါပဲ။ အဲဒီ အုိ နာ ေသမႈ စတဲ့ သၤါရတုိ႔ရဲ႔ ျဖစ္ ပ်က္ ေဖာက္ျပန္မႈ ေတြ ကုိပဲ မေက်နပ္စရာ (အပၸိယ) လုိ႔ စြဲလမ္းေနတဲ့အတြက္ "မွန္ ဆုံ" (အပိၸေယ ဟိ သမၸေယာဂ) ဒုကၡနဲ႔ ႀကုံရတယ္။ ေက်နပ္စရာ (ပိယ)လုိ႔ စြဲလမ္းျပန္ေတာ့ ခ်စ္ကြဲ(ပိေယာ ဟိ ၀ိပၸေယာဂ) ဒုကၡနဲ႔ ႀကုံရမယ္။ ကုိယ့္အလုိက် မရႏုိင္တဲ့ အရာကုိ လုိခ်င္စြဲ လမ္းေနသမွ် လုိတာမရ (ယံ ပိစၧံ န လဘတိ) ဒုကၡနဲ႔ ႀကုံေတြ႔ရမယ္။ အဲဒီ အစြဲအလမ္းေတြ ခ်ဳပ္သြားရင္ အဲဒီ ဒုကၡေတြဟာလည္း "အရင္း လဲရင္ အဖ်ား ထင္းျဖစ္" ဆုိသလုိ ခ်ဳပ္သြား မွာပဲမုိ႔လား။
"ငျပဴး"မွန္းသိရင္ မေၾကာက္ရတဲ့အျပင္ ေငါက္ခ်လုိ႔ေတာင္ ရပါယတ္။ အနိစၥ=မျမဲဘူး၊ ဒုကၡ=သည္းခံ ေက်နပ္စရာ မရွိဘူး၊ အနတၱ= အလုိ မျဖစ္ဘူး ဆုိတာေတြဟာ သခၤါရတရား ေတြကုိ ေငါက္ငမ္းေနတဲ့ သေဘာမ်ိဳးပါပဲ။ အေၾကာင္းစုံ သိျပီး သူမ်ာသာ ဒီလုိ ေငါက္ႏုိင္တာ ပါ။ "ငျပဴး"မွန္း မသိဘဲနဲ႔ေတာ့သြား မေငါက္လုိက္ေလနဲ႔၊ "ျမိဳ႔ပုိင္မင္းကြ"ဆုိျပီး ထ ေဟာက္လုိ႔ ေျပးေပါက္ မွားေနမယ္။
ဒုကၡခ်ဳပ္ဖုိ႔အတြက္ တကယ္ပယ္ရမွာက သမုဒယ လုိ႔ေခၚတဲ့ တဏွာပါ။ ဒါေၾကာင့္ သမုဒယသစၥာနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ သာ၀ကတုိ႔ရဲ့ တာ၀န္ပုိင္း(ကိစၥဉာဏ္)ကုိေတာ့"ပဟာတဗၺံ= ပယ္ရမယ္"လုိ႔ ညႊန္ၾကားပါတယ္။
တဏွာ သမုဒယကုိ ဘုရားရွင္ ႀကဳံး၀ါး ပယ္ သတ္ေတာ္မူပုံကေတာ့-
"ဟယ္ ကာမ.. သင္ရဲ့ အရင္းမူလကုိ ငါ ေတြ႔ျမင္ျပီ၊ အာရုံေတြ အေပၚမွာ ဟုိဟုိ ဒီဒီ ႀကံစည္ စိတ္ကူးျခင္း (ကာမသကၤပၸ)ေၾကာင့္ သင္ကာမ ျဖစ္ေပၚခြင့္ ရေနတာ။ အဲဒီ အႀကံေတြကုိ ငါ မႀကံစည္ေတာ့ဘူး၊ ဒါေၾကာင့္ ငါ့ သႏၱာန္မွာ သင္ကာမ ျဖစ္ခြင့္ မရွိေတာ့ဘူး"တဲ့။
ကာမတဏွာ ဆုိတာ တရားကုိယ္ သေဘာအရ ေလာဘ ေစတသိတ္ပါ၊ ေစတသိ္က္ဆုိတာ သူ႔ခ်ည္း ျဖစ္ ေပၚ ေနႏိုင္စြမ္းမရွိပါဘူး၊ စိတ္ကုိ မွီျပီးမွ ျဖစ္ႏုိင္တာပါ။ ႀကံစည္မႈ(သကၤပၸ)ဆုိတာ လည္း အတူတူပါပဲ၊ သူတုိ႔ရဲ႔ ဆရာႀကီးျဖစ္တဲ့ အ၀ိဇၨာဆုိတာလည္း ေမာဟ ေစတသိတ္ပါပဲ၊ အားလုံးဟာ စိတ္ကုိ မွီခုိကပ္ရပ္ျပီး ျဖစ္ေနရတဲ့ တရားခ်ည္းပါပဲ၊ ကုိယ္ပုိင္ သီးျခား ျဖစ္တည္ ေနႏုိင္တဲ့ တရားေတြ မဟုတ္ၾကပါဘူး။
ေဒးဒရဲ နိကာယ္သင္တန္းမွာ ဆရာေတာ္ႀကီးက "စဥ္းစားၾကည့္လုိက္ရင္ ကုိယ္ပုိင္ ရပ္တည္ႏုိင္စြမ္းမရွိဘဲ စိတ္ကုိ မွီခုိကပ္ရပ္ေနရတဲ့ အုိးေျခမဲ့ အိမ္ေျခမဲ့၊ ေျခသလုံးအိမ္ပါ၊ ေရေမ်ာကမ္းတင္လုိျဖစ္တဲ့ ဒီတဏွာက ျခယ္လွယ္သမွ်ကုိ ခံျပီး အုိးနဲ႔ အိမ္နဲ႔၊ အေျခအေနနဲ႔ ေနႏိုင္ၾကတဲ့ တုိ႔တစ္ေတြ သံသရာမွာ ခ်ာလပတ္ ယမ္းေနၾကရတယ္ ဆုိတာ တကယ္တမ္း သိလာရင္ ရွက္စရာေတာင္ ေကာင္းတယ္။ ဒါေပမဲ့ ခုေတာ့ ဘယ္သူမွ ရွက္ရေကာင္းမွန္း မသိၾကေသးတာက ခက္တယ္" လုိ႔ မိန္႔ၾကား ဖူးပါတယ္။
တဏွာကာမကုိ ပယ္ဖုိ႔အတြက္ သူတြယ္တာေနတဲ့ အာရုံတုိ႔ရဲ့ သေဘာအမွန္ကုိ သိလာေအာင္ သတိက ေရွ့ေဆာင္ျပီး မျပတ္ၾကည့္ေပးေနရတာပါ။ သတိနဲ႔ မျပတ္ေစာင့္ၾကည့္တာကုိပဲ အသိ တရား တုိးပြားေအာင္ အားထုတ္တာျဖစ္လုိ႔" တရားအားထုတ္တယ္"လုိ႔ ဆုိၾကပါတယ္။ ထုိင္တာ၊ ရပ္တာ၊ ေလ်ာင္းတက စျပီး ေတာ့ ဘယ္အလုပ္မ်ိဳးမဆုိ အသိပြားေအာင္ သတိထား ေနတာ မွန္သမွ် တရားအားထုတ္ေနတာခ်ည္းပါပဲ။
သေဘာေပါက္ထား ေစခ်င္တာကေတာ့ အသိတရား တုိးပြားဖုိ႔ ဆုိတာ သူမ်ား အသိကုိ ငွားျပီး ပြားလုိ႔မရပါဘူး။ ကုိယ္ပုိင္ အသိျဖစ္မွ ပြားလုိ႔ ရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ စျပီး တရားအား ထုတ္ကတည္းက "အနိစၥ အနိစၥ "နဲ႔ လုပ္ေနတာဟာ ကုိယ္တုိင္ သိတဲ့ "အနိစၥ" မဟုတ္ဘဲ သူမ်ား ေျပာသံၾကား အငွား အနိစၥခ်ည္း ျဖစ္တဲ့အတြက္ ပြားလုိ႔ မရပါဘူး။
ဘုရားရွင္ကေတာ့ စျပီး သတိထားခ်ိန္မွာ "ဘူတံ ဘူေတာ ပႆတိ= ကုိယ့္အသိမွာ ထင္လာတာကုိ ထင္လာတဲ့အတုိင္း ရႈမွတ္ပါ" လုိ႔ ညြန္ၾကားပါတယ္။ ဒီအခိ်န္မွာ"ရႈမွတ္တယ္" ဆုိတာ ပညာမဟုတ္ေသး ပါဘူး၊ "သညာ"လုိ႔ ေခၚပါတယ္၊ အမွတ္သညာ မ်ားျပီး ခုိင္ျမဲ လာရင္ သတိထင္ရွားလာပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ "သတိ ထိရ သညာပဒ႒ာနာ= သတိျဖစ္ေရးမွာ ခုိင္ျမဲတဲ့ သညာဟာ အနီးကပ္ဆုံး အေၾကာင္းတရား ျဖစ္တယ္"လုိ႔ ေဟာေတာ္မူတာပါ။ သတိျမဲလာမွ အသိက ပြားလာတာပါ။
ေနာက္တစ္ခုက "အရႈခံ နဲ႔ ရႈဉာဏ္" ဆုိတဲ့ စကားပါ၊ သမာဓိသိကၡာ စတင္ထူေထာင္ တဲ့ တရားအား ထုတ္စမွာ အရႈခံဆုိတာ ကာယ၊ ေ၀ဒနာ၊ စိတၱ၊ ဓမၼ ဆုိတဲ့ အာရုံတစ္မ်ိဳးမ်ိဳးပါ။ အဲဒီအာရုံကုိ ရႈမွတ္ေန တာကလည္း "ဉာဏ္"မဟုတ္ေသးပါဘူး၊ "သတိ"သာ ျဖစ္ပါတယ္။ မဟာသတိပ႒ာန သုတ္မွာ ဘုရားရွင္ ေဟာေတာ္ မူတာကုိ ေသေသ ခ်ာခ်ာ ေလ့လာ ၾကည္ ့ရင္ သေဘာေပါက္ပါလိမ့္မယ္။
သတိထားတဲ့အက်င့္ အားေကာင္းလာလုိ႔ သတိထားတဲ့အဆင့္ ေရာက္လာေတာ့မွ မျမဲဘူးဆိုတဲ့ အနိစၥသေဘာ၊ အလုိက်မျဖစ္ဘူး ဆုိတဲ့ အနတၱသေဘာတုိ႔ကုိ ကုိယ္တုိင္ သိလာတာပါ။ အဲဒီအဆင့္ ေရာက္တဲ့အခါ အရႈခံ က သခၤါရ (ဒုကၡသစၥာ) ရႈတာက " ဉာဏ္"ျဖစ္လာပါျပီ။
သတိနဲ႔ ရႈမွတ္စရာ ကာယ၊ ေ၀ဒနာ၊ စိတၱ၊ ဓမၼ ဆုိ တဲ့ သီးသန္႔ ၀ိေသသ သေဘာတုိ႔ကုိ ရႈမွတ္ရတာ ျဖစ္လုိ႔ တြန္းတယ္၊ တုိးတယ္၊ ပူတယ္၊ ေအးတယ္ စတဲ့ ၀ိေသသ လကၡဏာ မ်ားကုိပဲ သိေနပါတယ္။ "ျဖစ္ ပ်က္" သုိ႔မဟုတ္ "အနိစၥ ဒုကၡ အနတၱ" လုိ႔ မသိေသးပါဘူး။ ဘူတံ ဘူတေတာ ပႆတိ= မိမိ စိတ္အစဥ္မွာ ထင္လာတာကုိ ထင္လာတဲ့အတုိင္း ရႈမွတ္ရမယ္" ဆုိတဲ့ အတုိင္း မိိမိ စိတ္မွာထင္လာတဲ့ တြန္းတယ္၊ တုိးတယ္၊ ပူတယ္၊ ေအးတယ္ စတဲ့သေဘာမ်ားကုိ ထင္လာတဲ့အတုိင္းသာ ရႈမွတ္ရမွာ ပါ။
ငါ့ကုိတြန္းတယ္၊ တုိးတယ္၊ ငါပူတယ္၊ ငါေအးတယ္ ဆုိျပီး "ငါ"ဆုိတဲ့ အစြဲလည္း မပါဘူး၊ ပစၥပၸန္က်က် ထင္လာတဲ့ အတုိင္းပဲ ရႈရမွာပါ။ မိမိစိတ္အစဥ္မွာ ထင္ျမင္မလာေသးတဲ့ ျဖစ္ပ်က္ တုိ႔၊ အနိစၥ ဒုကၡ အနတၱတုိ႔၊ ရုပ္တုိ႔ နာမ္တုိ႔ စတဲ့ သူတစ္ပါး ေျပာသံၾကားေတြ ကုိလည္း အငွားနဲ႔ ရႈမွတ္လုိ႔ မရပါဘူး။ "ပစၥဳပၸန္က်က်" ဆုိတာ မိမိစိတ္အစဥ္မွာ ထင္လာခုိက္မွာ ထင္လာတဲ့ အတုိင္း သာ ရႈမွတ္ရမယ္လို႔ ဆုိလုိတာ ျဖစ္ပါတယ္။
ဒီေနရာမွာ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ရဲ့ ပထမဆုံးတရားဦး ေဒသနာရယ္၊ ၀ိပႆနာလုပ္ငန္း အက်ယ္ျပရာ ျဖစ္တဲ့ မဟာသတိပ႒ာနသုတ္ရယ္၊ ပရိနိဗၺာန္ျပဳခါနီး ေနာက္ဆုံး မွာတမ္း စကား ေတာ္ နွစ္ခြန္းရယ္တုိ႔ကုိ ျခဳံငုံျပီး နည္းနည္း ေျပာခ်င္ပါတယ္။
ျမတ္စြာဘုရားရွင္ရဲ့ ေနာက္ဆုံးမွာတမ္း စကားေတာ္ ပထမ တစ္ခြန္းက "၀ယဓမၼာ သခၤါရာ = သခၤါရ တရားေတြဟာ ပ်က္ျခင္းသေဘာ ရွိၾကတယ္" တဲ့။ ဒါဟာ ၀ိပႆနာနယ္ ပယ္ အေနနဲ႔ ေျပာရမယ္ဆုိရင္ "အရႈခံ" တရားမ်ားကုိ ညြန္ျပလုိက္တာပါ။
ဒါျဖင့္ အဲဒီ သခၤါရတရားေတြ အေပၚ ဘယ္လုိ သေဘာထားၾကရမွာလဲ ဆုိေတာ့- "အပၸမာေဒန သမၸာေဒထ= သတိနဲ႔ ျပည့္စုံေစၾက"တဲ့။ သတိနဲ႔ မျပတ္ၾကည့္ရႈ သုံးသပ္ၾကလုိ႔ တုိက္တြန္းမွာၾကားတာပါ။
ဒီစကားနွစ္ခြန္းဟာ အရႈခံ တရားနဲ႔ ရႈမွတ္ရမယ့္ တရားတုိ႔ကုိ အက်ဥ္းခ်ဳပ္ ေဖာ္ ညြန္း ဆုံးမေတာ္မူ လုိက္ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။
ဒီမွာတမ္းစကားေတာ္နဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ အ႒ကထာ ဆရာက "ကိစၥအားလုံးတုိ႔ကုိ သတိနဲ႔ မကင္းေစဘဲ ျပည့္စုံေစရမယ္"လုိ႔ ဖြင့္ျပပါတယ္။ အဲဒီစကားကုိပဲ ဋီကာဆရာကေတာ့ "အပၸမာဒ ဆုိတဲ့ သတိတရားက အနက္အဓိပၸာယ္ အားျဖင့္ (၄၅)၀ါပတ္လုံး ေဟာၾကား ေတာ္မူခဲ့တဲ့ ဘုရားရွင္စကားေတာ္အားလုံးကုိ သိမ္းယူႏုိင္တဲ့တြက္ ဒီစကားကုိ မိန္႔မွာခဲ့ျခင္း ျဖစ္တယ္" လုိ႔ ေကာက္ခ်က္ခ်ျပီးေတာ့မွ "သတိ´ဆုိတာ ဒီေနရာမွာ´ဉာဏ္ႏွင့္ယွဥ္တဲ့ သတိ´လုိ႔ အနက္အားျဖင့္ မွတ္ယူရမယ္၊ သတိက ဦးေဆာင္မႈအရ လြန္ကဲတဲ့ အတြက္ ေၾကာင့္ ´သတိမကင္းေစဘဲ´လုိ႔ ဆုိရတာ ျဖစ္တယ္"လုိ႔ ရွင္းလင္း ဖြင့္ဆုိျပပါတယ္။
ပဓာနနည္းအားျဖင့္"သတိ"လုိ႔ ဆုိေပမယ့္ မကင္းေကာင္းတဲ့ သေဘာအရ သဒၶါ´၀ီရိယ´ သမာဓိ´ ပညာ´တုိ႔လည္း အကူအေနနဲ႔ ပါရမယ္လုိ႔ ဆုိလုိပါတယ္။
ဒါေၾကာင့္လည္း ေရွးဆရာေတာ္မ်ားက "အပၸမာေဒနကုိ မေမ့ မေလ်ာ့ မေပါ့ မဆတဲ႔ သတိတရားနွင့္"လုိ႔ ျမန္မာျပန္ၾကတာပါ။
" မေမ့" ဆုိတာ သတိတရားကုိ ေျပာတာ၊
"မေလ်ာ့" ဆိုတာ ၀ီရိယတရားကုိ ဆုိလုိတာပါ၊
"မေပါ့"ဆုိတာ သမာဓိတရားကုိ ေျပာတာပါ။ ဟုတ္ပါတယ္၊ စိတ္ကထားရမယ့္ အာရုံအေပၚမွာ မထားဘဲ ဟုိဟုိဒီဒီ ေရာက္ေနတာကုိ ေပါ့ဆတယ္၊ ေပါ့ေလ်ာ့တယ္လုိ႔ ဆုိရတာ ျဖစ္လုိ႔ "မေပါ့နဲ႔" ဆုိတာ စိတ္က ဟုိအာရုံ ဒီအာရုံေတြ ဆီ ေရာက္မေနဘဲ မိမိရႈမွတ္ရမယ့္ အာရုံတစ္ခုတည္း အေပၚမွာ က်ေရာက္တဲ့ ဧကဂၢတာ (သမာဓိ)နဲ႔ လည္း ျပည့္စုံရမယ္လုိ႔ ဆုိလုိတာပါပဲ။
"မဆ"ဆုိတာကေတာ့ ေလာကမွာ ယုံၾကည္ မႈအရ ျဖစ္ေစ၊ သိျမင္မႈအရ ျဖစ္ေစ တစ္စုံတစ္ရာ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ မခ်ႏုိင္ဘဲ ျဖစ္ေနတာကုိ "ခ်ိန္ဆေနတယ္"လုိ႔ ေျပာၾကပါတယ္၊ "မဆနဲ႔"ဆုိတာက အဲဒီလုိ မဆုံးမျဖတ္ ခ်ိန္ဆမေနဘဲ ခုိင္မာတဲ့ ယုံၾကည္မႈ ပီျပင္တဲ့ သိျမင္မႈနဲ႔ ျပည္စုံရမယ္လုိ႔ ဆုိလုိတာပါ။ ဒါေၾကာင့္ "မဆနဲ႔"ဆုိတဲ့ စကားက သဒၶါတရား´ ပညာတရားတုိ႔နဲ႔ေတာ့ "သဒါၶ, ၀ီရိယ,သမာဓိ,ပညာ အျခံအရံပါတဲ့ သတိတရားနဲ႔ ျပည့္စုံေအာင္ထားျပိး ရႈမွတ္ေနၾက"လုိ႔ တုိက္တြန္းလုိရင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။
ဒါျဖင့္ ဒီမွာတမ္းေတာ္အရဆုိရင္ သခၤါရအားလုံး ကုိပဲ ရႈမွတ္ရမွာလား ဆုိေတာ့ "ဘူတံ ဘူတေတာ ပႆတိ" ဆုိတဲ့ စကားအတုိင္း မိမိ စိတ္အာရုံထဲမွာ ထင္လာတဲ့ သခၤါရကုိသာ ရႈရမွာပါ။ ပစၥပၸန္လည္းက် ၊ မိမိ အဇၥ်တၱမွာလည္း ထင္ျမင္မွသာ ရႈလုိ႔ ရမွာပါ။
ဒါကုိ သေဘာေပါက္ဖုိ႔ အတြက္ တရားကုိ ဘာျဖစ္လို႔ ရႈမွတ္ပြားမ်ားရသလဲ ဆုိတာက စျပီး စိစစ္သင့္ပါတယ္။
တရားဦးမွာ ေဟာေတာ္မူတာကုိ ျခုံငုံၾကည့္မယ္ဆုိရင္ ၀ိပႆနာ ရႈမွတ္ပြားမ်ား ရတာဟာ ဒုကၡသစၥာျဖစ္တဲ့ သခၤါရ တရားေတြကုိ "ဒုကၡသစၥာပဲလုိ႔"ကုိယ္တုိင္ သိျမင္ ဆုံးျဖတ္ႏုိင္ေအာင္ ရႈမွတ္ရတာပါ။ သစၥာအေနနဲ႔ ေျပာရရင္ သခၤါရဆုိတာ ဒုကၡသစၥာ ေနာက္ဆုံးပုိဒ္မ်ာ " သံခိေတၱန ပဥၥဳပါဒါနကၡႏၶာ ဒုကၡာ"ဆုိတဲ့ စကားကုိ အထူးအေလးအနက္ ထားရပါလိမ့္မယ္။
"ဥပါဒါန္ စြဲကပ္ေနတဲ့ ခႏၶာငါးပါးဟာ ဒုကၡျဖစ္တယ္" ဆုိတဲ့ စကားကုိ ေထာက္ဆ ၾကည့္ရင္ "ဥပါဒါန္ စြဲလမ္းျခင္း မရွိတဲ့ ခႏၶာငါးပါးဟာ ဒုကၡကင္းလြတ္ေနတယ္" ဆုိတဲ့ အဓိပၸယ္ရပါတယ္။
ဒီစကားရပ္ဟာ " ဥပါဒါန္စြဲကပ္ျခင္း မရွိတဲ့ ခႏၶာငါးပါးကုိ ၀ိပႆနာ ရႈလုိ႔ မရဘူး။ ဥပါဒါန္ စြဲကပ္ေနတဲ့ ခႏၶာငါးပါးကုိသာ ၀ိပႆနာ ရႈရမယ္" လုိ႔ ရႈကြက္ကုိ အတိအက်ညြန္ျပတဲ့ သေဘာလည္း ျဖစ္ပါတယ္။
၀ိပႆနာ ရႈရတာ အစြဲ ဥပါဒါန္ ကင္းလြတ္ဖုိ႔ ျဖစ္တယ္။ အစြဲ ဥပါဒါန္ဟာဘယ္ကေန ကင္းလြတ္ရမွာလဲ ဆုိရင္ ကုိယ္ စြဲေနတဲ့ အာရုံ(ခႏၶာ) က လြတ္ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ စြဲေနတဲ့ အာရုံ(ခႏၶာ) ကုိသာ ရႈရမယ္။ မစဲြတဲ့ အာရုံ(ခႏၶာ) ကုိေတာ့ စြဲမွ မစြဲဘဲ ဘာျဖစ္လုိ႔ ရႈေနရမွာလဲ။ အဲဒီလုိ ရွင္းရွင္းေလး သေဘာေပါက္ရမွာပါ။
ဒါေၾကာင့္မိမိစိတ္အစဥ္မွာ ငါျမင္တယ္၊ ငါၾကားတယ္၊ ငါ့ကုိ တုိးတယ္၊ တြန္းတယ္၊ ငါ ထြက္ ရႈထုတ္တယ္၊ ငါ ၀င္ေလ ရႈိက္သြင္းတယ္၊ ငါပူတယ္၊ ငါေအးတယ္၊ ငါထုံတယ္ စသည္ စြဲထင္ေနတဲ့ အာရုံကုိ ထင္လာတဲ့ အတုိင္း ရႈမွတ္ပြားမ်ားရမယ္။ ဘယ္အတြက္ ရႈမွတ္ရမွာ လဲ ဆုိရင္ အဲဒီ ငါ၊ ငါဥစၥာလုိ႔ ထင္မွတ္စြဲလမ္းေနမႈမွ ကင္းလြတ္သြားေအာင္ လုိ႔ ရႈရမွာပါ။
ဘာနဲ႔ ရႈမွတ္ရမွာလဲ ဆုိရင္ေတာ့ သတိပ႒ာန္ အရာျဖစ္လုိ႔ သတိက ဦးေဆာင္ျပီး သဒါၶ, ၀ီရိယ, သမာဓိ, ပညာတုိ႔ရဲ့ အကူအညီနဲ႔ ရႈရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။
ဒီလုိ ရႈမွတ္ ပြားမ်ားလုိ႔ မိမိရႈမွတ္တဲ့ အာရုံေပၚမွာ စိတ္တည္ၾကည္မႈ အား ေကာင္းလာျပီ (စိတၱ၀ိသုဒၶိ ျဖစ္လာျပီ)ဆုိရင္ ငါ, ငါ့ဥစၥာလုိ႔ ထင္ေနတဲ့ အရာေတြက အသိခံ(သိစရာအာရုံ) ေတြျဖစ္ျပီး ၊ အဆင္း အသံ စသည္တုိ႔၊ ပူမႈ၊ ေအးမႈ၊ တြန္းမႈ၊ တုိးမႈတုိ႔ ထြက္ေလ ၀င္ေလတုိ႔ ဆုိရင္ ဒီအာရုံေတြဟာ ရုပ္ေတြျဖစ္တယ္။ အဲဒါကုိ သိသိေနတဲ့ သေဘာက နာမ္တရားျဖစ္ တယ္လုိ႔ သေဘာေပါက္ လာမွာပါ။
အဲဒီ အေျခအေန ေရာက္လာျပီ ဆုိရင္ သတိ ဦးေဆာင္မႈရဲ႔ ေနရာကုိ ပညာက လႊဲ ေျပာင္းယူျပီး ဦးေဆာင္စ ျပဳလာပါျပီ။ ဆက္ျပီး ရႈမွတ္ပြားမ်ားမယ္ဆုိရင္ အရႈခံျဖစ္တဲ့ ရုပ္အာ ရုံ ေတြ ဟာလည္း ခဏမစဲ ေျပာင္းလဲ ေဖာက္ျပန္ေနတဲ့ အနိစၥသေဘာ၊ အပ်က္ေဘး မကင္းတဲ့ ဒုကၡသေဘာ၊ ကုိယ့္ အလုိက် မဟုတ္ဘဲ သူ႔သေဘာ သူေဆာင္ျပီး ျဖစ္ေနတယ္ဆုိတဲ့ အနတၱ သေဘာ ရွိတယ္လုိ႔ သိလာရင္ ၊ ရႈမွတ္သိျမင္ေနတဲ့ သေဘာကလည္း အာရုံက ေဖာ္ျပေပးတဲ့ အတုိင္းသာ လုိက္ျပီး သိေနတာျဖစ္လုိ႔ အာရုံနည္းတူ အနိစၥ၊ ဒုကၡ၊ အနတၱသေဘာ ရွိတယ္ လုိ႔ပဲ သိျမင္ လာမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလုိ အျမင္ စင္ၾကယ္လာတာကုိ
ဒိ႒ိ၀ိသုဒၶိလုိ႔ သတ္မွတ္ ပါတယ္။
အရႈခံက မိမိ စြဲလမ္းရာ သခၤါရ ဒုကၡသစၥာတရား ဦးေဆာင္ ရႈမွတ္ေနတာက သတိတရား။
သတိ ထိရသညာပဒ႒ာနာ- ဆုိတဲ့ အတုိင္း မိမိ စိတ္မွာ စြဲထင္မွတ္သားထားတဲ့ အမည္သညာ အတုိင္း ျမင္တယ္၊ ၾကားတယ္၊ ပူတယ္၊ ေအးတယ္ စတဲ့ အမည္သညာနဲ႔ စျပီး ရႈမွတ္ရ ပါ တယ္။ အမွတ္သညာ ခုိင္ျမဲမွ သတိ ခုိင္ျမဲပါတယ္။
သတိ ခုိင္ျမဲလာမွ အာရုံကုိ စူးစုိက္တဲ့ သမာဓိ အားေကာင္းလာျပီး ထုိးထြင္းသိျမင္တဲ့ ပညာ ျဖစ္ေပၚ လာပါတယ္။
ပညာတရားက ရုပ္ပဲ၊ နာမ္ပဲလုိ႔ ခြဲျခား သိျခင္း၊ အနိစၥ၊ ဒုကၡ၊ အနတၱ ဆုိတဲ့ သေဘာ လကဏၡဏာကုိ ထုိးထြင္းသိျခင္း ကိစၥမ်ားကုိ ေဆာင္ရြက္ပါတယ္။
သတိ ဦးေဆာင္ျပီး ရႈတယ္၊ ပညာ ဦးေဆာင္ျပီး သိတယ္လုိ႔ အတုိခ်ဳပ္ သေဘာ ေပါက္ႏုိင္ပါတယ္။
အနိစၥ ဒုကၡ အနတၱ ဆုိတာဟာ သခၤါရတုိ႔ရဲ့ ဘုံလကၡဏာ ျဖစ္ပါတယ္။ (သာမညလကၡ ဏာလုိ႔လည္း ေခၚပါတယ္) ဘုံလကၡဏာကုိ သိျမင္ လာခ်ိန္မွာ အရႈခံတုိ႔ ဟာလည္း ကာယ စိတၱ စတဲ့ ကုိယ္ပုိင္ သေဘာမ်ိဳး မဟုတ္ေတာ့ပဲ သခၤါရ ဆုိတဲ့ ဘုံသေဘာ ေဆာင္လာပါတယ္။ သခၤါရ ဆုိတဲ့ ဘုံသေဘာျဖစ္လာတဲ့ အခါ " သေဗၺ သခၤါရာ ဒုကၡာ" အရ ဒုကၡသစၥာ အရႈခံ တရား ျဖစ္သြားပါျပီ။ ဒါဟာ အထြတ္အထိပ္ေရာက္တဲ့ ၀ိပႆနာဉာဏ္ ျဖစ္တာပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ မဂ္ရဲ့ေရွ႔ ေျပး အနီးကပ္ ျဖစ္တဲ့
၀ိပႆနာဉာဏ္ မွာ ဒုကၡသစၥာက အရႈခံ ျဖစ္ျပီး၊ ရႈတာက ၀ိပႆနာဉာဏ္ လုိ႔ ဆုိရပါတယ္။ အရႈခံက ဒုကၡသစၥာ ျဖစ္သြားလုိ႔ အနုပႆနာ အေနနဲ႔ ေျပာရရင္ ဓမၼာနဳပႆနာလုိ႔ ေခၚပါတယ္။ "မဂ္ဉာဏ္မွန္သမွ် ဓမၼာႏုပႆနာနဲ႔ခ်ည္း ရတာ ျဖစ္တယ္" လုိ႔ ေညာင္လြန္႔နည္း ကမၼ႒ာန္းျပ ျဖစ္တဲ့ ေမာ္လျမိဳင္ ေရႊပရိယတိၱ ဆရာေတာ္ မိန့္ၾကားတာဟာ ဒီသေဘာကို ေျပာတာပါပဲ။
ထားပါေတာ့၊ အမည္အမ်ိဳးေတြ ခြဲျခားတာက ပညာရွင္ေတြရဲ့ အလုပ္ပါ။ တကယ္ မဇၥ်ိမ လမ္း သြားေန သူမ်ား အေနနဲ႔ေတာ့ သတိထားျပီး မျပတ္ရႈ၊ ရႈပါမ်ားေတာ့ ျမင္၊ ျမင္ပါမ်ားေတာ့ ရုိးအီျပီး ျငိီးေငြ႔၊ ျငီးေငြ႔ေတာ့ အစြဲကြာ၊ အစြဲကြာေတာ့ လြတ္ေျမာက္၊ (ဧ၀ံ ပႆံ နိဗၺိႏၵတိ၊ နိဗၺိႏၵံ ၀ိရဇၨတိ၊ ၀ါရာဂါ ၀ိမုစၥတိ) ဆုိတာ ျဖစ္ေအာင္ မျပတ္ ရႈမွတ္ ေနဖုိ႔သာ အဓိကပါ။ အစြဲ(တဏွာ) ကြာက်သြားျပီဆုိရင္ ဘယ္လုိ ေလာကီအာရုံ မ်ိဳးကမွ လႊမ္းမုိးခ်ဳပ္ခ်ယ္ႏုိင္စြမ္း မရွိေတာ့တ့ဲ အတြက္ လြတ္ေျမာက္တယ္လုိ႔ ဆုိတာပါ။ အာရုံလႊမ္းမုိးမႈ ကင္းသြားရင္ ဒုကၡဆုိတာလည္း ခ်ဳပ္ ျငိမ္းသြားတာပါပဲ၊ ဒီလုိ လြတ္လပ္ျငိမ္းေအးမႈကုိ သူေျပာနဲ႔ယုံၾကည္ တာ မဟုတ္ဘဲ ကုိယ္ႀကံဳ ကုိယ္သိ ခံစားခြင့္ ရရွိတာဟာ မ်က္စိေရွ႔ေမွာက္ ေရာက္ေနတဲ့ အရာ၀တၳဳကုိ ေတြ႔ျမင္ရသလုိ ထင္ထင္ရွားရွားႀကီး ေတြ႔ႀကုံေနရတာျဖစ္လုိ႔ " မ်က္ေမွာက္ျပဳတယ္"လုိ႔လည္း ဆုိၾကပါတယ္။
ဒုကၡခ်ဳပ္ျငိမ္းရာ နိေရာဓသစၥာနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ သာ၀ကတုိ႔ တာ၀န္က လုပ္ေဆာင္ရတဲ့ တာ၀န္ မဟုတ္ပါဘူး၊ အလုပ္ တာ၀န္ ေက်ပြန္တဲ႔ လုပ္ခအက်ိဳး အျဖစ္ မ်က္ေမွာက္ျပဳရုံပါပဲ။
သစၥာေလးခုမွာ တာ၀န္ေလးမ်ိဳး ျပထားေပမယ့္ တကယ္ေဆာင္ရြက္ရမွာကေတာ့ မဇၥ်ိမ အက်င့္ျဖစ္တဲ့ မဂၢင္ ရွစ္ပါး(မဂၢသစၥာ)ကုိ ပြားမ်ားျခင္း တစ္ခုတည္းသာ ျဖစ္ပါတယ္။ မဂၢသစၥာကုိ ပြားမ်ားတဲ့ တာ၀န္ ေက်ပြန္ျပည့္စုံတာနဲ႔ တစ္ျပိဳင္နက္ ဒုကၡသစၥာကုိ ပုိင္းျခား သိျခင္း၊ သမုဒယသစၥာကုိ ပယ္ျခင္း၊ နိေရာဓသစၥာကုိ မ်က္ေမွာက္ျပဳျခင္း တာ၀န္(ကိစၥ) မ်ား လည္း တစ္ျပိဳင္နက္ ျပီးပါတယ္။ သိ,ပယ္,ဆုိက္,ပြား ,ေလးပါး ကိစၥ တစ္ျပိဳင္ နက္ ျပီးေစ ႏိုင္စြမ္း ရွိလုိ႔ မဂ္ဉာဏ္ကို တစ္ခ်က္ခုတ္ ေလးခ်က္ျပတ္တဲ့ ဓားသန္လ်က္နဲ႔ ဥပမာ ေပးၾက ပါတယ္။
ဒီေနရာမွာ အဘိဓမၼာသေဘာနဲ႔ သုတၱန္သေဘာတုိ႔ နွီးေႏွာျပီး သိထုိက္တာေလးလည္း ရွိေနပါတယ္။ အဘိဓမၼာ သေဘာအရ "သိတယ္"ဆုိတာ မိမိအာရုံျပဳတဲ့ အရာ ကုိသာ သိတာ ပါ၊ မဂ္ဉာဏ္ ဆုိတာ နိဗၺာန္ကုိသာ အာရုံျပဳတဲ့အတြက္ "နိဗၺာန္"ကုိသာ သိသင့္တယ္၊ ဘာျဖစ္လုိ႔ ဒုကၡသစၥာကုိ သိႏုိင္သလဲ ဆုိတာပါပဲ။ မေတြမေ၀ (ပုိင္ပုိင္ႏုိင္ႏုိင္) ထုိးထြင္း သိျခင္း ကိစၥ ျပီးျပည့္စုံတဲ့အတြက္ သခၤတဓမၼ အားလုံးကုိ ထုိးထြင္း သိျမင္တယ္လုိ႔ ဆုိတာပါ၊ "ကိစၥ" အားျဖင့္ ပုိင္းျခား သိတယ္လုိ႔ ဆုိလုိပါတယ္။ (သီ၊႒၊ ၂၄၈)
ဒီလုိ သိသြားတဲ့အတြက္ အရင္က ၾကားေတာင္ မၾကားဘူးတဲ့ သစၥာေလးပါး တရားတုိ႔နဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ မ်က္စိလည္မႈကင္းျပီး အျမင္ရွင္းျပီ( စကၡဳံ ဥဒပါဒိ) အျမင္ ရွင္းတဲ့အတြက္ အသိ လည္း မွန္ျပီ ( ဉာဏံ ဥဒပါဒိ)၊ ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာ သိစရာမ်ားကုိလည္း ပုိင္းပုိင္းျခားျခား သိျမင္ျပီ ( ပညာ ဥဒပါဒိ) အ၀ိဇၨာေမွာင္ ခြင္းျပီး ထုိးထြင္း သိျမင္တဲ့ ၀ိဇၨာဉာဏ္ နဲ႔ ျပည့္ျပီ။ ( (၀ိဇၨာ ဥဒပါဒိ) အ၀ိဇၨာအေမွာင္ကင္းသြားတဲ့အတြက္ ဉာဏ္အေရာင္ လင္းထိန္ခဲ့ျပီ၊ ( အာ ေလာ ေကာ ဥဒပါဒိ) ဆုိတဲ့ ဂုဏ္ပုဒ္မ်ားဟာ မဇၥိ်မ ခရီးဆုံးမွာ ရွိတဲ့ ပန္းတုိင္ရဲ့ သေကၤတ မ်ားပဲ ျဖစ္ပါတယ္။
သစၥာတစ္ပါး တစ္ပါးမွာ သစၥ၊ ကိစၥ၊ ကတ ဆုိျပီး သုံးထပ္ သုံးေက်ာ့စီ ရွိတဲ့အတြက္ သစၥာ ေလးပါးေပါင္းမွာ အထပ္အေက်ာ့ (၁၂)ပါး ျပားပါတယ္။ " တိပရိ၀႗ံ- သုံးပါးထပ္မံ သုံးေက်ာ့ ျပန္ရွိေသာ "လုိ႔ ပခုကၠဴ ဆရာေတာ္ ျပန္ဆုိပါတယ္။ " ပထမ သစၥဉာဏ္ နဲ႔ နာယူ ျပီး သိတယ္။ ေနာက္ ကတဉာဏ္နဲ႔ ကုိယ္တုိင္ က်င့္သုံးျပီး နာယူ သိကုိ တုိးပြားေစတယ္၊ ေနာက္ဆုံး ကတဉာဏ္နဲ႔ ဆုံးျဖတ္ သိျပီးတဲ့ အခါမွာေတာ့ ကုိယ္တုိင္သိ အျဖစ္ တုိးတက္ ေျပာင္းလဲ ျပည့္စုံသြားပါတယ္။ အဲဒီလုိ အသိေတြ အထပ္ထပ္ အေက်ာ့ေက်ာ့ ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ရတာကုိပဲ "ဘာ၀နာ=ပြားမ်ားတယ္"လုိ႔ ဆုိရတာ ျဖစ္ပါတယ္။
သုံးေက်ာ့ သုံးလီ (၁၂)ပါးလုံး စင္ၾကည္ျပည့္စုံ ေအာင္ သိျပီးတဲ့အတြက္ ေလာကသုံးပါး မွာ သဗၺညဳဘုရား အျဖစ္ ၀န္ခံႏုိင္ခဲ့ၿပီး ငါရဲ့ အရဟတၱဖုိလ္ေခၚ ၀ိမုတၱဉာဏ္ဟာလည္း ဆန္႔က်င္ ဘက္ တရားတုိ႔ေၾကာင့္ မလႈပ္မယုိင္ ျမဲခုိင္ခဲ့ျပီး၊ အခုဘ၀ ျဖစ္ရတဲ့ ဇာတိဟာလည္း ေနာက္ဆုံး လာဘိ ႏွစ္ခါမရွိတဲ့ ဇာတိပင္ ျဖစ္ေတာ့တယ္ ဆုိတာ ကုိလည္း ဆင္ျခင္ သိျမင္ျပီလုိ႔ မိန္႔ၾကား ရင္း တရားကုိ နိဂုံးခ်ဳပ္တဲ့အခါမွာေတာ့ ပဥၥ၀ဂၢီ ငါးဦးတုိ႔က နွစ္ျခိဳက္ အားရ၀မ္း ေျမာက္ ၀မ္း သာ လက္ခံ သြားၾက ပါေတာ့တယ္။
ဓမၼေဘရီအရွင္၀ီရိယ(ေတာင္စြန္း)
Sunday, August 4, 2013
စက္ရုပ္ ဆီျပတ္ ဒုကၡရပ္ (ဓမၼစၾကာ ၆)
copy from http://ashinsirinda.com/
Jan 11 2010
မင္းတုိ႔ဟာ တလင္းျဖစ္ေအာင္ လုပ္ႏုိင္တာလား၊ ေတာရွင္းေအာင္ လုပ္ႏုိင္တာလား (ေတာင္တြင္းႀကီး နတ္မွီေတာရ ဆရာေတာ္)
တရားဦးရဲ့ ပထမ သစၥာနဲ႔ ဒုတိယ သစၥာကုိ သေဘာေပါက္သြားရင္ ဒုကၡဆုိတာ တဏွာ အဆီ ထည့္ထားလုိ႔ ဥပါဒါန္က လႈပ္ေပးတုိင္း အသက္၀င္သလုိ လႈပ္ေနတဲ့ စက္ရုပ္က်ားႀကီး ဆုိတာကုိလည္း သေဘာေပါက္ ေလာက္ပါတယ္။ တကယ္က်ားႀကီးလုိ႔ ထင္ေယာင္ ထင္မွား ျဖစ္ရတာကေတာ့ အ၀ိဇၨာက မ်က္ႏွာဖုံး စြပ္ေပး ထားလုိ႔ပါ။ ဒါေၾကာင့္လည္း အ၀ိဇၨာ အေမွာင္ ထု အားႀကီးတဲ့အခါ ပုိျပီးေျခာက္လွန္႔ႏုိင္တာေပါ့။ "ပညာ"ေနမင္းႀကီး ထိန္ထိန္လင္းလာျပီ ဆုိရင္ေတာ့ တဏွာ အဆီလည္း အေငြ႔ျဖစ္ျပီး ခန္းေျခာက္ သြား မယ္၊ ဥပါဒါန္ကလည္း မလႈပ္ ေပးႏုိင္ေတာ့ဘူး။ အရုပ္ႀကီးပဲ ဆုိတာလည္း ရွင္းရွင္း လင္းလင္းႀကီး သိသာ ထင္ရွာ းလာ ျပီ ။ အဲဒီလုိ ျဖစ္သြားျပီ ဆုိရင္ေတာ့ စက္ရုပ္ႀကီး ဇက္ျပဳတ္သြားသလုိ တစ္ခ်က္မွ မလႈပ္ႏုိင္ ေတာ့ ဘဲငုတ္တုပ္ေသျပီး ပုံက်သြားေတာ့မယ္ ဆုိတာလည္း ရိပ္စား မိေလာက္ပါတယ္။
ဒါေၾကာင့္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က တတိယသစၥာကုိ ေဟာတဲ့အခါမွာ အေရးမပါေတာ့တဲ့ ဒုကၡအရုပ္ႀကီး အေၾကာင္း ဘာမွ မေျပာေတာ့ဘူး။ အရုပ္ကုိ အသက္၀င္သ လုိ ျဖစ္ေစတဲ့ တဏွာအဆီ ကုန္ခန္းပုံကုိသာ ပစ္မွတ္သဖြယ္ ထားျပီး ေဟာေတာ္မူပါတယ္။
တဏွာအၾကြင္းမဲ့ ခ်ဳပ္ျပီဆုိရင္ ဒုကၡစက္ရုပ္ႀကီးလည္း ဘယ္လုိမွ မလုႈပ္ႏုိင္ေတာ့တဲ့ အတြက္
"မုတၱိ=လြတ္ေျမာက္ျပီ"လုိ႔ ေခၚပါတယ္။ တဏွာအၾကြင္းမဲ့ ခ်ဳပ္ ေအာင္ ဖယ္ထုတ္ရာ မွာ က်င့္သုံးပုံ နည္းနွစ္မ်ိဳးရွိပါတယ္။
"စာဂ"လုိ႔ေခၚတဲ့ တျဖည္းျဖည္းစြန္႔ျပီး ခြာတဲ့နည္းနဲ႔ "ပဋိနိႆဂၢ"လုိ႔ေခၚတဲ့ ဇြတ္အတင္း ခြာခ် ျဖဳတ္ပစ္တဲ့ နည္းတုိ႔ပါပဲ။
ဒီနည္းနွစ္မ်ိဳးကုိ ဥပမာ အကူအညီနဲ႔ စဥ္းစားၾကည့္မွ ပုိျပီး သေဘာေပါက္ႏုိင္ပါလိမ့္ မယ္။ "တဏွာ" ဆုိတာ အာရုံကုိ လုိခ်င္ တပ္မက္တဲ့သေဘာ ျဖစ္လုိ႔ "ကိေလသာကာမ" လုိ႔လည္း ေခၚပါတယ္။ အုိင္းအမာ (အနာ) နဲ႔တူတယ္။ (ကာေမာ ဂေ႑ာ)လုိ႔ ဘုရားရွင္က ေဟာပါတယ္။
"အနာ " ကုိ ကုသတဲ့ ေနရာမ်ာ ေသာက္ေဆး လိမ္းေဆးေတြနဲ႔ တျဖည္းျဖည္း ရင့္၊ မွည့္၊ ျပည္ေပါက္၊ အျမစ္ကြ်တ္၊ ေျခာက္၊ ကြာက်ျပီး ေပ်ာက္ေအာင္ကုတဲ့ နည္းက "စာဂ= စြန္႔တဲ့ နည္းပါ"။ အနာထပိဏ္တုိ႔
၀ိသာခါတို႔ အပါအ၀င္ အမ်ားစုက ဒီနည္းက ကုၾကတယ္လုိ႔ ဆုိ ႏိုင္ပါတယ္။ အခံရမခက္ဘူး၊ အေပ်ာက္ေႏွးတယ္ "တစတစစြန္႔၀့ံမွလွ်င္ ဘ၀ေနာင့္ေနွာင္း တာရွည္ေကာင္း၏" ဆိုတာ ဒီသေဘာကုိ ေျပာတာပါပဲ။
ရင့္တာ မွည့္တာ အျမစ္တြယ္တာေတြအထိ အျဖစ္မခံေတာ့ပဲ၊ မေကာင္းတဲ့ေသြးကုိ ခြဲထုတ္ အနာစိမ္း ျဖစ္ေအာင္လုပ္ျပီး အျမန္ေျခာက္၊ ကြာက်သြားေအာင္ ကုတဲ့နည္းက "ပဋိနိႆဂၢ=ကြာခ်တဲ့နည္း" လုိ႔ ဆုိရပါလိမ့္မယ္။ မွ်စ္စိမ္းခ်ိဳး ခ်ိဳးပစ္တဲ့သေဘာေပါ့။ "သိဒၶတၳ"မင္းသားတုိ႔" ယသ"သတုိးသားတုိ႔ စြန္႔ခြာ သြားတာ ဒီနည္းမ်ိဳးပါ၊ ခဏေတာ့ ခံရ ခက္ပါလိမ့္မယ္။ အေပ်ာက္ျမန္ပါတယ္။ တဏွာ အႀကြင္းမဲ့ ကြာက်သြားရင္" မုတိၱ=လြန္ေျမာက္တယ္" လုိ႔ ေခၚပါတယ္။
တဏွာရယ္ ၊ ဒုကၡရယ္၊ လြတ္တာရယ္ကုိ သေဘာေပါက္ဖုိ႔ ဘုရားရွင္ ေပးထားတဲ့ ဥပမာ ေလးေတြနဲ႔ မွန္းဆ ၾကည့္ႏုိင္ပါတယ္။
အတြင္းက လုိခ်င္တဲ့ သေဘာျဖစ္တဲ့ "တဏွာ"ကုိ ကိေလသာကာမ"လုိ႔ေခၚပါတယ္။
"အနာ"နဲ႔တူပါသတဲ့ ( ကာေမာ ဂေ႑ာ ) ။
အျပင္မွာရွိတဲ့ အာရုံငါးပါးတုိ႔ကေတာ့ လိုခ်င္စရာ ၀တၳဳေတြျဖစ္လုိ႔ "၀တၳဳကာမ"လုိ႔ ေခၚပါတယ္။ "အာရုံငါးျဖာ၊ ကာမဂုဏ္တရားမွာ" ဆုိတာ ဒါကုိ ေျပာတာပါ။ "ဆားငန္ေရ" န႔ဲ တူပါသတဲ့။ "ကာမငါးေထြ၊ ဆားငန္ေရသုိ႔၊ ေသာက္ေလ ေလာက္ေလ ငတ္မေျပသည့္၊ " ဆုိတာ ဒါကုိ ေျပာတာပါပဲ။
"ဆားငန္ေရ" ဆုိတာ ရွာနဲ႔ေတြ႔ရင္ ငန္ပါတယ္။ တစ္ျခားေနရာနဲ႔ထိရင္ေတာ့ ဘာအရသာမွ မရွိပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ တစ္ျခားေနရာနဲ႔ ထိမိလုိ႔"နာက်င္စပ္ရွား" တဲ့ေ၀ဒနာကုိ ခံစားရပါတယ္ ဆုိရင္ေတာ့ အဲဒါ စဥ္းစား ၾကည့္ပါ။ ဘာေၾကာင့္ဒီလုိ ခံစားရတာလဲ၊ ဆားငန္ ေရေၾကာင့္လား အနာေၾကာင့္လား၊ အနာမရွိရင္ ဒီလုိခံစားရပါမလား၊ ငန္လဲမငန္၊ စပ္လဲ မစပ္ ႏုိင္ပါဘူး။
ဒါေၾကာင့္တဏွာက "အနာ" ပါ၊ အာရုံငါးပါး သခၤါရတရားတုိ႔က "ဆားငန္ေရ" ပါ။ အနာရွိတဲ့အတြက္ ဆားငန္ေရနဲ႔ထိတဲ့အခါ နာက်င္စပ္ရွား ဆုိး၀ါးခံခက္ျဖစ္တာက "ဒုကၡ"ပါ။ အနာမရွိတဲ့အတြက္ ဆားငန္ေရႏွင့္ ထိေပမယ့္ ဘာအရသာမွမရွိ၊ နာက်င္ စပ္ရွား ဆုိး၀ါး ခံ ခက္မႈလည္း မရွိတာ "၀ိမုတၱိ"ပါ။
၀ိမုတၱိျဖစ္ဖုိ႔အတြက္ အာရုံ သခၤါရေတြကုိ စြန္႔ပယ္ရမွာ မဟုတ္ ပါဘူး၊ အနာကုိသာ စြန္႔ပယ္ရမွာပါ၊ ဒါေၾကာင့္လည္း သစၥာတရားတုိ႔နဲ႔ပတ္သက္ျပီး
တာ၀န္ပုိင္း(ကိစၥ)ကုိေျပာတဲ့အခါ ဒုကၡဆုိတာ သိရုံ သိရမွာ၊ ပယ္ဖုိ႔မလုိဘူး(ပရိေညယ်) လုိ႔ ေဟာေတာ္မူျပီး တဏွာသမုဒယကုိသာ(ပဟာတဗၺႇ=ပယ္ရမယ္)လုိ႔ ေဟာေတာ္မူတာပါ။
"မုတိၱ=လြတ္တယ္" ဆုိတာဟာ ဆင္းရဲတာ မဟုတ္သလုိ ခ်မ္းသာတာလဲ မဟုတ္ ပါဘူး၊ ဆင္းရဲျခင္း၊ ခ်မ္းသာခ်င္း နွစ္မိ်ဳးလုံးကလုိ လြတ္တဲ့သေဘာပါ။ ပုထုဇဥ္တုိ႔ရဲ့ အေလ့အထုံက "ခ်မ္းသာတယ္"ဆုိတာ သည္းေခ်ၾကိဳက္လုိျဖစ္ေနၾကေလေတာ့ ခ်မ္းသာ ျခင္း မဟုတ္ဘူးဆုိရင္ တယ္လက္မခံခ်င္တတ္ပါဘူး။ တစ္ျခားဥပမာေလးတစ္ခုနဲ႔ စဥ္းစား ၾကည့္ရေအာင္ပါ။
တဏွာလုိ႔ေခၚတဲ့ ကိေလသာ ကာမကို စာမွာေတာ့ ကု႒ေ၀ဒနာနဲ့ တူတယ္ လုိ႔ဆုိပါတယ္။ "၀ဲေျခာက္နာ"နဲ႔ တူတယ္လုိ႔ေျပာရင္လည္း သေဘာေပါက္ႏုိင္ပါတယ္။ ၀ါေျခာက္နာမ်ားဟာ မီးနဲ႔ေ၀းျပီး အေအးဒဏ္နဲ႔ ႀကံဳရတဲ့အခါ နာက်င္ ကုိက္ခဲျပီး အလြန္ အေနရ ခက္ပါသတဲ့။ မီးေလးနဲ႔ကင္ေပးျပီး ကုတ္ေပးေနရင္ေတာ့ တယ္ဇိန္က်ဆုိကုိး။ သင့္ေလ်ာ္တဲ့ေဆးနဲ႔ ကုသေပးလုိက္လုိ႔ ၀ဲေျခာက္နာဆုိတာ လုံး၀ မရွိေတာ့ဘူးဆုိရင္ မီးနဲ႔ေ၀း လုိ႔ ေအးျပီး နာက်င္ခံခက္တယ္ဆုိတဲ့ ဒုကၡမရွိသလုိ မီးပူးေလးနဲ႔ကင္ေပးျပီး ဇိန္ကေလးနဲ႔ ကုတ္ ေပးရင္း ခံစားေနရတဲ့ သုခဆုိတာလည္း မရွိေတာ့ပါဘူး။
တဏွာနဲ႔ ၀ဲေျခာက္နာ၊ လုိခ်င္တဲ့အာရုံနဲ႔ ေ၀းေနရတာက မီးနဲ႔ေ၀းေနရတာ၊ လုိခ်င္တဲ့ အာရုံကုိ ရရွိေန တာက မီးပူေလးနဲ့ ကင္ခြင့္ရေနတာ။ လုိတာေလး ရလုိ႔ ပီတိ သုခ ေတြ ျဖစ္ေနတာက ၀ဲနာကုိ မီးကင္ျပီး ဇိန္က်ေနတာတုိ႔နဲ႔ အသီးသီးတူၾကပါသတဲ့။ ဒီဥပမာ အတုိင္းဆုိရင္ေတာ့ ေလာကီ စီးစိမ္ခ်မ္းသာဆုိတာ
၀ဲေျခာက္ကုိ မီးကင္ခြင့္ ရျပီး ဇိန္က်ေန တဲ့ သေဘာလုိဘဲ ေျပာရမယ္ထင္ပါတယ္။
တဏွာ အၾကြင္းမဲ့ ခ်ဳပ္သြားတာကေတာ့ ၀ဲေျခာက္နာ ေပ်ာက္ကင္းသြားတဲ့ သေဘာပါ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ
မီးနဲ႔ေ၀းျခင္း၊ နီးျခင္းကုိ အေၾကာင္းျပဳျပီး ခံစားရျခင္းနဲ႔ တူတဲ့ ဆင္းရဲျခင္း၊ ခ်မ္းသာျခင္းဆုိတာ ႏွစ္မ်ိဳး လုံးမရွိေတာ့ပါဘူး၊ အဲဒါေၾကာင့္ "မုတိၱ=လြန္ ေျမာက္ တယ္"လုိ႔ ဆိုရတာပါ။ ဆင္းရဲနဲ႔ ခ်မ္းသာဆုိတာ အခ်င္းခ်င္း ႏႈုိင္းယွဥ္ခ်က္အရ ေလာကနယ္မွာ သတ္မွတ္ခ်က္ျဖစ္ပါတယ္။ မုတၱိ(၀ိမုတၱိ)ဆုိတာ ေလာက နယ္ကုိလြန္တဲ့ " ေလာကုတၱရာ" တရားျဖစ္လုိ႔ အတိအက် တူညီတဲ့ ခုိင္းႏႈုိင္းစရာရယ္လုိ႔ မရွိပါဘူး။
"အႏႈုိင္း လြက္ တရားသာ ျဖစ္ပါတယ္" ။ ဘာနဲ႔မွ ႏႈုိင္းျပလုိ႔ မရတဲ့အတြက္ တရားဂုဏ္ေတာ္မွာ
" ပစၥတၱံ ေ၀ဒိတေဗၺာ ၀ိညူဟိ= သိျမင္ခံစားႏုိင္တဲ့ပညာနဲ႔ ျပည့္စုံသူတုိ႔သည္သာ ကုိယ္တုိင္ ခံစား သိျမင္ႏုိင္တဲ့တရား"လုိ႔ ဆုိတာပါ။
အႏႈုိင္းလြတ္ျဖစ္တဲ့ ၀ိမုတၱိသုခကုိ ကုိ္ယ္တုိင္ ခံစားႏႈုိင္ခြင့္ရျပီးတဲ့ ပုဂၢိဳလ္မ်ား အေနနဲ႔ ေတာ့ ၀ဲေျခာက္ကုိ မီးကင္ျပီး ခံစားရတဲ့ သုခဆုိတာကုိလဲ ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္လည္ေတာင့္တ ျခင္း မရွိ ေတာ့ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ တတိယသစၥာရဲ႔ ေနာက္ဆုံး စကားပုိဒ္က " အနာလေယာ= ေနာက္ ေၾကာင္းျပန္လွည့္ ငဲ့ကြက္တြဲတာျခင္း
မရွိလုိ႔"ဆုိတာပါ။ အလယျပတ္တယ္ဆုိတာ "အနာလယ"ရဲ့ ပါဠိပ်က္ ေ၀ါဟာရပါပဲ။ " ကုသလာ ကုသလံ ဇဟံ= ကုသုိလ္ အကုသိုလ္တုိ႔ ရဲ့ အက်ိဳးျဖစ္တဲ့ ခ်မး္သာနဲ႔ဆင္းရဲ ႏွစ္မ်ိုဳးလုံးကုိ စြန္႔ပယ္လုိက္ျပီ" ဆုိတာ လည္း ဒီသေဘာကုိ ေျပာတာပါ။
ဒီတတိယသစၥာကုိ တဏွာရဲ့လြမ္းမုိး ခ်ယ္လွယ္မႈက လြတ္ေျမာက္တဲ့ အတြက္ မုတၱိ(၀ိမုတိၱ)လုိ႔ ေခၚသလုိ တဏွာဆုိတဲ့ အဆာဓာတ္ ခ်ဳပ္ျငိမ္းသြားျပီ ျဖစ္လုိ႔ "နိဗၺာန=နိ+၀ါန = အဆာဓာတ္ျငိမ္းေအးတဲ့ တရား"လုိ႔လဲ ေခၚပါတယ္။
ဒီတတိယသစၥာမွာ ေနာက္ထပ္ နားလည္ သေဘာေပါက္ခဲတဲ့ အဓိပၸာယ္က ေတာ့ "အသခၤတ= ဘယ္လုိ အေၾကာင္းတရားေၾကာင့္မွ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ (ျပဳလုပ္လုိ႔ ရတဲ့ အက်ိဳးတရား မဟုတ္ဘူး"ဆုိတာပါပဲ။ တစ္ခ်ိဳ႔ကေတာ့ နိဗၺာန္ဆုိတာ ၀ိပႆနာ ကုသိုလ္ေၾကာင့္ရတဲ့ တရား လုိ႔ ထင္တတ္ၾကသလုိ မဂ္ရဲ့ အက်ိဳးတရား လုိ႔ ထင္သူကလည္း ထင္တတ္ၾကပါတယ္။ တကယ္ ကေတာ့ "မဂ္ စိတ္ရဲ့ အက်ိဳးတရားက ဖုိလ္စိတ္သာ ျဖစ္ပါတယ္။ နိဗၺာန္ဆုိတာ ဘယ္ အေၾကာင္းတရားရဲ႔ အက်ိဳး တရားမွလည္း မဟုတ္ဘူး ဒါေၾကာင့္ အေၾကာင္းမဲ့ျဖစ္တာလား ဆုိ ျပန္ေတာ့ အေၾကာင္းမဲ့ ျဖစ္တာလဲ မဟုတ္ဘူး။ အဲဒါကုိ နားမလည္ ႏုိင္တာပါ။
ေဒးဒရဲမွာ နိကာယ္သင္တန္းတက္စဥ္က ဒီအေၾကာင္းနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး ေမး ေျဖ ေဆြး ေႏြး ၾကပါတယ္။ ဦးဇင္းတစ္ပါးက "ဆရာေတာ္ နိဗၺာန္ဆုိတာ ၀ိပႆနာ ဘာ၀နာကုိ ပြားမ်ား တဲ့ အတြက္ မ်က္ေမွာက္ျပဳ လာရတဲ့ တရားမဟုတ္လား ၊ ဘာလုိ႔ "အသခၤတ= အေၾကာင္း တရား တုိ႔က ျပဳလုပ္ျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚ လာတဲ့ တရားမဟုတ္" လုိ႔ ဆုိရတာတုံးဆုိတာ ရွင္းျပ ပါအုံး။" လုိ႔ ေလ်ာက္ထားပါတယ္။
မွတ္မွတ္ရရ အဲသည္ေန႔က ဥပုသ္ထြက္ေန႔ပါ၊ ေဒးဒရဲကြင္းေက်ာင္းမွာ နိကာယ္ သင္တန္း ပုိ႔ခ်ေနတဲ့ ေက်ာင္းေဆာင္ႀကီးရဲ႔ ေရွ့မွာ ကြက္လပ္ႀကီး တစ္ခုရွိပါ တယ္။ ဘာ အ ေဆာက္အဦးမွ မရွိလုိ႔ ကြက္လပ္လုိ႔ေျပာရတာပါ။ ပိစပ္ပင္ ၊ ထိရရုန္းပင္ စတဲ့ ခ်ံႏြယ္ ျမက္ ပင္ေတြ ေတာထေနပါတယ္ ၊ (အရင္ေန႔) ဥပုသ္ေန႔ကမွ ကပၸိယေတြ ေက်ာင္းသားေတြ ကုိယ္ ရင္ေတြနဲ႔ စုေပါင္း ရွင္းလင္းထားလုိ႔အဲဒီေန႔ (ဥပုသ္ထြက္ေန႔)ေရာက္ေတာ့ ေက်ာင္းေရွ့မွာ ခ်ဳံႏြယ္ ပိတ္ေပါင္းေတြရွင္းျပီး တလင္းျပင္ ျဖစ္ေနပါျပီ။
ေတာင္တြင္းႀကီး နတ္မွီေတာရ ဆရာေတာ္ႀကီးက ဦးဇင္းေလး ေမးေလ်ာက္တဲ့ စကားကုိ နားေထာင္ျပီး ခန စဥ္းစားေနတယ္။ ျပီးေတာ့မွ ေက်ာင္းေရွ့က တလင္း ေျပာင္ကုိ ၾကည့္ျုပီး" ေဟာဟုိ တလင္းေျပာင္ႀကီးဟာ ဘယ္သူလုပ္လုိ႔ ျဖစ္ေပၚလာတယ္ထင္သလဲ" လုိ႔ ေမးလုိက္ပါတယ္။ ဦးဇင္းေလးက" တပည့္ေတာ္တုိ႔ လုပ္တာ ေပါ့ဘုရား မေန႔က ဥပုသ္ေန႔ျဖစ္ လုိ႔ တပည့္ေတာ္တုိ႔ စုေပါင္းျပီး လုပ္လုိက္ၾကတာပဲ"လုိ႔ ေလ်ာက္ပါတယ္။
ဆရာေတာ္ႀကီးက" ဟုတ္ရဲ့လားကြ ေသေသခ်ာခ်ာ ျပန္စဥ္းစားပါအုံး မေန႔က အလုပ္လုပ္ခါနီး ကပၸိယေတြ ေက်ာင္းသား ကုိယ္ရင္ေတြစုျပီး ေခၚတုံးက မင္းတုိ႔ ဘယ္လုိ ေျပာခဲ့တုံး။ " လာၾကေဟ့ တလင္းေျပာင္ႀကီး လုပ္ၾကစုိ႔လုိ႔ ေျပာျပီး ေခၚတာလား" ဆုိေတာ့ အဲဒီ လုိေတာ့ ဘယ္ဟုတ္မလဲ ဘုရား " ေပါင္းေတြ ရွင္းၾက စုိ႔လုိ႔ ေျပာျပီးေခၚတာေပါ့" တဲ့။ " ဒါျဖင့္ မင္းတုိ႔ဟာ တလင္းျဖစ္ေအာင္ လုပ္ႏုိင္တာလား ေတာရွင္းေအာင္ လုပ္ ႏုိင္တာလား" ဆုိေတာ့ ဆရာေတာ္…… ဘာထူးလဲ ဘုရား အဲဒါ အတူတူပဲ မဟုတ္လားလုိ႔ ေလ်ာက္ ထား ပါတယ္။
" မဟုတ္ဘူးေလ ကုိယ္လုပ္ႏုိင္တာ ကုိယ္သိရမွာေပါ့ မင္းတုိ႔ တလင္းကုိ လုပ္ႏုိင္ တာလား ေပါင္းရွင္း တာကုိ လုပ္ႏုိင္တာလား" ဆုိေတာ့မွ " ေပါင္းရွင္းတာကုိ လုပ္ႏုိင္တာပါ ဘုရား"လုိ႔ေလ်ာက္ထားပါတယ္။
" ေအး…… အဲသလုိ ေပါ့ကြာ မဂ္စိတ္(မဂ္ဉာဏ္)ဆုိတာ နိဗၺာန္ကုိ ဖုံးကြယ္ေနတဲ့ ကိ ေလသာ ခ်ဳံေတာ ႀကီးကုိ ခုတ္ထြင္ ရွင္းလင္းတဲ့ အလုပ္ကုိသာ လုပ္ႏုိင္တာ နိဗၺာန္ကုိ လုပ္ႏုိင္ တာ မဟုတ္ဘူး။ ကိေလသာခ်ဳံရွင္းလုိ႔ ေပၚလာတဲ့ ကြက္လပ္နဲ႔တူတဲ့ နိဗၺာန္ကုိေတာ့ အာရုံ ျပဳ ယုံဘဲ ျပဳနုိင္တာပါ။ ဒီ လုိ ေျပာ လုိက္တဲ့အတြက္ " ဒါျဖင့္ နိဗၺာန္ဆုိတာ အေၾကာင္းမဲ့ ျဖစ္တဲ့ တရားလား"လုိ႔လဲ ေတြးစရာ မလုိေတာ့ပါဘူး။ ခ်ဳံကုိ မရွင္းႏုိင္ရင္ တလင္းမျဖစ္သလုိ ကိေလ သာကုိ ရွင္းမပစ္ရင္လည္း နိဗၺာန္ဆုိတာ ေပၚေပါက္ႏုိင္တဲ့ တရားမွ မဟုတ္ပဲလုိ႔ မိန္႔ၾကားေတာ္ မူပါတယ္။
စကား၀ုိင္းမွာပါ၀င္တဲ့ မေထရ္လတ္ တစ္ပါးကေတာ့"ကုိယ္ေတာ္ေလး ဒီ ေလာက္ ဆုိ သေဘာေပါက္ေတာ့ ကုိယ္က တလင္းေျပာင္ ျဖစ္ေစခ်င္တာပဲ မဟုတ္လား ၊ ခ်ဳံ ေတြ ရွင္း သြားရင္ တလင္းေျပာင္ ေတြ႔မယ္ ဆုိရင္ ေတာ္ေရာေပါ့၊ ေရွ့ဆက္ ဘာမ်ား ေတြးေတာ သံသယ ျဖစ္စရာလုိေသးလဲ"လုိ႔ မိန္႔ၾကားလုိက္ တဲ့ အတြက္ "မွန္ပါ အခုလုိ သိရတာကုိ ေက်နပ္ ၀မ္းသာ လွပါျပီဘုရား"လုိ႔ ေလ်ာက္ထားပါတယ္။ ဒီထက္ ပုိရွင္းဖုိ႔ကေတာ့ နိဗၺာန္မွာ ဆုံရွင္းၾကတာေပါ့။
ဓမၼေဘရီအရွင္ဂီရိယ(ေတာင္စြန္း)
Jan 11 2010
မင္းတုိ႔ဟာ တလင္းျဖစ္ေအာင္ လုပ္ႏုိင္တာလား၊ ေတာရွင္းေအာင္ လုပ္ႏုိင္တာလား (ေတာင္တြင္းႀကီး နတ္မွီေတာရ ဆရာေတာ္)
တရားဦးရဲ့ ပထမ သစၥာနဲ႔ ဒုတိယ သစၥာကုိ သေဘာေပါက္သြားရင္ ဒုကၡဆုိတာ တဏွာ အဆီ ထည့္ထားလုိ႔ ဥပါဒါန္က လႈပ္ေပးတုိင္း အသက္၀င္သလုိ လႈပ္ေနတဲ့ စက္ရုပ္က်ားႀကီး ဆုိတာကုိလည္း သေဘာေပါက္ ေလာက္ပါတယ္။ တကယ္က်ားႀကီးလုိ႔ ထင္ေယာင္ ထင္မွား ျဖစ္ရတာကေတာ့ အ၀ိဇၨာက မ်က္ႏွာဖုံး စြပ္ေပး ထားလုိ႔ပါ။ ဒါေၾကာင့္လည္း အ၀ိဇၨာ အေမွာင္ ထု အားႀကီးတဲ့အခါ ပုိျပီးေျခာက္လွန္႔ႏုိင္တာေပါ့။ "ပညာ"ေနမင္းႀကီး ထိန္ထိန္လင္းလာျပီ ဆုိရင္ေတာ့ တဏွာ အဆီလည္း အေငြ႔ျဖစ္ျပီး ခန္းေျခာက္ သြား မယ္၊ ဥပါဒါန္ကလည္း မလႈပ္ ေပးႏုိင္ေတာ့ဘူး။ အရုပ္ႀကီးပဲ ဆုိတာလည္း ရွင္းရွင္း လင္းလင္းႀကီး သိသာ ထင္ရွာ းလာ ျပီ ။ အဲဒီလုိ ျဖစ္သြားျပီ ဆုိရင္ေတာ့ စက္ရုပ္ႀကီး ဇက္ျပဳတ္သြားသလုိ တစ္ခ်က္မွ မလႈပ္ႏုိင္ ေတာ့ ဘဲငုတ္တုပ္ေသျပီး ပုံက်သြားေတာ့မယ္ ဆုိတာလည္း ရိပ္စား မိေလာက္ပါတယ္။
ဒါေၾကာင့္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က တတိယသစၥာကုိ ေဟာတဲ့အခါမွာ အေရးမပါေတာ့တဲ့ ဒုကၡအရုပ္ႀကီး အေၾကာင္း ဘာမွ မေျပာေတာ့ဘူး။ အရုပ္ကုိ အသက္၀င္သ လုိ ျဖစ္ေစတဲ့ တဏွာအဆီ ကုန္ခန္းပုံကုိသာ ပစ္မွတ္သဖြယ္ ထားျပီး ေဟာေတာ္မူပါတယ္။
တဏွာအၾကြင္းမဲ့ ခ်ဳပ္ျပီဆုိရင္ ဒုကၡစက္ရုပ္ႀကီးလည္း ဘယ္လုိမွ မလုႈပ္ႏုိင္ေတာ့တဲ့ အတြက္
"မုတၱိ=လြတ္ေျမာက္ျပီ"လုိ႔ ေခၚပါတယ္။ တဏွာအၾကြင္းမဲ့ ခ်ဳပ္ ေအာင္ ဖယ္ထုတ္ရာ မွာ က်င့္သုံးပုံ နည္းနွစ္မ်ိဳးရွိပါတယ္။
"စာဂ"လုိ႔ေခၚတဲ့ တျဖည္းျဖည္းစြန္႔ျပီး ခြာတဲ့နည္းနဲ႔ "ပဋိနိႆဂၢ"လုိ႔ေခၚတဲ့ ဇြတ္အတင္း ခြာခ် ျဖဳတ္ပစ္တဲ့ နည္းတုိ႔ပါပဲ။
ဒီနည္းနွစ္မ်ိဳးကုိ ဥပမာ အကူအညီနဲ႔ စဥ္းစားၾကည့္မွ ပုိျပီး သေဘာေပါက္ႏုိင္ပါလိမ့္ မယ္။ "တဏွာ" ဆုိတာ အာရုံကုိ လုိခ်င္ တပ္မက္တဲ့သေဘာ ျဖစ္လုိ႔ "ကိေလသာကာမ" လုိ႔လည္း ေခၚပါတယ္။ အုိင္းအမာ (အနာ) နဲ႔တူတယ္။ (ကာေမာ ဂေ႑ာ)လုိ႔ ဘုရားရွင္က ေဟာပါတယ္။
"အနာ " ကုိ ကုသတဲ့ ေနရာမ်ာ ေသာက္ေဆး လိမ္းေဆးေတြနဲ႔ တျဖည္းျဖည္း ရင့္၊ မွည့္၊ ျပည္ေပါက္၊ အျမစ္ကြ်တ္၊ ေျခာက္၊ ကြာက်ျပီး ေပ်ာက္ေအာင္ကုတဲ့ နည္းက "စာဂ= စြန္႔တဲ့ နည္းပါ"။ အနာထပိဏ္တုိ႔
၀ိသာခါတို႔ အပါအ၀င္ အမ်ားစုက ဒီနည္းက ကုၾကတယ္လုိ႔ ဆုိ ႏိုင္ပါတယ္။ အခံရမခက္ဘူး၊ အေပ်ာက္ေႏွးတယ္ "တစတစစြန္႔၀့ံမွလွ်င္ ဘ၀ေနာင့္ေနွာင္း တာရွည္ေကာင္း၏" ဆိုတာ ဒီသေဘာကုိ ေျပာတာပါပဲ။
ရင့္တာ မွည့္တာ အျမစ္တြယ္တာေတြအထိ အျဖစ္မခံေတာ့ပဲ၊ မေကာင္းတဲ့ေသြးကုိ ခြဲထုတ္ အနာစိမ္း ျဖစ္ေအာင္လုပ္ျပီး အျမန္ေျခာက္၊ ကြာက်သြားေအာင္ ကုတဲ့နည္းက "ပဋိနိႆဂၢ=ကြာခ်တဲ့နည္း" လုိ႔ ဆုိရပါလိမ့္မယ္။ မွ်စ္စိမ္းခ်ိဳး ခ်ိဳးပစ္တဲ့သေဘာေပါ့။ "သိဒၶတၳ"မင္းသားတုိ႔" ယသ"သတုိးသားတုိ႔ စြန္႔ခြာ သြားတာ ဒီနည္းမ်ိဳးပါ၊ ခဏေတာ့ ခံရ ခက္ပါလိမ့္မယ္။ အေပ်ာက္ျမန္ပါတယ္။ တဏွာ အႀကြင္းမဲ့ ကြာက်သြားရင္" မုတိၱ=လြန္ေျမာက္တယ္" လုိ႔ ေခၚပါတယ္။
တဏွာရယ္ ၊ ဒုကၡရယ္၊ လြတ္တာရယ္ကုိ သေဘာေပါက္ဖုိ႔ ဘုရားရွင္ ေပးထားတဲ့ ဥပမာ ေလးေတြနဲ႔ မွန္းဆ ၾကည့္ႏုိင္ပါတယ္။
အတြင္းက လုိခ်င္တဲ့ သေဘာျဖစ္တဲ့ "တဏွာ"ကုိ ကိေလသာကာမ"လုိ႔ေခၚပါတယ္။
"အနာ"နဲ႔တူပါသတဲ့ ( ကာေမာ ဂေ႑ာ ) ။
အျပင္မွာရွိတဲ့ အာရုံငါးပါးတုိ႔ကေတာ့ လိုခ်င္စရာ ၀တၳဳေတြျဖစ္လုိ႔ "၀တၳဳကာမ"လုိ႔ ေခၚပါတယ္။ "အာရုံငါးျဖာ၊ ကာမဂုဏ္တရားမွာ" ဆုိတာ ဒါကုိ ေျပာတာပါ။ "ဆားငန္ေရ" န႔ဲ တူပါသတဲ့။ "ကာမငါးေထြ၊ ဆားငန္ေရသုိ႔၊ ေသာက္ေလ ေလာက္ေလ ငတ္မေျပသည့္၊ " ဆုိတာ ဒါကုိ ေျပာတာပါပဲ။
"ဆားငန္ေရ" ဆုိတာ ရွာနဲ႔ေတြ႔ရင္ ငန္ပါတယ္။ တစ္ျခားေနရာနဲ႔ထိရင္ေတာ့ ဘာအရသာမွ မရွိပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ တစ္ျခားေနရာနဲ႔ ထိမိလုိ႔"နာက်င္စပ္ရွား" တဲ့ေ၀ဒနာကုိ ခံစားရပါတယ္ ဆုိရင္ေတာ့ အဲဒါ စဥ္းစား ၾကည့္ပါ။ ဘာေၾကာင့္ဒီလုိ ခံစားရတာလဲ၊ ဆားငန္ ေရေၾကာင့္လား အနာေၾကာင့္လား၊ အနာမရွိရင္ ဒီလုိခံစားရပါမလား၊ ငန္လဲမငန္၊ စပ္လဲ မစပ္ ႏုိင္ပါဘူး။
ဒါေၾကာင့္တဏွာက "အနာ" ပါ၊ အာရုံငါးပါး သခၤါရတရားတုိ႔က "ဆားငန္ေရ" ပါ။ အနာရွိတဲ့အတြက္ ဆားငန္ေရနဲ႔ထိတဲ့အခါ နာက်င္စပ္ရွား ဆုိး၀ါးခံခက္ျဖစ္တာက "ဒုကၡ"ပါ။ အနာမရွိတဲ့အတြက္ ဆားငန္ေရႏွင့္ ထိေပမယ့္ ဘာအရသာမွမရွိ၊ နာက်င္ စပ္ရွား ဆုိး၀ါး ခံ ခက္မႈလည္း မရွိတာ "၀ိမုတၱိ"ပါ။
၀ိမုတၱိျဖစ္ဖုိ႔အတြက္ အာရုံ သခၤါရေတြကုိ စြန္႔ပယ္ရမွာ မဟုတ္ ပါဘူး၊ အနာကုိသာ စြန္႔ပယ္ရမွာပါ၊ ဒါေၾကာင့္လည္း သစၥာတရားတုိ႔နဲ႔ပတ္သက္ျပီး
တာ၀န္ပုိင္း(ကိစၥ)ကုိေျပာတဲ့အခါ ဒုကၡဆုိတာ သိရုံ သိရမွာ၊ ပယ္ဖုိ႔မလုိဘူး(ပရိေညယ်) လုိ႔ ေဟာေတာ္မူျပီး တဏွာသမုဒယကုိသာ(ပဟာတဗၺႇ=ပယ္ရမယ္)လုိ႔ ေဟာေတာ္မူတာပါ။
"မုတိၱ=လြတ္တယ္" ဆုိတာဟာ ဆင္းရဲတာ မဟုတ္သလုိ ခ်မ္းသာတာလဲ မဟုတ္ ပါဘူး၊ ဆင္းရဲျခင္း၊ ခ်မ္းသာခ်င္း နွစ္မိ်ဳးလုံးကလုိ လြတ္တဲ့သေဘာပါ။ ပုထုဇဥ္တုိ႔ရဲ့ အေလ့အထုံက "ခ်မ္းသာတယ္"ဆုိတာ သည္းေခ်ၾကိဳက္လုိျဖစ္ေနၾကေလေတာ့ ခ်မ္းသာ ျခင္း မဟုတ္ဘူးဆုိရင္ တယ္လက္မခံခ်င္တတ္ပါဘူး။ တစ္ျခားဥပမာေလးတစ္ခုနဲ႔ စဥ္းစား ၾကည့္ရေအာင္ပါ။
တဏွာလုိ႔ေခၚတဲ့ ကိေလသာ ကာမကို စာမွာေတာ့ ကု႒ေ၀ဒနာနဲ့ တူတယ္ လုိ႔ဆုိပါတယ္။ "၀ဲေျခာက္နာ"နဲ႔ တူတယ္လုိ႔ေျပာရင္လည္း သေဘာေပါက္ႏုိင္ပါတယ္။ ၀ါေျခာက္နာမ်ားဟာ မီးနဲ႔ေ၀းျပီး အေအးဒဏ္နဲ႔ ႀကံဳရတဲ့အခါ နာက်င္ ကုိက္ခဲျပီး အလြန္ အေနရ ခက္ပါသတဲ့။ မီးေလးနဲ႔ကင္ေပးျပီး ကုတ္ေပးေနရင္ေတာ့ တယ္ဇိန္က်ဆုိကုိး။ သင့္ေလ်ာ္တဲ့ေဆးနဲ႔ ကုသေပးလုိက္လုိ႔ ၀ဲေျခာက္နာဆုိတာ လုံး၀ မရွိေတာ့ဘူးဆုိရင္ မီးနဲ႔ေ၀း လုိ႔ ေအးျပီး နာက်င္ခံခက္တယ္ဆုိတဲ့ ဒုကၡမရွိသလုိ မီးပူးေလးနဲ႔ကင္ေပးျပီး ဇိန္ကေလးနဲ႔ ကုတ္ ေပးရင္း ခံစားေနရတဲ့ သုခဆုိတာလည္း မရွိေတာ့ပါဘူး။
တဏွာနဲ႔ ၀ဲေျခာက္နာ၊ လုိခ်င္တဲ့အာရုံနဲ႔ ေ၀းေနရတာက မီးနဲ႔ေ၀းေနရတာ၊ လုိခ်င္တဲ့ အာရုံကုိ ရရွိေန တာက မီးပူေလးနဲ့ ကင္ခြင့္ရေနတာ။ လုိတာေလး ရလုိ႔ ပီတိ သုခ ေတြ ျဖစ္ေနတာက ၀ဲနာကုိ မီးကင္ျပီး ဇိန္က်ေနတာတုိ႔နဲ႔ အသီးသီးတူၾကပါသတဲ့။ ဒီဥပမာ အတုိင္းဆုိရင္ေတာ့ ေလာကီ စီးစိမ္ခ်မ္းသာဆုိတာ
၀ဲေျခာက္ကုိ မီးကင္ခြင့္ ရျပီး ဇိန္က်ေန တဲ့ သေဘာလုိဘဲ ေျပာရမယ္ထင္ပါတယ္။
တဏွာ အၾကြင္းမဲ့ ခ်ဳပ္သြားတာကေတာ့ ၀ဲေျခာက္နာ ေပ်ာက္ကင္းသြားတဲ့ သေဘာပါ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ
မီးနဲ႔ေ၀းျခင္း၊ နီးျခင္းကုိ အေၾကာင္းျပဳျပီး ခံစားရျခင္းနဲ႔ တူတဲ့ ဆင္းရဲျခင္း၊ ခ်မ္းသာျခင္းဆုိတာ ႏွစ္မ်ိဳး လုံးမရွိေတာ့ပါဘူး၊ အဲဒါေၾကာင့္ "မုတိၱ=လြန္ ေျမာက္ တယ္"လုိ႔ ဆိုရတာပါ။ ဆင္းရဲနဲ႔ ခ်မ္းသာဆုိတာ အခ်င္းခ်င္း ႏႈုိင္းယွဥ္ခ်က္အရ ေလာကနယ္မွာ သတ္မွတ္ခ်က္ျဖစ္ပါတယ္။ မုတၱိ(၀ိမုတၱိ)ဆုိတာ ေလာက နယ္ကုိလြန္တဲ့ " ေလာကုတၱရာ" တရားျဖစ္လုိ႔ အတိအက် တူညီတဲ့ ခုိင္းႏႈုိင္းစရာရယ္လုိ႔ မရွိပါဘူး။
"အႏႈုိင္း လြက္ တရားသာ ျဖစ္ပါတယ္" ။ ဘာနဲ႔မွ ႏႈုိင္းျပလုိ႔ မရတဲ့အတြက္ တရားဂုဏ္ေတာ္မွာ
" ပစၥတၱံ ေ၀ဒိတေဗၺာ ၀ိညူဟိ= သိျမင္ခံစားႏုိင္တဲ့ပညာနဲ႔ ျပည့္စုံသူတုိ႔သည္သာ ကုိယ္တုိင္ ခံစား သိျမင္ႏုိင္တဲ့တရား"လုိ႔ ဆုိတာပါ။
အႏႈုိင္းလြတ္ျဖစ္တဲ့ ၀ိမုတၱိသုခကုိ ကုိ္ယ္တုိင္ ခံစားႏႈုိင္ခြင့္ရျပီးတဲ့ ပုဂၢိဳလ္မ်ား အေနနဲ႔ ေတာ့ ၀ဲေျခာက္ကုိ မီးကင္ျပီး ခံစားရတဲ့ သုခဆုိတာကုိလဲ ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္လည္ေတာင့္တ ျခင္း မရွိ ေတာ့ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ တတိယသစၥာရဲ႔ ေနာက္ဆုံး စကားပုိဒ္က " အနာလေယာ= ေနာက္ ေၾကာင္းျပန္လွည့္ ငဲ့ကြက္တြဲတာျခင္း
မရွိလုိ႔"ဆုိတာပါ။ အလယျပတ္တယ္ဆုိတာ "အနာလယ"ရဲ့ ပါဠိပ်က္ ေ၀ါဟာရပါပဲ။ " ကုသလာ ကုသလံ ဇဟံ= ကုသုိလ္ အကုသိုလ္တုိ႔ ရဲ့ အက်ိဳးျဖစ္တဲ့ ခ်မး္သာနဲ႔ဆင္းရဲ ႏွစ္မ်ိုဳးလုံးကုိ စြန္႔ပယ္လုိက္ျပီ" ဆုိတာ လည္း ဒီသေဘာကုိ ေျပာတာပါ။
ဒီတတိယသစၥာကုိ တဏွာရဲ့လြမ္းမုိး ခ်ယ္လွယ္မႈက လြတ္ေျမာက္တဲ့ အတြက္ မုတၱိ(၀ိမုတိၱ)လုိ႔ ေခၚသလုိ တဏွာဆုိတဲ့ အဆာဓာတ္ ခ်ဳပ္ျငိမ္းသြားျပီ ျဖစ္လုိ႔ "နိဗၺာန=နိ+၀ါန = အဆာဓာတ္ျငိမ္းေအးတဲ့ တရား"လုိ႔လဲ ေခၚပါတယ္။
ဒီတတိယသစၥာမွာ ေနာက္ထပ္ နားလည္ သေဘာေပါက္ခဲတဲ့ အဓိပၸာယ္က ေတာ့ "အသခၤတ= ဘယ္လုိ အေၾကာင္းတရားေၾကာင့္မွ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ (ျပဳလုပ္လုိ႔ ရတဲ့ အက်ိဳးတရား မဟုတ္ဘူး"ဆုိတာပါပဲ။ တစ္ခ်ိဳ႔ကေတာ့ နိဗၺာန္ဆုိတာ ၀ိပႆနာ ကုသိုလ္ေၾကာင့္ရတဲ့ တရား လုိ႔ ထင္တတ္ၾကသလုိ မဂ္ရဲ့ အက်ိဳးတရား လုိ႔ ထင္သူကလည္း ထင္တတ္ၾကပါတယ္။ တကယ္ ကေတာ့ "မဂ္ စိတ္ရဲ့ အက်ိဳးတရားက ဖုိလ္စိတ္သာ ျဖစ္ပါတယ္။ နိဗၺာန္ဆုိတာ ဘယ္ အေၾကာင္းတရားရဲ႔ အက်ိဳး တရားမွလည္း မဟုတ္ဘူး ဒါေၾကာင့္ အေၾကာင္းမဲ့ျဖစ္တာလား ဆုိ ျပန္ေတာ့ အေၾကာင္းမဲ့ ျဖစ္တာလဲ မဟုတ္ဘူး။ အဲဒါကုိ နားမလည္ ႏုိင္တာပါ။
ေဒးဒရဲမွာ နိကာယ္သင္တန္းတက္စဥ္က ဒီအေၾကာင္းနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး ေမး ေျဖ ေဆြး ေႏြး ၾကပါတယ္။ ဦးဇင္းတစ္ပါးက "ဆရာေတာ္ နိဗၺာန္ဆုိတာ ၀ိပႆနာ ဘာ၀နာကုိ ပြားမ်ား တဲ့ အတြက္ မ်က္ေမွာက္ျပဳ လာရတဲ့ တရားမဟုတ္လား ၊ ဘာလုိ႔ "အသခၤတ= အေၾကာင္း တရား တုိ႔က ျပဳလုပ္ျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚ လာတဲ့ တရားမဟုတ္" လုိ႔ ဆုိရတာတုံးဆုိတာ ရွင္းျပ ပါအုံး။" လုိ႔ ေလ်ာက္ထားပါတယ္။
မွတ္မွတ္ရရ အဲသည္ေန႔က ဥပုသ္ထြက္ေန႔ပါ၊ ေဒးဒရဲကြင္းေက်ာင္းမွာ နိကာယ္ သင္တန္း ပုိ႔ခ်ေနတဲ့ ေက်ာင္းေဆာင္ႀကီးရဲ႔ ေရွ့မွာ ကြက္လပ္ႀကီး တစ္ခုရွိပါ တယ္။ ဘာ အ ေဆာက္အဦးမွ မရွိလုိ႔ ကြက္လပ္လုိ႔ေျပာရတာပါ။ ပိစပ္ပင္ ၊ ထိရရုန္းပင္ စတဲ့ ခ်ံႏြယ္ ျမက္ ပင္ေတြ ေတာထေနပါတယ္ ၊ (အရင္ေန႔) ဥပုသ္ေန႔ကမွ ကပၸိယေတြ ေက်ာင္းသားေတြ ကုိယ္ ရင္ေတြနဲ႔ စုေပါင္း ရွင္းလင္းထားလုိ႔အဲဒီေန႔ (ဥပုသ္ထြက္ေန႔)ေရာက္ေတာ့ ေက်ာင္းေရွ့မွာ ခ်ဳံႏြယ္ ပိတ္ေပါင္းေတြရွင္းျပီး တလင္းျပင္ ျဖစ္ေနပါျပီ။
ေတာင္တြင္းႀကီး နတ္မွီေတာရ ဆရာေတာ္ႀကီးက ဦးဇင္းေလး ေမးေလ်ာက္တဲ့ စကားကုိ နားေထာင္ျပီး ခန စဥ္းစားေနတယ္။ ျပီးေတာ့မွ ေက်ာင္းေရွ့က တလင္း ေျပာင္ကုိ ၾကည့္ျုပီး" ေဟာဟုိ တလင္းေျပာင္ႀကီးဟာ ဘယ္သူလုပ္လုိ႔ ျဖစ္ေပၚလာတယ္ထင္သလဲ" လုိ႔ ေမးလုိက္ပါတယ္။ ဦးဇင္းေလးက" တပည့္ေတာ္တုိ႔ လုပ္တာ ေပါ့ဘုရား မေန႔က ဥပုသ္ေန႔ျဖစ္ လုိ႔ တပည့္ေတာ္တုိ႔ စုေပါင္းျပီး လုပ္လုိက္ၾကတာပဲ"လုိ႔ ေလ်ာက္ပါတယ္။
ဆရာေတာ္ႀကီးက" ဟုတ္ရဲ့လားကြ ေသေသခ်ာခ်ာ ျပန္စဥ္းစားပါအုံး မေန႔က အလုပ္လုပ္ခါနီး ကပၸိယေတြ ေက်ာင္းသား ကုိယ္ရင္ေတြစုျပီး ေခၚတုံးက မင္းတုိ႔ ဘယ္လုိ ေျပာခဲ့တုံး။ " လာၾကေဟ့ တလင္းေျပာင္ႀကီး လုပ္ၾကစုိ႔လုိ႔ ေျပာျပီး ေခၚတာလား" ဆုိေတာ့ အဲဒီ လုိေတာ့ ဘယ္ဟုတ္မလဲ ဘုရား " ေပါင္းေတြ ရွင္းၾက စုိ႔လုိ႔ ေျပာျပီးေခၚတာေပါ့" တဲ့။ " ဒါျဖင့္ မင္းတုိ႔ဟာ တလင္းျဖစ္ေအာင္ လုပ္ႏုိင္တာလား ေတာရွင္းေအာင္ လုပ္ ႏုိင္တာလား" ဆုိေတာ့ ဆရာေတာ္…… ဘာထူးလဲ ဘုရား အဲဒါ အတူတူပဲ မဟုတ္လားလုိ႔ ေလ်ာက္ ထား ပါတယ္။
" မဟုတ္ဘူးေလ ကုိယ္လုပ္ႏုိင္တာ ကုိယ္သိရမွာေပါ့ မင္းတုိ႔ တလင္းကုိ လုပ္ႏုိင္ တာလား ေပါင္းရွင္း တာကုိ လုပ္ႏုိင္တာလား" ဆုိေတာ့မွ " ေပါင္းရွင္းတာကုိ လုပ္ႏုိင္တာပါ ဘုရား"လုိ႔ေလ်ာက္ထားပါတယ္။
" ေအး…… အဲသလုိ ေပါ့ကြာ မဂ္စိတ္(မဂ္ဉာဏ္)ဆုိတာ နိဗၺာန္ကုိ ဖုံးကြယ္ေနတဲ့ ကိ ေလသာ ခ်ဳံေတာ ႀကီးကုိ ခုတ္ထြင္ ရွင္းလင္းတဲ့ အလုပ္ကုိသာ လုပ္ႏုိင္တာ နိဗၺာန္ကုိ လုပ္ႏုိင္ တာ မဟုတ္ဘူး။ ကိေလသာခ်ဳံရွင္းလုိ႔ ေပၚလာတဲ့ ကြက္လပ္နဲ႔တူတဲ့ နိဗၺာန္ကုိေတာ့ အာရုံ ျပဳ ယုံဘဲ ျပဳနုိင္တာပါ။ ဒီ လုိ ေျပာ လုိက္တဲ့အတြက္ " ဒါျဖင့္ နိဗၺာန္ဆုိတာ အေၾကာင္းမဲ့ ျဖစ္တဲ့ တရားလား"လုိ႔လဲ ေတြးစရာ မလုိေတာ့ပါဘူး။ ခ်ဳံကုိ မရွင္းႏုိင္ရင္ တလင္းမျဖစ္သလုိ ကိေလ သာကုိ ရွင္းမပစ္ရင္လည္း နိဗၺာန္ဆုိတာ ေပၚေပါက္ႏုိင္တဲ့ တရားမွ မဟုတ္ပဲလုိ႔ မိန္႔ၾကားေတာ္ မူပါတယ္။
စကား၀ုိင္းမွာပါ၀င္တဲ့ မေထရ္လတ္ တစ္ပါးကေတာ့"ကုိယ္ေတာ္ေလး ဒီ ေလာက္ ဆုိ သေဘာေပါက္ေတာ့ ကုိယ္က တလင္းေျပာင္ ျဖစ္ေစခ်င္တာပဲ မဟုတ္လား ၊ ခ်ဳံ ေတြ ရွင္း သြားရင္ တလင္းေျပာင္ ေတြ႔မယ္ ဆုိရင္ ေတာ္ေရာေပါ့၊ ေရွ့ဆက္ ဘာမ်ား ေတြးေတာ သံသယ ျဖစ္စရာလုိေသးလဲ"လုိ႔ မိန္႔ၾကားလုိက္ တဲ့ အတြက္ "မွန္ပါ အခုလုိ သိရတာကုိ ေက်နပ္ ၀မ္းသာ လွပါျပီဘုရား"လုိ႔ ေလ်ာက္ထားပါတယ္။ ဒီထက္ ပုိရွင္းဖုိ႔ကေတာ့ နိဗၺာန္မွာ ဆုံရွင္းၾကတာေပါ့။
ဓမၼေဘရီအရွင္ဂီရိယ(ေတာင္စြန္း)
Saturday, August 3, 2013
ခ်စ္ျခင္း မုန္းျခင္း ကင္းသည့္ ခရီးသည္ (ဓမၼစၾကာ ၅)
copy from http://ashinsirinda.com/
Jan 10 2010
"မေကာင္းမႈ ဒုစရုိက္"ဆုိတာ "ခ်စ္ျခင္း၊ မုန္းျခင္း" ဆုိတဲ့ အစြန္း တစ္ခုုခုနဲ႔ ျငိသူေတြသာ က်ဴးလြန္ေလ့ရွိတဲ့ အမႈမ်ိဳး ျဖစ္ပါတယ္။ ျမတ္ဗုဒၶရဲ့ မဇၥ်ိမလမ္းစဥ္ မေပၚခင္က လူတုိ႔(သတၱ၀ါတုိ႔) ေလွ်ာက္လွမ္းေနတဲ့ လမ္းစဥ္ဟာ အမည္ေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳး ကြဲျပားၾကေပမယ့္ အမ်ိဳး တူရာ ေပါင္းလုိက္တဲ့အခါ အာရုံကုိ အခ်စ္ႀကီး လြန္းသူတုိ႔ရဲ့ "ကာမသုခလႅိက"လမ္းစဥ္နွင့္ အာရုံကုိ အမုန္းႀကီးလြန္း သူတုိ႔ရဲ့ "အတၱကိလမထ" လမ္းစဥ္ ဆုိျပီး ႏွစ္မ်ိဳးသာရွိေၾကာင္း တရားဦးအစမွာ ျမတ္ဗုဒၶက ေထာက္ျပခ့ဲ့ပါ တယ္။
ဒီခရီးသည္ နွစ္မ်ိဳးတုိ႔ဟာ အခ်င္းခ်င္း ေျဖာင့္ေျဖာင့္ ဆန္႔က်င္တဲ့ လမ္းနွစ္ခုကုိ ေလွ်ာက္ လွမ္းေနၾကတယ္ လုိ႔ ထင္ရေပမယ့္ တကယ့္ပန္းတုိင္ ရွိရာ ေရွ႔တည့္ တည့္ကုိ ၾကည့္ရေကာင္း မွန္း မသိၾကတာခ်င္းကေတာ့ အတူတူပါပဲ။ ေရွ႔တည့္တည့္ကုိ ၾကည့္ရေကာင္းမွန္းမသိလုိ႔ ေဘးကုိ ၾကည္မိ ေနၾကေပမယ့္ ေဘးကုိ လည္း တကယ္ မျမင္ၾကပါဘူး၊ ေဘးကုိ မျမင္ဘဲ ေဘးဘက္ကုိ ဦးတည္ ဇြက္တုိးေနၾကလုိ႔ ေနာက္ဆုံးမွာ ေဘးစြန္းနဲ႔ ျငိျပီး ေဘးေတြ႔ၾကတာ ခ်င္းလည္း အတ ူတူပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ျမတ္ဗုဒၶက အစြန္းတရား ႏွစ္ခုလုံးတုိ႔ရဲ႔ နိဂုံးကုိ "အနရိေယာ အနတၳသံဟိေတာ= သူျမတ္တုိ႔ လက္မခံတဲ့ အက်ိဳးမဲ့လမ္း ျဖစ္တယ္" လုိ႔ တစ္ေပါင္းတည္း မွတ္ခ်က္ခ်ေတာ္မူတာပါ။
ကာမသုခလိႅက ခရီးသည္မ်ားက အာရုံကုိ အခ်စ္ႀကီးလြန္းတယ္၊ အတၱကိလမထ ခရီး သည္တုိ႔က အာရုံကုိ အမုန္းႀကီးလြန္းတယ္။ သတၱ၀ါေတြကုိ ဒုကၡခရီးရွည္ေစတဲ့ မေကာင္းမႈ ဒုစရုိက္ ဆုိတာက
ခ်စ္ျခင္း၊ မုန္းျခင္းဆုိတဲ့ အစြန္းတစ္ခုခုနဲ႔ ျငိသူေတြသာ က်ဴးလြန္ေလ့ရွိတဲ့ အမႈမ်ိဳး ျဖစ္ပါတယ္။
ေဘးေရာက္ရင္ ေဘးေတြ႔တတ္တဲ့အတြက္ ေဘးဘက္ကုိ မေလွ်ာက္ဘဲ ေဘးလြတ္ရာ ေရာက္ေအာင္ ေရွ့တည့္တည့္ ေလွ်ာက္ရမယ့္ မဇၥ်ိမခရီးသည္ဆုိတာ ခ်စ္ျခင္း၊ မုန္းျခင္း ကင္း သူ ျဖစ္ဖုိ႔ လုိအပ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ မဇၥ်ိမ ခ်ဥ္းကပ္လမ္းမွာ ဣျႏၵိယသံ၀ရ= ဣေျႏၵကုိေစာင့္ စည္းမႈနဲ႔ ျပည့္စုံဖုိ႔ လမ္းညြန္ခဲ့တာပါ။ မ်က္စိ၊ နား၊ ႏွာ စတဲ့ ဣေျႏၵမ်ားနဲ႔ အျပင္အာရုံတုိ႔ တုိက္ ဆုံမိျခင္းကုိ အေၾကာင္းျပဳျပီး ခ်စ္ျခင္း၊ မုန္းျခင္း ဆုိတဲ့ ဘက္တစ္ခုခုစီ ေရာက္မသြားေအာင္ ထိန္းသိမ္း ေစာင့္ေရွာက္ႏုိင္မႈနဲ႔ ျပည့္စုံရမွာပါ။ ဣေျႏၵလုံျခံဳရင္ ဒုစရုိက္ကင္းျပီး ခ်မ္းသာျခင္းကုိ ေဆာင္ႏုိင္ပါတယ္။
"စိတၱံ ရေကၡထ ေမဓာ၀ီ၊ စိတၱံ ဂုတၱံ သုခါ၀ဟံ= စိတ္ကုိ လုံျခံဳေအာင္ ေစာင့္ၾကပါ။ စိတ္လုံျခဳံရင္ ခ်မ္းသာကုိ ေဆာင္ႏုိိင္ပါတယ္။(ဓမၼပဒ၊၃၆)ဆုိတာ ဒီသေဘာကုိ ရည္ညြန္းတာ ပါပဲ။ ဒုစရုိက္ကင္းျပီး သုစရုိက္ သုံးပါးနဲ့ ျပည့္စုံတဲ့တြက္ သီလသိကၡာ ျပည့္စုံသူ လုိ႔လည္း ဆုိနုိင္ပါျပီ။ သမာဓိသိကၡာ၊ ပညာသိကၡာ တုိးပြားေရး အတြက္ အဆင့္မီသူလည္း ျဖစ္ပါျပီ။ ဒါေၾကာင့္ "သုစရုိက္နဲ႔ ျပည့္စုံရင္ သတိပ႒ာန္ေလးပါး ျပည့္စုံ ေစ တယ္"လုိ႔ အ၀ိဇၨာသုတ္မွာ ဆက္ျပီး ေဟာတာပါ။ သတိပ႒ာန္ေလးပါး ျပည့္စုံေစတယ္ဆုိတာ မဂၢင္ရွစ္ပါး(မဇၥ်ိမပဋိပဒါ) ကုိျပည့္စုံေအာင္ အားထုတ္ဖုိ႔ လုံေလာက္ျပီလုိ႔ ဆုိတာနဲ႔ အတူတူပါပဲ။
"မဇၥ်ိမ ခ်ဥ္းကပ္လမ္း" လုိ႔ ေျပာခဲ့တဲ့ သူေတာ္ေကာင္းတုိ႔ကုိ မွီ၀ဲဆည္းကပ္ျခင္းကစျပီး သုစရုိက္သုံးပါး ျပည့္စုံလုိ႔ သီလသိကၡာကုိ မိမိသႏၱာန္မွာ အိမ္ရွင္သဖြယ္ တည္ရွိတဲ့အထိကုိ အေသအခ်ာ ျပန္ျပီး စဥ္းစား သုံးသပ္ၾကည့္မယ္ဆုိရင္ စိတ္ရဲ႔ စြမ္းအားစုျဖစ္တဲ့ သဒၶါ၊ ၀ီရိယ၊ သတိ၊ သမာဓိ၊ ပညာ ၊ ငါးပါးထဲမွာ "သဒၶါ"တရားက ဦးေဆာင္ခဲ့တာ ျဖစ္ျပီး က်န္စြမ္းအား ေလးခုက ကူညီ ေထာက္ပံ့ေပးတဲ့ အဆင့္မွာပဲ ရွိတယ္ ဆုိတာကုိလည္း သေဘာေပါက္သင့္ ပါတယ္။ သဒၶါစြမ္းအား ေကာင္းမွ ဒီအဆင့္ကုိ ေရာက္မယ္လုိ႔ ဆုိလုိတာပါ။
မွန္ပါတယ္။ က်ိဳး ေပါက္ ေျပာက္ ၾကားျခင္းမရွိ၊ တဏွာကြ်န္ အျဖစ္က လြတ္ေအာင္ ရုံးျပီး တဏွာဒိ႒ိ တုိ႔နဲ႔ လည္းမွားမွားယြင္းယြင္း စြဲကပ္မထားဘဲ သမာဓိကုိ အေထာက္အကူ ေပးႏုိင္ေလာက္တဲ့ သီလသိကၡာ ဆုိတာ အနည္းဆုံး ေသာတာပန္ ျဖစ္ႏုိင္ေလာက္တဲ့ ေသာတာ ပတၱိယဂၤ တရားေလးပါးထဲမွာ အဓိက အက်ဆုံးလည္း ျဖစ္ပါယ္။ " စတူသု -ေသာတာပတၱိ ယေဂၤသု ဧတၳ သဒၶါဗလံ ဒ႒ဗၺံ= ေသာတာပတၱ အဂၤါေလးပါးတုိ႔မွာ သဒၶါ တရားကုိ အဓိက ဦးေဆာင္တဲ့ တရားလုိ႔ မွတ္ရမယ္" (အံ၊၂။၁၀ ဒ႒ဗၺသုတ္) ဆုိတဲ့အတုိင္း သီလသိကၡာမွာ သဒၶါ စြမ္းအားက အဓိက ဦးေဆာင္ျဖစ္ပါတယ္။
ဆက္လက္ ေလွ်ာက္လွမ္းက်င့္သုံးရမယ့္ မဇၥ်ိမ လမ္းမွာ က်န္တဲ့ သိကၡာ ႏွစ္ခုထဲက သမာဓိသိကၡာျဖစ္တဲ့ သမၼာ၀ါယာမ၊ သမၼာသတိ၊ သမၼာသမာဓိ မဂၢင္သုံးပါးတုိ႔ကုိ အဓိက ပြား မ်ား အားထုတ္ၾကရမွာပါ။ သမာဓိသကၡာဟာ သီလနဲ႔ ပညာတုိ႔ကုိ တေပါင္းတည္း အျပည့္အ၀ ျဖစ္ေအာင္ ေပါင္းစပ္ေပးပါတယ္။ မဂ္အဆင့္ ေရာက္တဲ့အခါ သီလဟာ ေစာင့္သီလ( သမာဒါန၀ိရတိ) ေရွာင္သီလ (သမၸတၱ၀ိရတီ) အဆင့္ကုိ ေက်ာ္လြန္ျပီး ျမဲသီလ (သမုေစၧဒ၀ိရတီ) အဆင့္ ေရာက္သြားတဲ့အတြက္ သီလနဲ႔ ပညာ တစ္ေပါင္းတည္း ျဖစ္သြားပါ တယ္။ ဒါေၾကာင့္ "သီလ ပညာနံ အဂၢမကၡာယတိ= သီလနဲ႔ ပညာကုိ အျမတ္ဆုံးလုိ႔ ဆုိရ မယ္"လုိ႔ ဘုရားရွင္ ေဟာေတာ္ေတာ္မူတာပါ။ (ဒီ၊၁။ ၁၁၇)။
သမာဓိမဂၢင္ သုံးမ်ိုးတုိ႔ကုိ ပြားမ်ားရာမွာ စ်ာန္လမ္းစဥ္အတြက္ ဆုိရင္သာ သမာဓိက ဦးေဆာင္ ျဖစ္ေပမယ့္ ဉာဏ္လမ္းစဥ္ျဖစ္တဲ့ မဇၥ်ိမပဋိပဒါ အက်င့္မွာေတာ့ ၀ိပႆနာ ၊ မဂ္ ပညာ တုိ႔ကုိ အေထာက္အကူ ေပးေရးသာ အဓိက ရည္ရြယ္ပြားမ်ားရမွာ ျဖစ္လုိ႔ သတိက ဦးေဆာင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္
"သတိပ႒ာန္အလုပ္"လုိ႔ ဆုိၾကတာပါ။
ဒီေနရာမွာ သတိရဲ႔ ဦးေဆာင္ႏုိင္ပုံနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ ပိဋကေတာ္မွာ လာတဲ့အတုိင္း တိပိဋကဓရ(ေယာ)ဆရာေတာ္ ေဟာၾကားေတာ္မူတဲ့ "ဧျမရႊင္ျပဳံး လူ့ႏွစ္လုံး"တရားေတာ္ကုိ အေျခခံျပီး ျပည့္ျုပည့္စုံစုံေလး ေျပာခ်င္ပါတယ္။
သတိရဲ႔ အဓိက ေတာင္းဆုိခ်က္ကေတာ့ ပစၥဳပၸန္ကုိ တန္ဖုိးထားဖုိ႔ပါပဲ။ သတိ ဆုိတာ-
(၁) အာရုံကုိ ပုံေဖာ္ရမယ္၊ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေဆာက္ရြက္လုိတဲ့ အာရုံဟာ အသိစိတ္ထဲ ျပတ္ျပတ္ သားသား ေပၚလာရမယ္။
(၂) အာရုံ၌ စိတ္ကင္းလြတ္မသြားေအာင္ ခ်ပ္ခ်ပ္ ရပ္ရပ္ ကပ္ေပးရမယ္။
(၃) မလုပ္မျပီးမီ အာရုံမေပ်ာက္ေအာင္ အသိစိတ္ကုိ အာရုံေပၚမွာ မိမိရရ စြပ္ထားရမယ္။
(၄)အလုပ္တစ္ခု လုပ္ေနတုန္း တစ္ျခားအာရုံၾကားျဖတ္၀င္မလာေအာင္ ေစာင့္ေရွာက္ရတယ္။ အာရုံကုိ သတိရဲ႔ အစီအစဥ္အတုိင္း လာေစရမယ္၊ အစီအစဥ္ကင္းမဲ့တဲ့ အာရုံေတြကုိ လက္ခံ ထားျခင္ဟာ ရႈပ္္ေထြးတဲ့ အလုပ္ျဖစ္တယ္။ အာရုံရႈပ္ေတာ့ အသိရႈပ္တယ္။ အသိရႈပ္တာ ကုိ အလုပ္တယ္လုိ႔ ေျပာေနၾကတာ၊ အမွန္က အရႈပ္လုပ္ေနၾကတာပါ။ အရႈပ္ လုပ္လုိ႔ အသိ ရႈပ္္ျပီး စိတ္ရႈပ္ရတာပါ။
ဘာအလုပ္ လုပ္လုပ္ ၊ ဘယ္ေလာက္ အလုပ္မ်ားမ်ား၊ သတိနဲ႔ မျပတ္ ေအာင္ ေစာင့္ ၾကည့္တတ္ရင္ အာရုံမရႈပ္တဲ့တြက္ အသိလည္း မရႈပ္၊ စိတ္လည္း မရႈပ္ပါဘူး၊ အရပ္စကားမွာ အလုပ္မ်ားကုိပဲ အလုပ္ရႈပ္တယ္လုိ႔ ေျပာၾကပါတယ္။
အဲဒီစကားအရ ေျပာရရင္" အလုပ္ရႈပ္တာဟာ စိတ္ရႈပ္စရာလည္း မဟုတ္ဘူး၊ ေနာက္ဆက္တြဲ အက်ိဳး လည္း မရႈပ္္ပါဘူး။ အရႈပ္လုပ္တာက စိတ္လည္း ရႈပ္ရ တယ္၊ ေနာက္ဆက္တြဲ အက်ိဳး ေတြလည္း ရႈပ္လာမယ္"လုိ႔ပဲ ေျပာရပါလိမ့္မယ္။
(၅)ဘာပဲလုပ္လုပ္ အလုပ္မျပီးမခ်င္း ေရွ့အသိနဲ႔ ေနာက္အသိ စပ္ထားပါ။ အသိခ်င္း ကြာသြားရင္ ပမာဒ ၾကား၀င္လာတဲ့အတြက္ မဓာနအလုပ္ အာရုံမ်က္ ျခည္ ျပတ္ျပီး ၾကား၀င္ လာတဲ့ အာရုံ အရႈပ္ေတြေနာက္ လုိက္မိသြားမယ္။ အဲဒါဟာ အရႈပ္လုပ္တာပါ။ အသိရႈပ္၊ စိတ္ရႈပ္ရတာဟာ ဒါေၾကာင့္ပါ။ သမာဓိပ်က္ရတယ္ ၊ စိတ္မတည္ျငိမ္ဘူး ဆုိတာလည္း ဒါကုိပဲ ေျပာတာပါ။
အာရုံရႈပ္ရင္ အသိရႈပ္၊ စိတ္ရႈပ္၊ အာရုံရွင္းရင္ အသိရွင္း၊ စိတ္ရွင္းရပုံနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ ေပးတဲ့ ဥပမာနဲ႔ မုိးျပီး ေျပာရရင္ေတာ့-
ေအာက္ေျခ၀န္းက်င္က စိမ့္ေရေတြ အျမဲထြက္ျပီး အလြန္နက္တဲ့ ေရအုိင္ႀကီးတစ္အုိင္၊ ေလးဖက္ေလးတန္း ကလည္း ေရေတြ စီး၀င္ေနမယ္၊ အထက္ကလည္း မုိးေတြ တေ၀ါေ၀ါ ရြာခ်ေနမယ္၊ အဲ ဒီလုိ "ေရွ႔ ေနာက္ ၀ဲ ယာ အထက္" ဆုိတဲ့ ငါးဖက္ငါးတန္က ေရေတြ ဒလေဟာ ၀င္ေနမယ္ ဆုိရင္ အဲဒီ ေရအုိင္ႀကီးဟာ ေရမ်က္ႏွာျပင္ လႈပ္ရွားေနမယ္၊ အဲဒီလုိ လႈပ္ေနတဲ့ ေရျပင္မွာ မိမိမ်က္ႏွာကုိ ငုံ႔ၿပီးၾကည့္ၾကည့္ ပုံရိပ္မွန္ မေပၚႏုိင္သလုိ ဘာမွ ရွင္းရွင္း လင္းလင္း မသိႏုိင္ဘူး။
ေလးဘက္ေလးတန္ကလည္း ေရေတြစီးမ၀င္ေတာ့၊ အေပၚကလည္း မုိးမရြာေတာ့ဘူး၊ အျပင္မွာရွိတဲ့ ငါးဖက္က ေရေတြ မ၀င္္ေတာ့ဘဲ အတြင္းက စိမ့္ေရေလး နဲ႔သာ ျပည့္ေနတဲ့ အုိင္ႀကီးဆုိရင္ ေရမ်က္ႏွာျပင္ ျငိမ္သက္ေနတဲ့ အတြက္ မိမိမ်က္နွာကုိ ငုံ႔ၾကည့္လုိက္ရင္ နဂုိ ပုံရိပ္မွန္ေပၚျပီး မွဲ႔၊ ညွင္း၊ တင္းတပ္၊ ၀က္ျခံ အစက္ အေျပာက္ ကေလးပါ မက်န္ ျမင္ရ ႏုိင္ တယ္။
အျပင္က ေရေတြ၊ မုိးေတြ ၀င္ေနတာက အျပင္ အာရုံေတြ ၾကား၀င္ရႈပ္တဲ့ သေဘာ၊ ေရမ်က္နွာျပင္ လႈိုင္း လႈပ္ေနတာက စိတ္ရႈပ္တဲ့သေဘာ( သမာဓိပ်က္တဲ့ သေဘာ) ။ ဘာမွ ပီပီျပင္ျပင္ မျမင္၊ မသိရတာက အသိရႈပ္တဲ့သေဘာပါ။ အျပင္က ေရေတြ မ၀င္ေတာ့ဘဲ စိမ့္ေရ ေလးသာ ရွိတယ္ ဆုိတာက အျပင္အာရုံ ေတြ မရႈပ္ေစဘဲ "မေနာ"ဆုိတဲ့အတြင္းစိတ္ ကေလး ကုိ သတိနဲ႔ ကပ္ထားတဲ့ သေဘာ၊ ေရမ်က္ႏွာျပင္ ျပငိမသက္တာက စိတ္မရႈပ္ေတာ့ဘဲ သမာဓိ ျဖစ္ေနတဲ့ သ ေဘာ၊ မ်က္ႏွာကို အေသးစိတ္ သိျမင္ရတာက အျမင္ရွင္း၊ အသိရွင္း( ၀ိပႆနာ ပညာျဖစ္) တဲ့ သေဘာပါ။
(၆) အလုပ္တုိင္း အေရးႀကီးတယ္။ (အေရးပါေစပါတယ္)။
မဇၥ်ိမခရီးသည္တုိ႔ရဲ့ လုပ္ခဆုိတာ ကုန္သြားသမွ် "အား"ျဖစ္ရတာါပဲ။ ကုန္ဆုံးျခင္းရဲ့ ရလာဒ္ဟာ စြမ္းအား ျဖစ္ေစရပါမယ္။ ဒါေၾကာင့္ မဇၥိ်မခရီးမွာ အေရးမႀကီး တဲ့(အေရးမပါတဲ့) အလုပ္ဆုိတာ မရွိပါဘူး။ စားတာ၊ သြားတာ၊ က်င္ႀကီး က်င္ငယ္ စြန္႔တာအထိ( မဟာသတိပ႒ာနသုတ္မွာ ပါတဲ့အတုိင္း) လႈပ္ရွားမႈ မွန္သမွ် အလုပ္တုိင္းရဲ့ ေနာက္မွာ "အသိ" ဆုိတဲ့ လုပ္ခတန္ဖုိး ေပးတာခ်ည္းပါပဲ မိမိက ရယူႏုိင္ေအာင္ မျပတ္ "သတိ"ထားေနရမွာပါ။
ထင္းကုိ အမွတ္မဲ့ မီးရႈိ႔ထားရင္ ထင္ကုန္တဲ့အခါ "ျပာ"ပဲ က်န္မွာပါ။ ထင္းမွာ မီးေလာင္ ေနတယ္ဆုိတာ သတိထားမိသူ အတြက္ေတာ့ အုိးထဲမွာ ဆန္နဲ႔ေရ အေလာေတာ္ ထည့္ျပီး တည္ထားလုိက္ရင္ ထင္ကုန္သေလာက္ "ထမင္း" အျမတ္ က်န္ခဲ့တဲ့ သေဘာပါပဲ။ "သတိထား အသိပြားႏုိင္ၾကပါေစ"ဆုိတာ ဒါကုိ ေျပာတာပါ။
သတိ အျမဲရွိေရးအတြက္ အေျခခံ ထားရွိရမယ့္ မူသုံးခ်က္ ရွိပါတယ္။
(၁) ဘာမဆုိ ေအးေအးေဆးေဆး လုပ္ပါ။ သတိ သမာဓိရွိဖုိ႔ ေျပာတာပါ။ ေအာင္ပြဲရဖုိ႔ဆုိတာ တာထြက္လုိက္တာနဲ႔ ပန္းတုိင္ကုိ မ်က္ျခည္မျပတ္ဖုိ႔၊ ေသခ်ာဖုိ႔ လုိပါတယ္။ အလုပ္မွာ စူးစုိက္ တည္ျငိမ္ေအးခ်မ္းဖုိ႔ အေရးႀကီးပါတယ္။ ဒါမွ ပစၥဳပၸန္ ေသခ်ာမွာပါ။ ပစၥဳပၸန္ကုိ တန္ဖုိးထားဖုိ႔
ဆုိတာလည္း ဒါကိုပဲ ေျပာတာပါ။
(၂) "မအားဘူး"လုိ႔ မေျပာပါနဲ႔၊ လူဆုိတာ နတ္မ်ားလုိ ကံေဟာင္းကုိ ထုိင္စားေနတဲ့ ဘ၀မဟုတ္လုိ႔ စား
၀တ္ေနေရးအတြက္ အလုပ္လုပ္ေနရတယ္။ ရွိတာကုိ သိေအာင္ လုပ္ပါ၊ သတိနဲ႔ကပ္ျပီး ၾကည့္တတ္ရင္ အလုပ္မ်ားတာဟာ တရား၀င္ေပါက္ေတြ မ်ားတာပဲလုိ႔ အားရွိ စရာ ကုိ တြက္တတ္ဖုိ႔ လုိပါတယ္။
အလုပ္နဲ႔ တရား တြဲမိေအာင္ သတိက အျမဲ ေစ့စပ္ ေပးေန ဖုိ႔ လုိပါတယ္။
(၃) မဇၥ်ိမခရီးသည္တုိ႔ရဲ့ အစြမ္းက ကုန္သြားတာဟာ "အား" ပဲ၊ ကုန္ဆုံးျခင္းရဲ့ ေနာက္မွာ စြမ္းအားရလာဒ္ က်န္ေနခဲ့ရမယ္။ လူရဲ့ လက္ထဲမွာ ရွိေနတဲ့ သက္ရွိ သက္မဲ့ မွန္သမွ် ကုိယ္လုိခ်င္သေလာက္ ရွိေနၾကမွာ မဟုတ္ဘဲ သူ ရွိ ႏုိင္သေလာက္သာ ရွိေနျပီး ကန္႔သတ္ခ်ိန္ ျပည့္ရင္ ကုန္ဆုံးေပ်ာက္ကြယ္ျမဲ ျဖစ္တယ္။ "ထင္း"ကုန္ရင္ "ထမင္း"က်န္ ရစ္ေစရမယ္လုိ႔ အျမဲ ခံယူခ်က္ထားပါ။ ဒီ အေျခခံမူ သုံးခုကုိေတာ့ လက္မလႊတ္မိပါေစနဲ႔။
"ဟင္း"တုိင္းမွာ "ဆား" သင့္ဖုိ႔ အေရးႀကီးသလုိ မဇၥ်ိမခရီးသည္ဟာလည္း ကုိယ္၊ ႏႈတ္၊ စိတ္ လႈပ္ရွားမႈတုိင္း သတိအျမဲရွိဖုိ႔ လုိအပ္လွတဲ့အတြက္ ဒီေလာက္ အျပည့္အစုံ ေျပာေနရ တာပါ။ ဘုရားရွင္ သက္ေတာ္ ထင္ရွား ရွိစဥ္က ဆုိရင္ ေန႔ခင္း ဆြမ္းဘုဥ္းေပးျပီးခ်ိန္တုိင္း ရဟန္းေတာ္တုိ႔ကုိ "အပၸမာေဒန သမၸာေဒထ= သတိနဲ႔ ျပည့္စုံေစၾက"လုိ႔ ေန႔စဥ္ ဆုံးမေတာ္မူပါ သတဲ့၊ ေနာက္ဆုံး ပရိနိဗၺာန္ စံခါနီး ဆဲဆဲ တဲတဲကေလး လုိေတာ့တဲ့ အခ်ိန္မွာလည္း ေနာက္ဆုံး ၾသ၀ါဒ အေနနဲ႔ ဒီစကားကုိပဲ မိန္႔ၾကားသြားပါတယ္။ ေနာက္ဆုံးစကား ဆုိတာ အေလးထားတတ္ၾကျမဲ ျဖစ္တဲ့အတုိင္း အလြန္ကုိ အေလးအနက္ ထားေစခ်င္တဲ့ မဟာ ကရုဏာေတာ္ရွင္ရဲ့ ကရုဏာ စကားေတာ္ဟာ တစ္သာသနာလုံးအတြက္ အေရးပါဆုံး စကားပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္လည္း အ႒ကထာ ဆရာေတာ္က ဒီေနာက္ဆုံး စကားေတာ္ဟာ ၄၅-၀ါပတ္လုံး ေဟာၾကားသမွ်တုိ႔ကုိ ျခဳံငုံမိေစတဲ့ မွာတမ္းေတာ္ ျဖစ္တယ္လုိ႔ မွတ္ခ်က္ခ်ပါတယ္။
ဘယ္အရာမဆုိ "အက်င့္ပါတယ္"ဆုိတာ အႀကိမ္မ်ားမွ ျဖစ္လာတာပါ။ အႀကိမ္မ်ား တယ္ဆုိတာ ဟာလည္း တစ္ႀကိမ္က စ ရတာခ်ည္းပါပဲ။ အႀကိမ္မ်ားလုိ႔ အက်င့္ပါလာျပီ ဆုိရင္ေတာ့ "သတိ" ဟာ ကုိယ္က ေၾကာင့္ၾကစုိက္ျပီး ထားေနရတဲ့ "ထားသတိ" အဆင့္ကေန အျမဲအသင့္ရွိေနတဲ့ "ျမဲသတိ" အဆင့္ ေရာက္လာပါတယ္။ ဘယ္အခ်ိန္မဆုိ ဘယ္လုိ အာရုံနဲ႔ ေတြ႔ေတြ႔ အျမဲ သတိရွိေနရင္ ပမာဒ ၾကားမ၀င္ ႏုိင္ေတာ့တဲ့အတြက္ သမာဓိသိကၡာလည္း လုံျခဳံ ျပီး ပညာသိကၡာပါ ျပည့္စုံသြားပါေတာ့တယ္။
ပညာသိကၡာ ျပည့္စုံျပီဆုိရင္ ကိေလာသာေတြဟာ ခြာရတဲ့ အေျခအေနေတြကေန ကြာ က်တဲ့ အေျခအေန ေရာက္သြားပါတယ္။ မဂ္ပညာနဲ႔ ဖယ္ခြာျပီးတဲ့ ကိေလသာမ်ားတာ ေနာက္ထပ္ ဘယ္ေတာ့မွလည္း ျဖစ္ခြင့္ မရေတာ့ပါဘူး။ ဒါဟာ မဇၥ်ိမခရီးသည္တုိ႔ရဲ့ ပန္းတုိင္ ေရာက္ျပီး ျပည့္စုံမႈပဲ ျဖစ္ပါတယ္။
ေအးေအးေဆးေဆး သတိ ထား၊ အသိ ပြားႏုိင္ၾကပါေစ။
ဓမၼေဘရီအရွင္၀ီရိယ(ေတာင္စြန္း)
Friday, August 2, 2013
ဒုကၡရဲ့ လက္သည္မ်ား (ဓမၼစၾကာ ၄)
copy from http://ashinsirinda.com/
Jan 7 2010
"အသက္"နဲ႔ လူလုပ္ေနတာ မဟုတ္ဘူး၊"အရွက္နဲ႔ လူလုပ္တာဆုိတဲ့ စကားနဲ႔ အယူ၀ါဒ အတြက္ အသက္ကုိစြန္႔လႊတ္ၾကတဲ့ ျဖစ္ရပ္ေတြကုိ ေထာက္ဆၾကည့္လုိ္က္ရင္ "ဘ၀"ထက္ ပုိျပီး ဆႏၵျပင္းတဲ့
ဘ၀ရဲ့ဂုဏ္သိန္နဲ႔ အယူ၀ါဒအက်င့္ သိကၡာတုိ႔ကုိလည္း " ၀ိဘ၀"အရထဲမွာ ထည့္သြင္း ရမယ္ ထင္ပါတယ္။
မိဂဒါ၀ုန္ တရားပြဲဟာ "တရားဦး"ျဖစ္တဲ့အတုိင္း "ပြဲဦး မလန္ရေအာင္"အဘက္ဘက္က စနစ္တက် သုံးသပ္ျပီး ေဟာေတာ္မူတာျဖစ္လုိ႔ ေနာင္(၄၅)၀ါ ပတ္လုံး ေဟာေတာ္မူတဲ့ တရားအား လုံးကုိ ျခံဳငုံ မိရုံ မွ်မက စကားလုံးတုိင္းဟာလည္း က်ယ္၀န္းတဲ့ အဓိပၸာယ္ကို ေဆာင္ႏုိင္ေလာက္ေအာင္ တုိက်ဥ္း ထိမိလွတဲ့ အတြက္ "ၾသဇဂုဏ္"အလြန္ေျမာက္ပါတယ္။
ဒုကၡရဲ့ ဒီေနာက္ဆုံးအလႊာျဖစ္တဲ့ "သံခိေတၱန ပဥၥဳပါဒါနကၡႏၶာ ဒုကၡာ" ဆုိတဲ့ စကားကုိ ေက် ေက် နပ္နပ္ လက္ခံလုိက္တာနဲ႔ တစ္ျပိဳင္နက္ ဒုကၡရဲ့လက္သည္အစစ္ဟာ "ဥပါဒါန္"ျဖစ္တယ္ဆုိတာကုိ လည္း ဘယ္လုိမွ ျငင္းဆန္စရာမလုိဘဲ လက္ခံျပီးသား ျဖစ္သြားေစပါေတာ့တယ္။
ဒီစကားပုိဒ္ဟာ ဒုကၡသစၥာ အတြက္သာ အေရးႀကီးဆုံး ျဖစ္တာ မဟုတ္ပါဘူး၊ ျမတ္ဗုဒၶရဲ့ မဇၥ်ိမ လမ္းစဥ္ တစ္ခုလုံး တစ္နည္းေျပာရရင္ေတာ့ သာသနာေတာ္ တစ္ခုလုံးအတြက္ အလြန္အေရးပါတဲ့ စကားပါ။
ျမတ္စြာဘုရားရွင္ရဲ့ ပထမဆုံး ဥဒါန္းေတာ္မွာပါတဲ့ "ဒုကၡခႏၶာ အိမ္ကုိ တည္ေဆာက္တဲ့ လက္သည္ အစစ္ကုိ ရွာမေတြ႔ႏုိ္င္တဲ့အတြက္ သံသရာေၾကာမွာ ေမာခဲ့လွျပီး အခု လက္သည္အစစ္ကုိ ရွာေဖြေတြ႔ရွိျပီ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ေနာက္ထပ္ ဒုကၡခႏၶာအိမ္ကုိ ေဆာက္လုပ္ခြင့္ မရွိေတာ့" ဆုိတဲ့ စကား ကုိ ၾကည့္လုိက္ရင္ ဘုရားေလာင္းေတာ္တုိ႔ ေလးသေခၤ် ကမၻာတစသိန္းၾကာေအာင္ ပါရမီ ျဖည့္က်င့္ခဲ့ရ တာတုိ႔၊ ေျခာက္နွစ္ ပတ္လုံး ဒုကၠရစရိယာ က်င့္ခဲ့ရတာတုိ႔ ဆုိတာ "ဒုကၡရဲ့ လက္သည္" ကုိ ရွာေနရ တာပါ။။
ျမတ္ဗုဒၶ မပြင့္ေပၚမီကစျပီး ဒီေန႔အထိ ဘာသာ အယူ၀ါဒေတြ ကြဲျပားေနတာဟာလည္း ဒုကၡ လက္သည္ကုိ သတ္မွတ္ ေနရာမွာ ကြဲျပားေနျခင္းက အဓိက အေၾကာင္းရင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒုကၡလက္သည္ အစစ္ကုိ မီးေမာင္းထုိးျပလုိက္သလုိ ျဖစ္တဲ့ ဒီစကားရပ္ဟာ တျခား၀ါဒ လမ္းစဥ္မ်ားနဲ႔ မဇၥ်ိမလမ္းစဥ္ တစ္ခုလုံး(တစ္သာသနာေတာ္လုံး) အတြက္ အေရးႀကီးဆုံး စကားလုိ႔ ဆုိရတာပါ။
" တဏွာနဲ႔ ဥပါဒါန္" ဆုိတာ လုိခ်င္စြဲလမ္းမႈ အားေသးတာနဲ႔ အားႀကီးတာပဲ ကြာပါတယ္။ ဒုကၡ ရဲ့ လက္သည္မ်ား ျဖစ္တဲ့အတြက္ သစၥာအရာမွာေတာ့ "သမုဒယ"လုိ႔ သုံးပါတယ္။ တရားကုိယ္ အေန နဲ႔ ေတာ့ အားလုံးဟာ အာရုံကုိ လုိခ်င္ တပ္မက္ ဆာေလာင္ျခင္း သေဘာရွိတဲ့ "ေလာဘ" ေစတသိတ္ ခ်ည္းပါပဲ။
"တဏွာ"ဆုိတဲ့ စကားလုံးရဲ့ မူလအဓိပၸာယ္က "အာရုံဆာေလင္မႈ"ျဖစ္ပါတယ္၊ အိႏၵိယ အေနာက္ ေတာင္ပုိင္းမွာ ရွိတဲ့"အဂ်ႏၱ" လုိဏ္ဂူမွာပဋိစၥသုမုပၸါဒ္ကုိ(ေမာ္ဒါန္ဆန္ဆန္)ရုပ္လုံးမ်ားနဲ႔ သရုပ္ေဖာ္ထား ရာမွာ "တဏွာ"ကုိ ဆိတ္ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ သစ္ရြက္ေျခာက္ကေလးေတြကုိ လုိက္ေကာက္ စားေနတဲ့ပုံနဲ႔ ျပထားပါသတဲ့။ ဆာလြန္းတဲ့အတြက္ ရရာကုိ အငမ္းမရ ေကာက္စား ေနတဲ့ သေဘာပါ။ "ဆာတယ္"ဆုိတဲ့ အဆင့္ ေရာက္လာတာကုိ "ဥပါဒါန္" လုိ႔ ဆုိရပါလိမ့္မယ္။
ဒုကၡရဲ့ လက္သည္ျဖစ္တဲ့ "သမုဒယ" သေဘာကုိ ျခံဳငုံမိေအာင္ ဆုိရင္ေတာ့ "တဏွာ" ကုိ "ခ်စ္ျခင္းတပ္မႈ"လုိ႔ ေျပာရင္ ပုိျပီး အဓိပၸာယ္ျပည့္စုံပါလိမ့္မယ္။ "ခ်စ္ျခင္း"ဆုိတာ လုိခ်င္ ရခ်င္ တဲ့ သေဘာခ်ည္း မဟုတ္ပါဘူး။ လုိခ်င္တယ္၊ မလုိခ်င္ဘူး၊ ေပါင္းဆုံခ်င္တယ္၊ ေ၀းကြာခ်င္တယ္ စတဲ့ "ခ်င္"ဆိုတဲ့ ဥပါဒါန္စကားလုံးနဲ႔ တြဲထားတာမွန္သမွ် "ခ်စ္ျခင္း" (သမုဒယ) ခ်ည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း သမုဒယရဲ့ လက္ရာျဖစ္တဲ့ "ဒုကၡသစၥာ"မွာ "မုန္း ဆုံ၊ ခ်စ္ ကြဲ၊ လုိတာ မရ" အားလုံး ကုိ ဒုကၡ လုိ႔ ဆုိထားတာပါ။
ေလာကႀကီးကုိ တဏွာက ျခယ္လွယ္ လွည့္စားတတ္ပုံနဲ႔ ပက္သက္လုိ႔ သမုဒယသစၥာမွာ ျပဆုိထားတာ ကေတာ့ တဏွာဟာ သူ႔ကုိ မပယ္သတ္ႏုိင္သမွ် ဘ၀ အသစ္သစ္ အထပ္ထပ္ျဖစ္ ေစတတ္တယ္။ သံသရာမွာ တစ္ဘ၀ျပီး တစ္ဘ၀ ျဖစ္ေစရုံ မကဘူး ဘ၀တစ္ခုတည္း အတြင္းမွာပဲ လူေကာင္းသူေကာင္း ဘ၀ကေန သူခုိးဘ၀၊ ဓားျပဘ၀၊ လူလိမ္လူညာ၊ မတရားသူ၊ ရက္စက္သူ၊ ေလာင္းကစားသူ စတဲ့ ဘ၀အမ်ိဳးမ်ိဳးေတြ ျဖစ္ေနရတာဟာ တဏွာရဲ့ လက္ခ်က္ေတြခ်ည္း ျဖစ္တယ္လုိ႔ ဆုိလုိတာပါ။
ျပီးေတာ့ "နႏၵီရာဂသဟဂတာ=ႏွစ္သက္ျခင္း၊ စြဲလမ္းျခင္းတုိ႔နဲ႔ ခြဲျခားမရေအာင္ တြဲကပ္ေန တတ္တယ္" တဲ့ ။ တဏွာဆုိတာ တပ္စြဲျခင္းသေဘာပါ။ သမာန္ဆုိးေဆးသေဘာမ်ိဳး တပ္စြဲ တာက "နႏၵီ" ပါ။ ခ်ဳပ္ေဆးနဲ႔ မကြ်က္ေအာင္ ခ်ဳပ္ထားသလုိ တပ္စြဲတဲ့ သေဘာကုိကေတာ့"ရာဂ"လုိ႔ ေခၚပါ တယ္။ နႏၵီ နဲ႔တဏွာ၊ ရာဂ နဲ႔ ဥပါဒန္တို႔ဟာ သေဘာခ်င္းအတူတူပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အႀကိမ္ႀကိမ္ အထပ္ ထပ္ ဆုိးေဆးနဲ႔ ဆုိးထားတဲ့ အတြက္ ခြ်က္ဘုိ႔ မလြယ္ေအာင္ စြဲ သြားတတ္တယ္ လုိ႔ ဆုိလုိ တာပါ။
ေနာက္ဆုံး လွည္းစားတတ္တဲ့ သေဘာကေတာ့ "တၾတတၾတာဘိနႏၵိနီ= ၀ဋ္နာ က်ေနေစ ဦးေတာ့၊ ျဖစ္ရာ ဘ၀ကုိပဲ နွစ္သက္တတ္တယ္" တဲ့။ လူေတြက တိရစၧာန္ေတြကုိ ျဖစ္ေစ၊ လူလူခ်င္းမွာ ဒုကၡနဲ႔ ေနသူက ဒုကၡအႀကီးအက်ယ္ ေတြ႔ေနသူကုိ ျဖစ္္ေစ၊ "လက္ရွိဘ၀က လြတ္ေျမာက္ျပီး ခ်မ္းသာတဲ့ ဘ၀ ေရာက္ ေအာင္ ´ေရာ့… ေဟာဒီပစၥည္း၀တၳဳကုိယူျပီး ကုသိုလ္ ေကာင္းမႈ ျပဳလုိက္၊ ျပီးရင္ လက္ရွိဘ၀ကုိ စြန္႔လႊတ္လုိက္´လုိ႔ ေျပာၾကည့္ပါ။ လက္မခံတဲ့ အျပင္ " ဒါဟာ ေျပာင္စရာ၊ ေနာက္စရာလား" ဆုိျပီး ဓားနဲ႔ ထ မခုတ္ရင္ ကံေကာင္းေပါ့။
ေ၀ဒနာ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ခံစားေနရသူအတြက္ ရွင္သန္ဖုိ႔ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ မရွိေတာ့ဘူး ဆုိတာ သိရင္ ဒီ ဒုကၡက ျမန္ျမန္လြတ္ေျမာက္ေအာင္ ကူညီေပးလုိက္တာ ေကာင္းတယ္"လုိ႔ ယူဆသူမ်ား သတိျပဳရမယ့္ အခ်က္ပါ။
ဇာတ္ေတာ္ထဲမ်ာ "အႆက"ဆုိတဲ့ ဘုရင္ႀကီး ဟာ သူ႔မိဖုရားႀကီးကုိ အလြန္ျမတ္ႏုိးတယ္။ မိဖုရားႀကီးက လည္း သူက လြဲရင္ ဖြဲနဲ႔ ဆန္ကြဲခ်ည္းပဲလုိ႔ သေဘာထား လိမ့္မယ္ လုိ႔လည္း ထင္မွတ္ ေနတယ္(ဒီလုိ ေျပာထားဖူးလုိ႔ ယုံၾကည္ေနတာလည္း ျဖစ္ႏုိင္တယ္) မိဖုရားႀကီး ကြယ္လြန္ေတာ့ အေလာင္းကုိ မပစ္ရက္ဘူး ဆုိျပီး ဒီအတုိင္း ၾကည့္ေနတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ မိဖုရား ႀကီးက ပုိစီမဘ၀ ေရာက္လုိ႔ ပုိးစီဖုိနဲ႔ ေပ်ာ္ေမြ႔ေနျပီ။ ဒီအေၾကာင္း သိျမင္ႏုိင္စြမ္းရွိတဲ့ ပုဂၢဳိလ္က ေျပာျပေတာ့ မယုံဘူး။ လက္ေတြ႔ ေမးၾကည့္ မယ္ဆုိျပီး ေမးၾကည့္တဲ့အခါ "အႆကဘုရင္ဆုိတာ သူ႔နွလုံးသားထဲမွာ မရွိဘူး။ ခုေနပုိးစီဖုိမွာ ေ၀ဒနာ တစ္ခုခုျဖစ္လုိ႔ အႆကဘုရင္ရဲ့ လည္ေခ်ာင္းေသြးနဲ႔ ကုမွ အသက္ရွင္မယ္ ဆုိရင္ေတာင္ သူကုိယ္တုိင္ အႆကဘုရင္ရဲ့ လည္ေခ်ာင္းေသြးကုိ ရေအာင္ ယူမယ္"လုိ႔ ျပန္ေျပာ ေတာ့မွ ဘုရင္ႀကီးလည္း " ရင္ဟာ ျပီး လြန္းနာက် မေနေတာ့ဘဲ ရင္နာျပီး အလြမ္း ခ၀ါခ်" သြားပါေတာ့သတဲ့။ " ျဖစ္ရာဘ၀ကုိပဲ ႏွစ္သက္တတ္တယ္" ဆုိတာ အဲဒါကုိ ေျပာတာပါ။
ဒုကၡရဲ့ လက္သည္ တဏွာဟာ တစ္ဆင့္ထက္ တစ္ဆင့္ ပုိတန္ဖုိးထားတတ္ျပီး ပုိလည္း အစြဲ ျပင္းတဲ့ အဆင့္သုံးဆင့္ ရွိပါတယ္။
(၁) စည္းစိမ္ဥစၥာလုိ႔ေခၚတဲ့ အာရုံငါးပါး ကာဂုဏ္ တ၇ားတုိ႔ကုိ တပ္မက္စြဲလမ္းတဲ့ ကာမတဏွာအဆင့္။
(၂) လက္ရွိ ျဖစ္တည္ေနတဲ့ အသက္ခႏၶ(ဘ၀) ကုိ စြဲလမ္းတဲ့ ဘ၀တဏွာအဆင့္၊
(၃) ဘ၀ျပတ္မွ ဒုကၡခပ္သိမ္း ေအးမယ္ လုိ႔ ယုံၾကည္သတ္မွတ္ျပီး ဘ၀ျပတ္မႈ ဆုိတဲ့ ဥေစၧဒဒိ႒ိ နဲ႔ ယွဥ္တဲ့ အယူ၀ါဒနဲ႔ ဘ၀ရဲ့ ဂုဏ္သိန္ အက်င့္ သိကၡာတုိ႔ကုိ စြဲလမ္းတဲ့ ၀ိဘ၀တဏွာ အဆင့္တုိ႔ ျဖစ္ပါတယ္။
ဒီတဏွာရဲ့ အာရုံသုံးဆင့္တုိ႔နဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ " တန္ဖုိးထားးျခင္း" နဲ႔ "စြဲလမ္းျခင္း" တုိ႔ကုိ ေရာေထြး ေနတတ္ၾကပါတယ္။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ အလုိေတာ္အရ-
ေျခလက္အဂၤါကုိ ေစာင့္ေရွာက္ဖုိ႔ ပစၥည္းဥစၥာကုိ စြန္႔ရမယ္။
အသက္ခႏၶာကုိ ေစာင့္ေရွာက္ဖုိ႔ ေျခလက္အဂၤါကုိ စြန္႔ရမယ္။
ကုိယ္က်င့္သီလကုိ ေစာင့္ေရွာက္ဖုိ႔ အသက္ခႏၶာကုိယ္ စြန္႔ရမယ္လုိ႔ ဆုိထားတဲ့အတြက္ (၀ိသုဒၶိမဂ္ သီလကတာ) တစ္ဆင့္ထက္တစ္ဆင့္ တန္ဖုိးထားၾကရမွာလည္း မွန္ပါတယ္။ တန္ဖုိးထားတယ္ ဆုိတာ မပ်က္စီးေအာင္ ေစာင့္ေရွာက္ရမယ္လုိ႔ ဆုိလုိတာပါ။ " အသက္ခႏၶာကုိ ငဲ့ကြက္ျပီးေတာ့လည္း ကုိယ္ က်င့္သီလ မပ်က္စီးေစၾကနဲ႔"လုိ႔သာ ဆုိလုိပါတယ္။ တဏွာ ဒိ႒ိ တုိ႔နဲ႔ စြဲလမ္းရမယ္လုိ႔ ဆုိလုိတာ မဟုတ္ပါဘူး။
ဒီတဏွာသုံးဆင့္မွာ"ကမတဏွာ၊ ဘ၀တဏွာ"တုိ႔နဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ အ႒ကထာ အစရွိတဲ့ ဆရာတုိ႔ရဲ့ ဖြင့္ဆုိခ်က္မ်ားကုိ သေဘာေပါက္လြယ္ၾကေပမယ့္ "၀ိဘ၀တဏွာ"ကုိ "ဘ၀ျပတ္မႈကုိ စြဲ လမ္းျခင္း" ဖြင့္ဆုိတာနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ မိမိကုိယ္တုိင္ ဘ၀င္မက်ႏုိင္တဲ့ အခ်က္ ႏွစ္ခ်က္ ရွိခဲ့ဖူးပါတယ္။
ပထမအခ်က္က ဘ၀ထက္ ဘ၀ျပတ္မႈကုိ ဘာ့ေၾကာင့္ ပုိျပီး စြဲလမ္းမလဲ ဆုိတာရယ္၊ ေနာက္ တစ္ခ်က္က ဘ၀ျပတ္မႈဆုိတဲ့ ဥေစၧဒဒိ႒ိ စြဲလမ္းမႈကုိ " ၀ိဘ၀တဏွာ" ေခၚတယ္ ဆုိရင္ ဗုဒၶဘာသာကုိ ေရေရရာရာ သက္၀င္ ယုံၾကည္သူတုိင္းမ်ာ ဥေစၧဒဒိ႒ိ အယူမရွိတဲ့အတြက္ " ၀ိဘ၀ တဏွာ" ဆုိတာ မရွိဘူးလုိ႔ ဆုိႏုိင္ ပါသလား ဆုိတဲ့ အခ်က္ မ်ားျဖစ္ပါတယ္။
ဒီသံသယႏွစ္ခုနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ ေဒးဒရဲ နိကာယ္သင္တန္းမွာ ဆရာေတာ္မ်ားကုိ ေလွ်ာက္ထား ၾကည့္တဲ့အခါ ေတာင္တြင္းႀကီး နတ္မွီေတာရ ဆရာေတာ္ႀကီးက-
" ဘ၀ျပတ္မႈကုိ ေတာင့္တတယ္"ဆုိတာ "ဘ၀ျပတ္မွ ဒုကၡခ်ဳပ္ျငိမ္းမယ္"လုိ႔ ယုံၾကည္တဲ့ အယူ ၀ါဒစြဲပါပဲ။ ဓမၼစၾကာမွာ ပါတဲ့ " အတၱကိလမထာ ႏုေယာဂ"ဆုိတာ လည္း ခႏၶာကုိယ္ထဲမွာ "အတၱ" ကေလးဟာ ခႏၶာကုိယ္ထဲမွာ မေမြ႔ေလ်ာ္ေတာ့ဘဲ ခႏၶာကုိယ္နဲ႔ ျပတ္စဲသြားမွ မူလပရမတၳႀကီးနဲ႔ " အတၱ"ညွင္းပန္းတဲ့ အက်င့္ကုိ က်င့္တာပါ။ ဘုရားရွင္္လက္ထက္ေတာ္က အယူ၀ါဒေတြထဲမွာ ဒီအယူ ၀ါဒဟာ အထင္ရွားဆုံးနဲ႔ အစြဲအျပင္းဆုံး ျဖစ္လုိ႔ "၀ိဘ၀"အရ ထုတ္ျပလုိက္တာပါ။ အတိုခ်ဳပ္ ကေတာ့ အယူ၀ါဒစြဲ၊ ဓေလ့စြဲပါပဲ"လုိ႔ ရွင္းျပပါတယ္။
ဒါဆုိရင္ "ဒီေန႔ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြမွာ အဲဒီလုိ အယူ၀ါဒစြဲ မရွိတဲ့အတြက္"၀ိဘ၀တဏွာ" ဆုိတာ မရွိဘူး လုိ႔ ဆုိရမလား" ဆုိတာနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ေတာ့ တဏွာသုံးမ်ိဳးတုိ႔ရဲ့ တစ္ခုထက္တစ္ခု ပုိျပီး အစဲြျပင္းပုံကုိ သေဘာေပါက္ဖုိ႔ လုိပါတယ္။ "ဘ၀"(အရပ္သုံးစကားနဲ႔ေျပာရရင္ေတာ့" အသက္") ထက္ပုိျပီး လူေတြ အစြဲျပင္းတဲ့ အရာကုိ " ၀ိဘ၀ "လုိ႔ ယူရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘ၀ ထက္ တန္ဖုိးထား အစြဲ ျပင္းတဲ့အရာ ဆုိတာ ----
ေလာကမွာ ေျပာေနၾကတဲ့ "အသက္" နဲ႔ လူလုပ္္ေနတာ မဟုတ္ဘူး။ "အရွက္"နဲ႔ လူလုပ္ေနတာ ဆုိတဲ့ စကား၊ ဂုဏ္သိကၡာနဲ႔ အယူ၀ါဒအတြက္ အသက္ကုိ စြန္႔လႊတ္သြားၾကတဲ့ ျဖစ္ရပ္ေတြကုိ ေထာက္ၾကည့္ မယ္ဆုိရင္ "ဘ၀ရဲ့ ဂုဏ္သိန္၊ အယူ၀ါဒ၊အက်င့္သိကၡာတုိ႔ကုိလည္း "၀ိဘ၀"အရ ေကာက္ယူရမွာပါ။ ဒီလုိ ယူလုိက္ရင္ မုထုဇဥ္မွန္သမွ် တဏွာ သုံးမ်ိဳးလုံးနဲ႔ မကင္းၾကဘူး ဆုိတာ ထင္ရွားပါလိမ့္မယ္။
"ဒီလုိဆုိရင္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တုိ႔ အေနနဲ႔ မိမိတုိ႔ ေစာင့္ထိန္းထားတဲ့ သီလသိကၡာကုိ စြဲလမ္း တာေကာ ၀ိဘ၀ တဏွာပဲလား"လုိ႔ ေမးတဲ့ ပုဂၢိဳလည္လည္း ရွိႏုိင္ပါတယ္။ အေျဖကေတာ ့ ပ႒ာန္းပါဠိေတာ္၊ အာရမၼဏပစၥည္းမွာ---
ဒါနံဒတြာ သီလံ သမာဒိယိတြာ ဥေပါသထကမၼံ ကတြာ အႆာေဒတိ စသည္ျဖင့္ ေဟာေတာ္ မူထားတာ ရွိပါတယ္။ "မိမိ ျပဳထားတဲ့ ဒါန၊ ေဆာက္တည္ထားတဲ့ သီလ၊ က်င့္သုံးထားတဲ့ ဥပုသ္တုိ႔ကုိ အာရုံျပဳျပီး သာယာနွစ္သက္ရင္ ရာဂဒိ႒ိ ၀ိစိကိစၧာ စတဲ့ အကုသိုလ္တရားစုသာ ျဖစ္တယ္"လုိ႔ ဆုိတာ ပါ။
မဟာပရိနိဗၺာနသုတ္ ဓမၼဒါယာဒ တရားမွာလည္း သီလနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ "၀ိညဴ ပသေ႒ဟိ အပရာ မေ႒ဟိ- ပညာရွိတုိ႔ ခ်ိီးမြမ္းထုိက္၊ တဏွာဒိ႒ိတုိ႔ျဖင့္ မွားယြင္းစြာ မသုံးသပ္(မစြဲလမ္း)တဲ့ သီလ ျဖစ္မွသာ အပါယ္ဒုဂၢတိ ေဘးက ကင္းေ၀းႏုိင္တယ္။ အရိယာပုဂၢိဳလ္ ျဖစ္ႏုိင္တယ္" လုိ႔ ေဟာညြန္ထား ပါတယ္။
ဒါေၾကာင့္ ဘယ္အက်င့္သီလကုိ မဆုိ တဏွာဒိ႒ိတုိ႔နဲ႔ မွားယြင္းစြာ စြဲလမ္းသုံးသပ္တာဟာ ၀ိဘ၀တဏွာ လုိ႔ပဲ ဆုိရမွာ ျဖစ္ျပီး ၊ တဏွာမွန္သမွ်ဟာလည္း ဒုကၡရဲ့ အေၾကာင္းရင္း လက္သည္ မ်ား ခ်ည္းသာ ျဖစ္တယ္ လုိ႔သာ မွတ္ယူရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။
သီလကုိ သာယာႏွစ္သက္စြဲလမ္းတာနဲ႔ သုံးသပ္ဆင္ျခင္တာ မတူဘူး ဆုိတာကုိလည္း သေဘာေပါက္ၾကရ ပါလိမ့္မယ္။
ဓမၼေဘရီအရွင္၀ီရိယ(ေတာင္စြန္း)
Jan 7 2010
"အသက္"နဲ႔ လူလုပ္ေနတာ မဟုတ္ဘူး၊"အရွက္နဲ႔ လူလုပ္တာဆုိတဲ့ စကားနဲ႔ အယူ၀ါဒ အတြက္ အသက္ကုိစြန္႔လႊတ္ၾကတဲ့ ျဖစ္ရပ္ေတြကုိ ေထာက္ဆၾကည့္လုိ္က္ရင္ "ဘ၀"ထက္ ပုိျပီး ဆႏၵျပင္းတဲ့
ဘ၀ရဲ့ဂုဏ္သိန္နဲ႔ အယူ၀ါဒအက်င့္ သိကၡာတုိ႔ကုိလည္း " ၀ိဘ၀"အရထဲမွာ ထည့္သြင္း ရမယ္ ထင္ပါတယ္။
မိဂဒါ၀ုန္ တရားပြဲဟာ "တရားဦး"ျဖစ္တဲ့အတုိင္း "ပြဲဦး မလန္ရေအာင္"အဘက္ဘက္က စနစ္တက် သုံးသပ္ျပီး ေဟာေတာ္မူတာျဖစ္လုိ႔ ေနာင္(၄၅)၀ါ ပတ္လုံး ေဟာေတာ္မူတဲ့ တရားအား လုံးကုိ ျခံဳငုံ မိရုံ မွ်မက စကားလုံးတုိင္းဟာလည္း က်ယ္၀န္းတဲ့ အဓိပၸာယ္ကို ေဆာင္ႏုိင္ေလာက္ေအာင္ တုိက်ဥ္း ထိမိလွတဲ့ အတြက္ "ၾသဇဂုဏ္"အလြန္ေျမာက္ပါတယ္။
ဒုကၡရဲ့ ဒီေနာက္ဆုံးအလႊာျဖစ္တဲ့ "သံခိေတၱန ပဥၥဳပါဒါနကၡႏၶာ ဒုကၡာ" ဆုိတဲ့ စကားကုိ ေက် ေက် နပ္နပ္ လက္ခံလုိက္တာနဲ႔ တစ္ျပိဳင္နက္ ဒုကၡရဲ့လက္သည္အစစ္ဟာ "ဥပါဒါန္"ျဖစ္တယ္ဆုိတာကုိ လည္း ဘယ္လုိမွ ျငင္းဆန္စရာမလုိဘဲ လက္ခံျပီးသား ျဖစ္သြားေစပါေတာ့တယ္။
ဒီစကားပုိဒ္ဟာ ဒုကၡသစၥာ အတြက္သာ အေရးႀကီးဆုံး ျဖစ္တာ မဟုတ္ပါဘူး၊ ျမတ္ဗုဒၶရဲ့ မဇၥ်ိမ လမ္းစဥ္ တစ္ခုလုံး တစ္နည္းေျပာရရင္ေတာ့ သာသနာေတာ္ တစ္ခုလုံးအတြက္ အလြန္အေရးပါတဲ့ စကားပါ။
ျမတ္စြာဘုရားရွင္ရဲ့ ပထမဆုံး ဥဒါန္းေတာ္မွာပါတဲ့ "ဒုကၡခႏၶာ အိမ္ကုိ တည္ေဆာက္တဲ့ လက္သည္ အစစ္ကုိ ရွာမေတြ႔ႏုိ္င္တဲ့အတြက္ သံသရာေၾကာမွာ ေမာခဲ့လွျပီး အခု လက္သည္အစစ္ကုိ ရွာေဖြေတြ႔ရွိျပီ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ေနာက္ထပ္ ဒုကၡခႏၶာအိမ္ကုိ ေဆာက္လုပ္ခြင့္ မရွိေတာ့" ဆုိတဲ့ စကား ကုိ ၾကည့္လုိက္ရင္ ဘုရားေလာင္းေတာ္တုိ႔ ေလးသေခၤ် ကမၻာတစသိန္းၾကာေအာင္ ပါရမီ ျဖည့္က်င့္ခဲ့ရ တာတုိ႔၊ ေျခာက္နွစ္ ပတ္လုံး ဒုကၠရစရိယာ က်င့္ခဲ့ရတာတုိ႔ ဆုိတာ "ဒုကၡရဲ့ လက္သည္" ကုိ ရွာေနရ တာပါ။။
ျမတ္ဗုဒၶ မပြင့္ေပၚမီကစျပီး ဒီေန႔အထိ ဘာသာ အယူ၀ါဒေတြ ကြဲျပားေနတာဟာလည္း ဒုကၡ လက္သည္ကုိ သတ္မွတ္ ေနရာမွာ ကြဲျပားေနျခင္းက အဓိက အေၾကာင္းရင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒုကၡလက္သည္ အစစ္ကုိ မီးေမာင္းထုိးျပလုိက္သလုိ ျဖစ္တဲ့ ဒီစကားရပ္ဟာ တျခား၀ါဒ လမ္းစဥ္မ်ားနဲ႔ မဇၥ်ိမလမ္းစဥ္ တစ္ခုလုံး(တစ္သာသနာေတာ္လုံး) အတြက္ အေရးႀကီးဆုံး စကားလုိ႔ ဆုိရတာပါ။
" တဏွာနဲ႔ ဥပါဒါန္" ဆုိတာ လုိခ်င္စြဲလမ္းမႈ အားေသးတာနဲ႔ အားႀကီးတာပဲ ကြာပါတယ္။ ဒုကၡ ရဲ့ လက္သည္မ်ား ျဖစ္တဲ့အတြက္ သစၥာအရာမွာေတာ့ "သမုဒယ"လုိ႔ သုံးပါတယ္။ တရားကုိယ္ အေန နဲ႔ ေတာ့ အားလုံးဟာ အာရုံကုိ လုိခ်င္ တပ္မက္ ဆာေလာင္ျခင္း သေဘာရွိတဲ့ "ေလာဘ" ေစတသိတ္ ခ်ည္းပါပဲ။
"တဏွာ"ဆုိတဲ့ စကားလုံးရဲ့ မူလအဓိပၸာယ္က "အာရုံဆာေလင္မႈ"ျဖစ္ပါတယ္၊ အိႏၵိယ အေနာက္ ေတာင္ပုိင္းမွာ ရွိတဲ့"အဂ်ႏၱ" လုိဏ္ဂူမွာပဋိစၥသုမုပၸါဒ္ကုိ(ေမာ္ဒါန္ဆန္ဆန္)ရုပ္လုံးမ်ားနဲ႔ သရုပ္ေဖာ္ထား ရာမွာ "တဏွာ"ကုိ ဆိတ္ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ သစ္ရြက္ေျခာက္ကေလးေတြကုိ လုိက္ေကာက္ စားေနတဲ့ပုံနဲ႔ ျပထားပါသတဲ့။ ဆာလြန္းတဲ့အတြက္ ရရာကုိ အငမ္းမရ ေကာက္စား ေနတဲ့ သေဘာပါ။ "ဆာတယ္"ဆုိတဲ့ အဆင့္ ေရာက္လာတာကုိ "ဥပါဒါန္" လုိ႔ ဆုိရပါလိမ့္မယ္။
ဒုကၡရဲ့ လက္သည္ျဖစ္တဲ့ "သမုဒယ" သေဘာကုိ ျခံဳငုံမိေအာင္ ဆုိရင္ေတာ့ "တဏွာ" ကုိ "ခ်စ္ျခင္းတပ္မႈ"လုိ႔ ေျပာရင္ ပုိျပီး အဓိပၸာယ္ျပည့္စုံပါလိမ့္မယ္။ "ခ်စ္ျခင္း"ဆုိတာ လုိခ်င္ ရခ်င္ တဲ့ သေဘာခ်ည္း မဟုတ္ပါဘူး။ လုိခ်င္တယ္၊ မလုိခ်င္ဘူး၊ ေပါင္းဆုံခ်င္တယ္၊ ေ၀းကြာခ်င္တယ္ စတဲ့ "ခ်င္"ဆိုတဲ့ ဥပါဒါန္စကားလုံးနဲ႔ တြဲထားတာမွန္သမွ် "ခ်စ္ျခင္း" (သမုဒယ) ခ်ည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း သမုဒယရဲ့ လက္ရာျဖစ္တဲ့ "ဒုကၡသစၥာ"မွာ "မုန္း ဆုံ၊ ခ်စ္ ကြဲ၊ လုိတာ မရ" အားလုံး ကုိ ဒုကၡ လုိ႔ ဆုိထားတာပါ။
ေလာကႀကီးကုိ တဏွာက ျခယ္လွယ္ လွည့္စားတတ္ပုံနဲ႔ ပက္သက္လုိ႔ သမုဒယသစၥာမွာ ျပဆုိထားတာ ကေတာ့ တဏွာဟာ သူ႔ကုိ မပယ္သတ္ႏုိင္သမွ် ဘ၀ အသစ္သစ္ အထပ္ထပ္ျဖစ္ ေစတတ္တယ္။ သံသရာမွာ တစ္ဘ၀ျပီး တစ္ဘ၀ ျဖစ္ေစရုံ မကဘူး ဘ၀တစ္ခုတည္း အတြင္းမွာပဲ လူေကာင္းသူေကာင္း ဘ၀ကေန သူခုိးဘ၀၊ ဓားျပဘ၀၊ လူလိမ္လူညာ၊ မတရားသူ၊ ရက္စက္သူ၊ ေလာင္းကစားသူ စတဲ့ ဘ၀အမ်ိဳးမ်ိဳးေတြ ျဖစ္ေနရတာဟာ တဏွာရဲ့ လက္ခ်က္ေတြခ်ည္း ျဖစ္တယ္လုိ႔ ဆုိလုိတာပါ။
ျပီးေတာ့ "နႏၵီရာဂသဟဂတာ=ႏွစ္သက္ျခင္း၊ စြဲလမ္းျခင္းတုိ႔နဲ႔ ခြဲျခားမရေအာင္ တြဲကပ္ေန တတ္တယ္" တဲ့ ။ တဏွာဆုိတာ တပ္စြဲျခင္းသေဘာပါ။ သမာန္ဆုိးေဆးသေဘာမ်ိဳး တပ္စြဲ တာက "နႏၵီ" ပါ။ ခ်ဳပ္ေဆးနဲ႔ မကြ်က္ေအာင္ ခ်ဳပ္ထားသလုိ တပ္စြဲတဲ့ သေဘာကုိကေတာ့"ရာဂ"လုိ႔ ေခၚပါ တယ္။ နႏၵီ နဲ႔တဏွာ၊ ရာဂ နဲ႔ ဥပါဒန္တို႔ဟာ သေဘာခ်င္းအတူတူပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အႀကိမ္ႀကိမ္ အထပ္ ထပ္ ဆုိးေဆးနဲ႔ ဆုိးထားတဲ့ အတြက္ ခြ်က္ဘုိ႔ မလြယ္ေအာင္ စြဲ သြားတတ္တယ္ လုိ႔ ဆုိလုိ တာပါ။
ေနာက္ဆုံး လွည္းစားတတ္တဲ့ သေဘာကေတာ့ "တၾတတၾတာဘိနႏၵိနီ= ၀ဋ္နာ က်ေနေစ ဦးေတာ့၊ ျဖစ္ရာ ဘ၀ကုိပဲ နွစ္သက္တတ္တယ္" တဲ့။ လူေတြက တိရစၧာန္ေတြကုိ ျဖစ္ေစ၊ လူလူခ်င္းမွာ ဒုကၡနဲ႔ ေနသူက ဒုကၡအႀကီးအက်ယ္ ေတြ႔ေနသူကုိ ျဖစ္္ေစ၊ "လက္ရွိဘ၀က လြတ္ေျမာက္ျပီး ခ်မ္းသာတဲ့ ဘ၀ ေရာက္ ေအာင္ ´ေရာ့… ေဟာဒီပစၥည္း၀တၳဳကုိယူျပီး ကုသိုလ္ ေကာင္းမႈ ျပဳလုိက္၊ ျပီးရင္ လက္ရွိဘ၀ကုိ စြန္႔လႊတ္လုိက္´လုိ႔ ေျပာၾကည့္ပါ။ လက္မခံတဲ့ အျပင္ " ဒါဟာ ေျပာင္စရာ၊ ေနာက္စရာလား" ဆုိျပီး ဓားနဲ႔ ထ မခုတ္ရင္ ကံေကာင္းေပါ့။
ေ၀ဒနာ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ခံစားေနရသူအတြက္ ရွင္သန္ဖုိ႔ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ မရွိေတာ့ဘူး ဆုိတာ သိရင္ ဒီ ဒုကၡက ျမန္ျမန္လြတ္ေျမာက္ေအာင္ ကူညီေပးလုိက္တာ ေကာင္းတယ္"လုိ႔ ယူဆသူမ်ား သတိျပဳရမယ့္ အခ်က္ပါ။
ဇာတ္ေတာ္ထဲမ်ာ "အႆက"ဆုိတဲ့ ဘုရင္ႀကီး ဟာ သူ႔မိဖုရားႀကီးကုိ အလြန္ျမတ္ႏုိးတယ္။ မိဖုရားႀကီးက လည္း သူက လြဲရင္ ဖြဲနဲ႔ ဆန္ကြဲခ်ည္းပဲလုိ႔ သေဘာထား လိမ့္မယ္ လုိ႔လည္း ထင္မွတ္ ေနတယ္(ဒီလုိ ေျပာထားဖူးလုိ႔ ယုံၾကည္ေနတာလည္း ျဖစ္ႏုိင္တယ္) မိဖုရားႀကီး ကြယ္လြန္ေတာ့ အေလာင္းကုိ မပစ္ရက္ဘူး ဆုိျပီး ဒီအတုိင္း ၾကည့္ေနတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ မိဖုရား ႀကီးက ပုိစီမဘ၀ ေရာက္လုိ႔ ပုိးစီဖုိနဲ႔ ေပ်ာ္ေမြ႔ေနျပီ။ ဒီအေၾကာင္း သိျမင္ႏုိင္စြမ္းရွိတဲ့ ပုဂၢဳိလ္က ေျပာျပေတာ့ မယုံဘူး။ လက္ေတြ႔ ေမးၾကည့္ မယ္ဆုိျပီး ေမးၾကည့္တဲ့အခါ "အႆကဘုရင္ဆုိတာ သူ႔နွလုံးသားထဲမွာ မရွိဘူး။ ခုေနပုိးစီဖုိမွာ ေ၀ဒနာ တစ္ခုခုျဖစ္လုိ႔ အႆကဘုရင္ရဲ့ လည္ေခ်ာင္းေသြးနဲ႔ ကုမွ အသက္ရွင္မယ္ ဆုိရင္ေတာင္ သူကုိယ္တုိင္ အႆကဘုရင္ရဲ့ လည္ေခ်ာင္းေသြးကုိ ရေအာင္ ယူမယ္"လုိ႔ ျပန္ေျပာ ေတာ့မွ ဘုရင္ႀကီးလည္း " ရင္ဟာ ျပီး လြန္းနာက် မေနေတာ့ဘဲ ရင္နာျပီး အလြမ္း ခ၀ါခ်" သြားပါေတာ့သတဲ့။ " ျဖစ္ရာဘ၀ကုိပဲ ႏွစ္သက္တတ္တယ္" ဆုိတာ အဲဒါကုိ ေျပာတာပါ။
ဒုကၡရဲ့ လက္သည္ တဏွာဟာ တစ္ဆင့္ထက္ တစ္ဆင့္ ပုိတန္ဖုိးထားတတ္ျပီး ပုိလည္း အစြဲ ျပင္းတဲ့ အဆင့္သုံးဆင့္ ရွိပါတယ္။
(၁) စည္းစိမ္ဥစၥာလုိ႔ေခၚတဲ့ အာရုံငါးပါး ကာဂုဏ္ တ၇ားတုိ႔ကုိ တပ္မက္စြဲလမ္းတဲ့ ကာမတဏွာအဆင့္။
(၂) လက္ရွိ ျဖစ္တည္ေနတဲ့ အသက္ခႏၶ(ဘ၀) ကုိ စြဲလမ္းတဲ့ ဘ၀တဏွာအဆင့္၊
(၃) ဘ၀ျပတ္မွ ဒုကၡခပ္သိမ္း ေအးမယ္ လုိ႔ ယုံၾကည္သတ္မွတ္ျပီး ဘ၀ျပတ္မႈ ဆုိတဲ့ ဥေစၧဒဒိ႒ိ နဲ႔ ယွဥ္တဲ့ အယူ၀ါဒနဲ႔ ဘ၀ရဲ့ ဂုဏ္သိန္ အက်င့္ သိကၡာတုိ႔ကုိ စြဲလမ္းတဲ့ ၀ိဘ၀တဏွာ အဆင့္တုိ႔ ျဖစ္ပါတယ္။
ဒီတဏွာရဲ့ အာရုံသုံးဆင့္တုိ႔နဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ " တန္ဖုိးထားးျခင္း" နဲ႔ "စြဲလမ္းျခင္း" တုိ႔ကုိ ေရာေထြး ေနတတ္ၾကပါတယ္။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ အလုိေတာ္အရ-
ေျခလက္အဂၤါကုိ ေစာင့္ေရွာက္ဖုိ႔ ပစၥည္းဥစၥာကုိ စြန္႔ရမယ္။
အသက္ခႏၶာကုိ ေစာင့္ေရွာက္ဖုိ႔ ေျခလက္အဂၤါကုိ စြန္႔ရမယ္။
ကုိယ္က်င့္သီလကုိ ေစာင့္ေရွာက္ဖုိ႔ အသက္ခႏၶာကုိယ္ စြန္႔ရမယ္လုိ႔ ဆုိထားတဲ့အတြက္ (၀ိသုဒၶိမဂ္ သီလကတာ) တစ္ဆင့္ထက္တစ္ဆင့္ တန္ဖုိးထားၾကရမွာလည္း မွန္ပါတယ္။ တန္ဖုိးထားတယ္ ဆုိတာ မပ်က္စီးေအာင္ ေစာင့္ေရွာက္ရမယ္လုိ႔ ဆုိလုိတာပါ။ " အသက္ခႏၶာကုိ ငဲ့ကြက္ျပီးေတာ့လည္း ကုိယ္ က်င့္သီလ မပ်က္စီးေစၾကနဲ႔"လုိ႔သာ ဆုိလုိပါတယ္။ တဏွာ ဒိ႒ိ တုိ႔နဲ႔ စြဲလမ္းရမယ္လုိ႔ ဆုိလုိတာ မဟုတ္ပါဘူး။
ဒီတဏွာသုံးဆင့္မွာ"ကမတဏွာ၊ ဘ၀တဏွာ"တုိ႔နဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ အ႒ကထာ အစရွိတဲ့ ဆရာတုိ႔ရဲ့ ဖြင့္ဆုိခ်က္မ်ားကုိ သေဘာေပါက္လြယ္ၾကေပမယ့္ "၀ိဘ၀တဏွာ"ကုိ "ဘ၀ျပတ္မႈကုိ စြဲ လမ္းျခင္း" ဖြင့္ဆုိတာနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ မိမိကုိယ္တုိင္ ဘ၀င္မက်ႏုိင္တဲ့ အခ်က္ ႏွစ္ခ်က္ ရွိခဲ့ဖူးပါတယ္။
ပထမအခ်က္က ဘ၀ထက္ ဘ၀ျပတ္မႈကုိ ဘာ့ေၾကာင့္ ပုိျပီး စြဲလမ္းမလဲ ဆုိတာရယ္၊ ေနာက္ တစ္ခ်က္က ဘ၀ျပတ္မႈဆုိတဲ့ ဥေစၧဒဒိ႒ိ စြဲလမ္းမႈကုိ " ၀ိဘ၀တဏွာ" ေခၚတယ္ ဆုိရင္ ဗုဒၶဘာသာကုိ ေရေရရာရာ သက္၀င္ ယုံၾကည္သူတုိင္းမ်ာ ဥေစၧဒဒိ႒ိ အယူမရွိတဲ့အတြက္ " ၀ိဘ၀ တဏွာ" ဆုိတာ မရွိဘူးလုိ႔ ဆုိႏုိင္ ပါသလား ဆုိတဲ့ အခ်က္ မ်ားျဖစ္ပါတယ္။
ဒီသံသယႏွစ္ခုနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ ေဒးဒရဲ နိကာယ္သင္တန္းမွာ ဆရာေတာ္မ်ားကုိ ေလွ်ာက္ထား ၾကည့္တဲ့အခါ ေတာင္တြင္းႀကီး နတ္မွီေတာရ ဆရာေတာ္ႀကီးက-
" ဘ၀ျပတ္မႈကုိ ေတာင့္တတယ္"ဆုိတာ "ဘ၀ျပတ္မွ ဒုကၡခ်ဳပ္ျငိမ္းမယ္"လုိ႔ ယုံၾကည္တဲ့ အယူ ၀ါဒစြဲပါပဲ။ ဓမၼစၾကာမွာ ပါတဲ့ " အတၱကိလမထာ ႏုေယာဂ"ဆုိတာ လည္း ခႏၶာကုိယ္ထဲမွာ "အတၱ" ကေလးဟာ ခႏၶာကုိယ္ထဲမွာ မေမြ႔ေလ်ာ္ေတာ့ဘဲ ခႏၶာကုိယ္နဲ႔ ျပတ္စဲသြားမွ မူလပရမတၳႀကီးနဲ႔ " အတၱ"ညွင္းပန္းတဲ့ အက်င့္ကုိ က်င့္တာပါ။ ဘုရားရွင္္လက္ထက္ေတာ္က အယူ၀ါဒေတြထဲမွာ ဒီအယူ ၀ါဒဟာ အထင္ရွားဆုံးနဲ႔ အစြဲအျပင္းဆုံး ျဖစ္လုိ႔ "၀ိဘ၀"အရ ထုတ္ျပလုိက္တာပါ။ အတိုခ်ဳပ္ ကေတာ့ အယူ၀ါဒစြဲ၊ ဓေလ့စြဲပါပဲ"လုိ႔ ရွင္းျပပါတယ္။
ဒါဆုိရင္ "ဒီေန႔ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြမွာ အဲဒီလုိ အယူ၀ါဒစြဲ မရွိတဲ့အတြက္"၀ိဘ၀တဏွာ" ဆုိတာ မရွိဘူး လုိ႔ ဆုိရမလား" ဆုိတာနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ေတာ့ တဏွာသုံးမ်ိဳးတုိ႔ရဲ့ တစ္ခုထက္တစ္ခု ပုိျပီး အစဲြျပင္းပုံကုိ သေဘာေပါက္ဖုိ႔ လုိပါတယ္။ "ဘ၀"(အရပ္သုံးစကားနဲ႔ေျပာရရင္ေတာ့" အသက္") ထက္ပုိျပီး လူေတြ အစြဲျပင္းတဲ့ အရာကုိ " ၀ိဘ၀ "လုိ႔ ယူရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘ၀ ထက္ တန္ဖုိးထား အစြဲ ျပင္းတဲ့အရာ ဆုိတာ ----
ေလာကမွာ ေျပာေနၾကတဲ့ "အသက္" နဲ႔ လူလုပ္္ေနတာ မဟုတ္ဘူး။ "အရွက္"နဲ႔ လူလုပ္ေနတာ ဆုိတဲ့ စကား၊ ဂုဏ္သိကၡာနဲ႔ အယူ၀ါဒအတြက္ အသက္ကုိ စြန္႔လႊတ္သြားၾကတဲ့ ျဖစ္ရပ္ေတြကုိ ေထာက္ၾကည့္ မယ္ဆုိရင္ "ဘ၀ရဲ့ ဂုဏ္သိန္၊ အယူ၀ါဒ၊အက်င့္သိကၡာတုိ႔ကုိလည္း "၀ိဘ၀"အရ ေကာက္ယူရမွာပါ။ ဒီလုိ ယူလုိက္ရင္ မုထုဇဥ္မွန္သမွ် တဏွာ သုံးမ်ိဳးလုံးနဲ႔ မကင္းၾကဘူး ဆုိတာ ထင္ရွားပါလိမ့္မယ္။
"ဒီလုိဆုိရင္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တုိ႔ အေနနဲ႔ မိမိတုိ႔ ေစာင့္ထိန္းထားတဲ့ သီလသိကၡာကုိ စြဲလမ္း တာေကာ ၀ိဘ၀ တဏွာပဲလား"လုိ႔ ေမးတဲ့ ပုဂၢိဳလည္လည္း ရွိႏုိင္ပါတယ္။ အေျဖကေတာ ့ ပ႒ာန္းပါဠိေတာ္၊ အာရမၼဏပစၥည္းမွာ---
ဒါနံဒတြာ သီလံ သမာဒိယိတြာ ဥေပါသထကမၼံ ကတြာ အႆာေဒတိ စသည္ျဖင့္ ေဟာေတာ္ မူထားတာ ရွိပါတယ္။ "မိမိ ျပဳထားတဲ့ ဒါန၊ ေဆာက္တည္ထားတဲ့ သီလ၊ က်င့္သုံးထားတဲ့ ဥပုသ္တုိ႔ကုိ အာရုံျပဳျပီး သာယာနွစ္သက္ရင္ ရာဂဒိ႒ိ ၀ိစိကိစၧာ စတဲ့ အကုသိုလ္တရားစုသာ ျဖစ္တယ္"လုိ႔ ဆုိတာ ပါ။
မဟာပရိနိဗၺာနသုတ္ ဓမၼဒါယာဒ တရားမွာလည္း သီလနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ "၀ိညဴ ပသေ႒ဟိ အပရာ မေ႒ဟိ- ပညာရွိတုိ႔ ခ်ိီးမြမ္းထုိက္၊ တဏွာဒိ႒ိတုိ႔ျဖင့္ မွားယြင္းစြာ မသုံးသပ္(မစြဲလမ္း)တဲ့ သီလ ျဖစ္မွသာ အပါယ္ဒုဂၢတိ ေဘးက ကင္းေ၀းႏုိင္တယ္။ အရိယာပုဂၢိဳလ္ ျဖစ္ႏုိင္တယ္" လုိ႔ ေဟာညြန္ထား ပါတယ္။
ဒါေၾကာင့္ ဘယ္အက်င့္သီလကုိ မဆုိ တဏွာဒိ႒ိတုိ႔နဲ႔ မွားယြင္းစြာ စြဲလမ္းသုံးသပ္တာဟာ ၀ိဘ၀တဏွာ လုိ႔ပဲ ဆုိရမွာ ျဖစ္ျပီး ၊ တဏွာမွန္သမွ်ဟာလည္း ဒုကၡရဲ့ အေၾကာင္းရင္း လက္သည္ မ်ား ခ်ည္းသာ ျဖစ္တယ္ လုိ႔သာ မွတ္ယူရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။
သီလကုိ သာယာႏွစ္သက္စြဲလမ္းတာနဲ႔ သုံးသပ္ဆင္ျခင္တာ မတူဘူး ဆုိတာကုိလည္း သေဘာေပါက္ၾကရ ပါလိမ့္မယ္။
ဓမၼေဘရီအရွင္၀ီရိယ(ေတာင္စြန္း)
Thursday, August 1, 2013
ဒုကၡကုိ တစ္လႊာျခင္း ခြာၾကည့္ျခင္း(ဓမၼစၾကာ ၃)
copy from http://ashinsirinda.com/
jan 5 2010
ဒုကၡဆုိတာ……..
*သတိေမ့သူကုိ လႈပ္ႏႈိးေပးတတ္တယ္။
* ဥပါဒါန္အားႀကီးသူကုိ ေျခာက္လွန္႔ တတ္တယ္။
* သတိကင္းမဲ့သူကုိ ၀ါးမ်ိဳတတ္တယ္။
* သတိရွိရွိ တက္စီးနုိင္ရင္း လုိရာခရီးကုိ ပုိ႔ေပးတယ္။
* ပညာမ်က္စိနဲ႔ ရာႏႈန္းျပည့္ ၾကည္လုိက္ရင္ေတာ့
" စက္ရုပ္က်ားႀကီး"ပါပဲ။
" မဇၥိ်မ" လမ္းစဥ္ကုိ က်င့္သုံးျခင္းရဲ့ ရည္မွန္းခ်က္ပန္းတုိင္က ဒုကၡအားလုံး ခ်ဳပ္ျငိမ္း ရာျဖစ္တဲ့ နိဗၺာန္ကုိ မ်က္ေမွာက္ျပဳေရး(နိဗၺာနာယ)ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီလုိ မ်က္ေမွာက္ ျပဳႏုိင္ ဖုိ႔အတြက္ အမွန္ကုိ အမွန္အတုိင္း အျပည့္အ၀ (ရာႏႈန္းျပည့္) ထုိးထြင္း သိျမင္ေအာင္ ႀကိဳးစား အားထုတ္ ၾကရမွာပါ။ (သေမၼာဓာယ)။
အသိဉာဏ္ရာႏႈန္းျပည့္တယ္ဆုိတာ အမွန္တရားတစ္ခုခ်င္းစီအတြက္…..
(၁) နာယူသိ (သစၥဉာဏ္)၊
(၂) က်င့္သုံးသိ (ကိစၥဉာဏ္)
(၃) ဆုံးျဖတ္သိ (ကတဉာဏ္) ဆုိတဲ့ အဆင့္သုံးဆင့္လုံး ျပည့္စုံေအာင္ သိတဲ့ အသိဉာဏ္ ျဖစ္ရမွာပါ။ သူမ်ားပါးစပ္ အငွား (စာအငွား) နဲ႔ စကားလုံး သိေနရုံနဲ႔ေတာ့ အသိဉာဏ္ ရာႏႈန္း မျပည့္ရုံမွ်မက ဉာဏ္ မ်က္စိေတာင္ လည္ေနတတ္ပါတယ္။
ျမတ္စြာဘုရားရွင္က မဇၥိ်မပဋိပဒါ လမ္းစဥ္အရ ပညာသိကၡာအေနနဲ႔ သိရမယ့္ သစၥာ ေလးပါးတုိ႔ကုိ အေျခခံျဖစ္တဲ့ နာယူသိ(သစၥဉာဏ္)နဲ႔ သိျမင္ဖုိ႔အတြက္ ေဟာၾကားရာမွာ ပထမ ဆုံး " ဒုကၡသစၥာ" နဲ႔ပတ္သက္လုိ႔ အလြန္အျငင္းပြားစရာ မရွိႏုိင္ပါဘူး။ က်န္သစၥာသုံးပါးမွာသာ အယူ၀ါဒေတြ ကြဲျပား ေနၾကတာပါ။ မဇၥ်ိမပဋိပဒါ လမ္းစဥ္အရ နိဗၺာန္ကုိ ထုိးထြင္းသိျမင္ေရး အတြက္ အေရးႀကီးဆုံး လုိအပ္ ခ်က္က အယူမွားနဲ႔ ယုံမွားသံသယ (ဒိ႒ိ နဲ႔ ၀ိစိကိစၧာ) ကင္းစင္ ရမွာ ျဖစ္တဲ့အတုိင္း ဘယ္သူမွ ယုံမွား သံသယ ျဖစ္စရာ မရွိသလုိ အားလုံးနဲ႔ ရင္းႏွီး ကၽြမ္း၀င္ ျပီးျဖစ္တဲ့ ဒီ ဒုကၡသစၥာကုိ စျပီး ေဟာေတာ္မူ တယ္လုိ႔ မွန္းဆၾကည္ညိဳမိပါတယ္။
ဒုကၡဆုိတာ ေလာကရဲ့ သရုပ္မွန္ ျဖစ္တဲ့ အျပင္ တရားဦးကုိ နာယူၾကမယ့္ ပဥၥ၀ဂၢီ ငါးဦးတုိ႔ ကုိယ္တုိင္ လည္းပဲ ဒီဒုကၡကုိ အထုိက္အေလ်ာက္ ဉာဏ္မီ သိျမင္ၾကလုိ႔သာ ေလာက နယ္က ရုနု္းထြက္ျပီး ဓမၼနယ္ ဘက္လာၾကသူမ်ား ျဖစ္လုိ႔ ဒုကၡအေၾကာင္းက စျပီး ေဟာေျပာ တာဟာ သူတုိ႔ လက္ခံဖုိ႔အတြက္ အလြယ္ကူဆုံး ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။
ျမတ္စြာဘုရားရွင္ ေဟာျပေတာ္မူတဲ့ ဒုကၡသစၥာကုိ အေလးအနက္ ႏွစ္လုံးသြင္း နာယူ ၾကည့္မယ္ဆုိရင္-
" ဒုကၡ" ဆုိတာ သတိေမ့သူကုိ လႈပ္ႏႈိးေပးတတ္တယ္။ ဥပါဒါန္အားႀကီးသူကုိ ေျခာက္လွန္႔တတ္တယ္။ သတိကင္းမဲ့သူကုိ ၀ါးမ်ိဳတတ္တယ္။ သတိရွိရွိ တက္စီး ႏုိင္သူကုိေတာ့ လုိရာခရီးကုိ အေရာက္ပုိ႔ေပး ႏုိင္တယ္။ ပညာမ်က္စိနဲ႔ ရာႏႈန္းျပည့္ ၾကည့္လုိက္ရင္ေတာ့ "စက္ရုပ္က်ားႀကီး"ပါပဲ။
ဟုတ္ပါတယ္။ တဏွာအဆီ ထည့္ေပးထားျပီး ဥပါဒါန္က လႈပ္ႏုိးေပးေနလုိ႔သာ သက္၀င္လႈပ္ရွား ေနတဲ့ စက္ရုပ္က်ားႀကီးပါပဲ။ အေၾကာင္းမွန္ကုိ သိျပီးလုိ႔ တဏွာအဆီ ထည့္ မေပးေတာ့ဘူး ဆုိရင္ေတာ့ ဥပါဒါန္ကလည္း လႈပ္ႏုိး အသက္သြင္း မရေတာ့လုိ႔ "ဒုကၡ" ဆုိတာ လည္း အရုပ္ႀကိဳးျပတ္ ျဖစ္သြားရ စျမဲပါပဲ။
မဇၥိ်မပဋိပဒါ မေပၚထြန္းေသးတဲ့ အတြက္ သတၱ၀ါေတြ ဒုကၡေၾကာင့္ အရုပ္ႀကိဳးျပတ္ ျဖစ္သလုိ ဒုကၡေရွ့ ေမွာက္မွာ ဒူးေထာက္ၾကရေပမယ့္ မဇၥိ်မလမ္းစဥ္ကုိ က်င့္သုံးျပီးလုိ႔ အေၾကာင္း မွန္ သိျပီး သြားရင္ေတာ့ "ဒုကၡ" က အရုပ္ႀကိဳဳးျပတ္ျဖစ္ျပီး မဇၥ်ိမအက်င့္နဲ႔ ျပည့္စုံ သူရဲ့ ေရွ႔ေမွာက္မွာ ဒူးေထာက္ လာရမယ့္ သေဘာပါ။
ဒုကၡရဲ့ သေဘာကုိ နွလုံးသြင္းရင္းကပဲ ၾကားဖူးတဲ့ ျဖစ္ရပ္ေလး တစ္ခုကုိ ေျပးျပီး သတိ ရမိလုိက္တယ္။ ကုိလုိနီေခတ္တုန္းက "ျမိဳ႔ပုိင္မင္း"ဆုိတာကုိ ေက်းလက္ေတာရြာေတြမွာဘုရားထူး ၊ဦးခ်နဲ႔ အေတာ္ေလး ဖိိမ့္ဖိမ့္တုန္ေအာင္ ေၾကာက္ရြံ႔ၾကပါသတဲ့ ။ ရြာတစ္ရြာကုိ ျမိဳ့ပုိင္ မင္း ေရာက္လာတဲ့အခါ သူႀကီးက စျပီး တစ္ရြလုံး ပ်ာပ်ာသလဲ ျဖစ္ေနၾကေတာ့ အေဒၚႀကီး တစ္ေယာက္က "ဒီေလာက္ေတာင္ အျဖစ္သည္း ေနၾကတာ၊ ဘယ္လုိပုဂၢိဳမ်ိဳးလဲ ဆုိတာ သိရ ေအာင္ ငါလည္း သြားၾကည့္ဦးမွပဲ"ဆုိျပီး သြားၾကည့္တဲ့အခါ ျမိဳ့ပုိင္မင္းဆုိသူကုိလည္း ျမင္ လုိက္ေရာ"ေဟာေတာ္ …. ျမိဳ့ပုိင္မင္း ျမိဳ့ပုိင္မင္းနဲ႔ တစ္ရြာလုံး ဖိမ့္ဖိမ့္တုန္ ေနလုိက္ၾကတာ၊ ဘယ္သူမ်ားလဲလုိ႔၊ လက္စသတ္ေတာ့ ငယ္ငယ္တုန္းက ငါ ထိန္းေပးခဲ့ရတဲ့ ေမ်ာက္ရႈံး "ငျပဴး" ကုိး ဟဲ့၊ ေမ်ာက္ရႈံးေအာင္ ေဆာ့ထားလုိ႔ နဖူးကြဲထားတဲ့ အမာရြတ္ႀကီး ျမင္လုိက္ကတည္းက သင္းကုိ ငါမွတ္မိပါ့ေတာ္" လုိ႔လည္း ေအာ္လုိက္ေတာ့ ျမိဳ့ပုိင္မင္းလည္း မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ ဒီရြာမွာ ေရာက္ေနတဲ့ သူ့အေဒၚနားကပ္ျပီး" တုိးတုိးေျပာပါ အေဒၚရဲ့၊ သူမ်ားေတြ ၾကားလုိ႔ ရွက္စရာႀကီး ၊ အေဒၚ ဒီရြာမွာ ေရာက္ေနမွန္း မသိလုိ႔ပါ၊ အလုပ္ျပီးမွ လာေတြ႔ပါ့မယ္၊ အခု ကုိယ့္ အိမ္ ကုိယ္ ျပန္ပါေတာ့" လုိ႔ ေခ်ာ့ေမာ့ ေတာင္းပန္လုိက္ရသတဲ့။
"ဒုကၡ"ဆုိတာ ဒီသေဘာပါပဲ။ "ငျပဴး"မွန္း မသိသူေတြကသာ သူကုိ ဖိမ့္ဖိမ့္တုန္ ေၾကာက္ျပီး ဒူးေထာက္ ေနၾကေပမယ့္ "ငျပဴး"မွန္း သိသူကုိၾကေတာ့ သူကေတာင္ ဖိမ့္ဖိမ့္ တုန္ေၾကာက္ျပီး ဒူးေထာက္ရမယ့္ သေဘာပါ။ ဟုတ္တယ္၊ သူ႔အေၾကာင္း အကုန္သိကုန္ ၾကရင္ ဘယ္သူကမွ အေရးမလုပ္ၾကေတာ့တဲ့ အတြက္"သစၥာတရား"ဆုိတဲ့ ဂုဏ္ပုဒ္ႀကီးေတာင္ အလကားျဖစ္သြားႏုိင္တာကုိး။
ျမတ္စြာဘုရားရွင္ရဲ့ တရားဦး ေဒသနာေတာ္မွာ "ဒုကၡ" ကုိ တစ္လႊာျခင္း ခြာျပေတာ္မူတဲ့ အခါမွာေတာ့ ငွက္ေပ်ာတုံးႀကီးလုိပါပဲ။ ဘာမွ အႏွစ္သာရ၊ အခုိင္အမာ ဆုိတာ မေတြ႔ရပါဘူး။ (အိမ္ရွင္မ်ား၊ မုန္႔ဟင္းခါး အခ်က္ေကာင္းရင္ေတာ့ ျမိန္ေရရွက္ေရ ခံစားလုိက ခံစားႏုိင္ပါ လိမ့္ မယ္)။
အေပၚဆုံး အလႊာကေတာ့ လူတုိင္းအသိဆုံးနဲ႔ အေၾကာက္ဆုံး ျဖစ္တဲ့ " ေမြး၊ အုိ၊ နာ၊ ေသ " ဒုကၡပါ။ ဒီအလႊာနဲ႔ပတ္သက္လုိ႔ ပဥၥ၀ဂၢီငါးဦးလုံးက အလြယ္တကူ လက္ခံျပီ ဆုိေတာ့ ေနာက္ထပ္ တစ္လႊာကုိ ခြာျပတယ္။ " မုန္း ဆုံ ခ်စ္ ကြဲ" ဒုကၡပါ။ ( အပိယ ပိယ ဆုိတဲ့ ပါဠိ စကားကုိ လြယ္လြယ္ကူကူ "မုန္းသူ ခ်စ္သူ"လုိ႔ ျမန္မာျပန္ၾကေပမယ့္ အတိအက်ေတာ့ အပိယ ဆုိတာမလုိလား မႏွစ္သက္ မျမတ္ႏုိးစရာ အာရုံ၀တၳဳ(ပုဂၢဳိလ္)မ်ား ျဖစ္ျပီး ပိယ ဆုိတာ လုိလားႏွစ္သက္ျမတ္ႏုိးစရာ အာရုံ၀တၳဳနွင့္ပုဂၢိဳလ္(ဣ႒ ကႏၱ မနာပ) အားလုံးကုိ ဆုိတာပါ) ဒီဒုကၡလႊာဟာ က်န္သစၥာသုံးပါးကုိ သေဘာေပါက္ဖုိ႔ အတြက္ ညင္ညင္သာသာနဲ႔ အဆင့္ တက္ ေပးလုိက္တဲ့ သေဘာပါ။ ( ေဟာေျပာမႈ ကြ်မ္းက်င္လိမၼာေတာ္မူလွတဲ့ ဘုရားရွင္တုိ႔ရဲ့ ေကာသလႅဉာဏ္ေတာ္ကုိ အာရုံျပဳ ၾကည္ညိဳစရာပါ)။
သူလုိ ကုိယ္လုိ ဘယ္သူ မဆုိ ၊ ဘယ္အရာ မဆုိ သခၤါရ မွန္သမွ် ျဖစ္ေပၚေနတဲ့" ေမြး၊ အုိ၊ နာ၊ ေသ"ဆုိတဲ့ သဘာ၀ ျဖစ္စဥ္ႀကီးကုိပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ တျခား သခၤါရအာရုံ ၀တၳဳေတြကုိ႔ ျဖစ္ ျဖစ္၊ ကုိယ္က" မခ်စ္ခင္ မႏွစ္ သက္စရာ" လုိ႔ သတ္မွတ္ စြဲလမ္းထားရင္ "ေပါင္းဆုံရတဲ့ ဒုကၡ" ကုိ ခံစားရမယ္၊ "ခ်စ္ခင္ႏွစ္သက္စရာ"လုိ႔ သတ္မွတ္ စြဲလမ္းထားရင္ "ေကြကြင္းရတဲ့ ဒုကၡ" ကုိ ခံစားရမယ္လုိ႔ မိန္႔ေတာ္မူလုိက္တာပါ။ ဒီ ဒုကၡ အလႊာ ကလည္း အရပ္ထဲမွာ လူေျပာ သူေျပာ အမ်ား ဆုံး ျဖစ္ေနတာမုိ႔ ပဥၥ၀ဂၢီတုိ႔ အေနနဲ႔ မျငင္းသာပါဘူး။ လက္ခံရေတာ့တာပါပဲ။
ဒီအလႊာကုိ "မွန္ပါတယ္"လုိ လက္ခံလုိက္တာနဲ႔ တစ္ျပိဳင္နက္ ပထမအလႊာက လုံး၀ ေပ်ာက္ကြယ္ သြား
ပါ တယ္။ မွန္ပါတယ္။ ေမြး၊ အုိ၊ နာ၊ ေသ ဆုိတာ သခၤါရတုိ႔ရဲ့ သဘာ၀ ျဖစ္ရုိးျဖစ္ စဥ္ႀကီးပါ။ ဒီသဘာ၀ ျဖစ္စဥ္ႀကီး အေပၚမွာ "မခ်စ္ခင္ မႏွစ္သက္စရာ"လုိ႔ သတ္မွတ္ စြဲ လမ္း သူေတြက "ေပါင္းစုံဒုကၡ" ကုိ ခံစားရတယ္။ ႏုပ်ိဳက်န္းမာ အသက္ရွင္ေနတာကုိ ခ်စ္ခင္ ႏွစ္သက္စရာလုိ႔ သတ္မွတ္ စြဲလန္းသူေတြက "ေကြကြင္းဒုကၡ"ကုိ ခံစားရမယ္။ သဘာ၀ က ေတာ့ သဘာ၀အတုိင္းပါပဲ။ ဘယ္သူ႔အလုိက် အတုိင္းမွ မျဖစ္ပါဘူး။ ဒါကုိ သေဘာေပါက္ လာျပီဆုိရင္ "ေမြး၊ အုိ၊ နာ၊ ေသ"က ဒုကၡျဖစ္လာတာလား၊ သတ္မွတ္ စြဲလမ္းမႈက ဒုကၡျဖစ္ေန တာလား ဆုိတာ နည္းနည္း ရိပ္စားမိလာ ေစပါတယ္။
(သင္တန္းမွာတုန္းက ဆရာသမား မိန္႔ၾကားတာကေတာ့" ရိပ္စားမိလာတယ္" ဆုိတာ ဒီအတုိင္း ကုိက္ျဖတ္ စားတဲ့ အဆင့္ကုိ ေက်ာ္လာတာပဲ၊ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲ ဆုိေတာ့ တိရစၧာန္ ေတြက အသီးအပင္ေတြကုိ ဒီအတုိင္း ကုိက္ျဖတ္စားတယ္။ လူေတြကသာ ရိတ္သိမ္း ခ်က္ျပဳတ္ စားၾကတာ ျဖစ္လုိ႔ပါ တဲ့။ သံတူေၾကာင္းကြဲ မွတ္မိလြယ္စရာပါ)
ဒီအလႊာကုိ လက္ခံ သေဘာက်ျပီ ဆုိရင္ ဒုကၡအစစ္က ဘာလဲ၊ ဒုကၡလက္သည္( သမုဒယ) ဆုိတာ ဘာလဲ ၊ ဒုကၡခ်ဳပ္ျငိမ္းရာ ဆုိတာ ဘာလဲ၊ ဒုကၡ ခ်ဳပ္ေအာင္ ဘာကုိ ျဖဳတ္ ရမလဲ ဆုိတဲ့ က်န္သစၥာသုံးမ်ိဳးကုိ ရိပ္စား မိေစမွာ ျဖစ္လုိ႔ ဒီအလႊာဟာ က်န္သစၥာသုံးပါးကုိ သဘေဘာေပါက္ဖုိ႔အတြက္ အဆင့္တက္လုိက္ တာ ျဖစ္တယ္လုိ႔ ဆုိရတာပါ။
ေနာက္ထပ္ တစ္လႊာကေတာ့ "ယံပစၧံ န လဘတိ တမၸိ ဒုကၡံ" ပါတဲ့။ လုိတာ မရတာဟာ ဒုကၡပဲလုိ႔ ဆုိ လုိက္တာပါ။ ဒါကလည္း အရပ္ထဲမွာ သူလုိကုိယ္လုိ သိေန ေျပာေနၾကတာ ျဖစ္ လုိ႔ ဘာမွ အျငင္း ပြား စရာေတာ့ မလုိပါဘူး၊ ဒီစကားရပ္ကုိ ႏွစ္လုံးသြင္မယ္ဆုိရင္ အရပ္ထဲမွာ လူေျပာသူေျပာ ဒုကၡေတြဟာ တကယ္ဒုကၡ မဟုတ္ေသးဘူးလုိ႔ ဆုိရမွာပါ။ အမွန္က လုိတာ မရတာ ဒုကၡ မဟုတ္ဘူး၊ မရတာကုိ လုိခ်င္ ေနတာကသာ ဒုကၡျဖစ္ေနတာလုိ႔ ဆုိလုိက္တာပါ။ ဒီအလႊာကို လက္ခံ လုိက္ႏုိင္ျပီ ဆုိရင္ေတာ့ ဒုကၡရဲ့ လက္သည္ဟာ " လုိခ်င္ တပ္မက္ စြဲလမ္း မႈ (တဏွာ)"သာ ျဖစ္တယ္ ဆုိတာ ကြင္းကြင္းႀကီးေပၚလာပါျပီ။
ဒါေၾကာင့္ ဘုရားရွင္က ဒုကၡနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ ေနာက္ဆုံး အက်ဥ္းခ်ဳပ္ ေကာက္ခ်က္ခ် ျပလုိက္တာကေတာ့
" သံခိေတၱန ပဥၥဳပါဒါနကၡႏၶာ ဒုကၡာ"ပါတဲ့။ အတုိခ်ဳပ္ကေတာ့ ဥပါဒါန္ စြဲကပ္ထားတဲ့ ခႏၶာငါးပါးႀကီးဟာ ဒုကၡျဖစ္ေနတာပဲလုိ႔ ဆုံျဖတ္လုိက္တာပါ။ ဒီေနာက္ဆုံးအလႊာ ဟာ ဒုကၡရဲ့ အက်ဥ္းခ်ဳပ္ျဖစ္သလုိ အစစ္အမွန္ ပရမတၳဒုကၡ လုိ႔လည္း ဆုိရပါလိမ့္မယ္။
မွန္ပါတယ္။ ပရမတၳရဲ့ သေဘာက ဆန္႔က်င္ဘက္ စကားလုံးနဲ႔ တြဲလုိက္ရင္ ဆန္႔က်င္ဘက္ အဓိပၸါယ္ ကုိ ထြက္ေစပါတယ္။ ဥပမာ- ေလာဘနဲ႔ အေလာဘ တုိ႔လုိ ပါပဲ။
ဒုကၡရဲ့ အလႊာတစ္ခုခ်င္းကုိ ဆန္႔က်င္ဘက္ စကားလုံးမ်ားနဲ႔ တြဲျပီး စဥ္စားၾကည့္ပါ။ ေမြး၊ အုိ၊ နာ၊ေသ ဆုိတဲ့ အလႊာမွာ မေမြးဘူးဆုိရင္ ဘာျဖစ္မလဲ။ မေမြးတဲ့အရာဟာ ျဖစ္ကုိ ျဖစ္ ေပၚမလာတဲ့ အတြက္ ေျပာစရာ ဘာမွမလုိတဲ့ ကိစၥပါ။ ဒါျဖင့္" မအုိ၊ မနာ၊ မေသရင္ေကာ" ဆုိရင္ အမွတ္မဲ့ေတာ့ ဒါဆုိ "သုခ" ေပါ့လုိ႔ ထင္စရာပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ ေမြးဖြားလာသမွ် သတၱ၀ါေတြ ဟာ "မအုိ၊ မနာ ၊ မေသၾကဘူးဆုိရင္ " စိတ္ကူးနဲ႔ မွန္းၾကည့္ၾကည့္ပါ။ လူဘုံလူ့့ဘ၀ တစ္ခု တည္း ကုိပဲၾကည့္။ အခုရွိေနသူေတြဟာ ဘယ္သူမွ သတၱေလာကရဲ့ "ဓားမ ဦးခ်" ေတြ မဟုတ္ ၾကဘူး ဆုိတာကုိလည္း မေမ့ပါနဲ႔။ ဘယ္လုိေနမလဲ၊
"အ၀ီစိ ငရဲ" ဆုိတာ ကံေၾကြးမကုန္သမွ် ေသၾကရုိးထုံးစံ မရွိဘဲ အသစ္ေတြသာ တုိးတုိးျပီး ျဖစ္ေနတဲ့ အတြက္ ၀ါးလုံးေခါင္းထဲမွာ မုန္႔ ႏွစ္ေတြကုိ သိပ္ထည့္ထားသလုိ ခံစားေနရတဲ့ ငရဲဘုံလုိ႔ ဆုိပါတယ္။ လူ့ဘုံမွာလည္း ေမြးလာ သမွ် မေသၾကရင္ အ၀ီစိငရဲနဲ႔ ထူးပါ့မလား။ ဒီလုိဆုိရင္ ေမြး၊ အုိ၊ နာ၊ ေသ ဒုကၡဆုိတာကုိ မေမြး၊ မအုိ၊ မနာ၊ မေသ လုိ႔ ဆန္႔က်င္ဘက္စကားနဲ႔ တြဲလုိက္ေပမယ့္ " ဒုကၡ မဟုတ္ေတာ့" ဆုိတဲ့ ဆန္႔က်င္ဘက္အဓိပၸာယ္ ထြက္မလာပါဘူး။ လုံး၀ ေကြ႔ကြင္းျခင္း မရွိေစဘဲ တစ္တြဲတည္း ေပါင္းေနေစဆုိရင္ သုချဖစ္မလား၊ မျဖစ္တာ ေသခ်ာပါတယ္။ " မုန္းသူ နဲ႔ မေပါင္းဆုံရတာကေတာ့ သုချဖစ္ႏုိင္တယ္" လုိ႔ ထင္ၾကအုံးမလား။ ဒါဆုိ ဘယ္ေတာ့မွ မမုန္းႏုိင္တဲ့ ခ်စ္စရာဆုိတာ ဘယ္သူရွိသလဲ လုိ႔ စဥ္းစားၾကည့္ပါ။ "လုိတာ မရ" ဆုိတဲ့ စကားရဲ့ ဆန္႔က်င္ဘက္အျဖစ္ "လုိတာေတြ ရေနရင္" လုိ႔ ေတြးၾကည့္မယ္ဆုိရင္ေတာ့ ပုံျပင္ထဲက " ေရႊ ျဖစ္တဲ့ လက္ပုိင္ရွင္ ဘုရင္ႀကီးတုိ႔" " ေျပးလုိ႔ ေရာက္ႏုိင္သမွ် ေျမကုိ အပုိင္ယူေစ" လုိ႔ အမိန္႔ ခ် ခံရသူတုိ႔ရဲ့ အျဖစ္ေတြကုိ စဥ္းစားလုိက္ရင္ ဆန္႔က်င္ဘက္ စကားေၾကာင့္ ဆန္႔က်င္ဘက္ အဓိပၸာယ္ ထြက္မလာဘဲ ဒုကၡျပီး ဒုကၡေတြသာ တုိးတုိးလာမယ္ ဆုိတာ ထင္ရွားပါတယ္။
ေနာက္ဆုံးအလႊာကုိ ဆန္႔က်င္ဘက္ စကားလုံးနဲ႔တြဲျပီး " အစြဲ ဥပါဒါန္ ကင္းတဲ့ ခႏၶာ ငါးပါး" ဆုိတာ ျဖစ္သြားရင္ အဓိပၸာယ္ကလည္း "ဒုကၡအားလုံး ခ်ဳပ္ျငိမ္းရာ" ဆုိတဲ့ ဆန္႔က်င္ ဘက္ အဓိပၸာယ္ ျဖစ္သြား ပါတယ္။ ခႏၶာငါးပါးမွာ အစြဲဥပါဒါန္ မရွိေတာ့ရင္ အတြင္းဆုံးအလႊာ ေျပာင္းသြားျပီး ျဖစ္တဲ့အတြက္ အေပၚအလႊာေတြ အားလုံးလည္း အဓိပၸာယ္ ေျပာင္းလြဲ သြား ပါေတာ့တယ္။
ဒုကၡရဲ့ ေနာက္ဆုံးအလႊာက " ဒုကၡ ျဖစ္ျခင္း၊ ခ်ဳပ္ျခင္း ဆုိတာ ဥပါဒါန္ရွိျခင္း၊ မရွိျခင္းက လြဲျပီး တျခား 'အတၱ' စတဲ့ အရာဆုိတာ မရွိဘူး " လုိ႔ သေဘာေပါက္ေစတဲ့ အတြက္ သစၥာ ေလးပါးကုိသာမက ေနာက္ထပ္ ေဟာမယ့္ အနတၱလကၡဏသုတ္ အတြက္လည္း ပဥၥ၀ဂၢီတုိ႔ ကုိယ္တုိင္ သေဘာက် ေျဖဆုိႏိုင္ေလာက္ ေအာင္ ႀကိဳတင္ လမ္းခင္းေပးတဲ့ သေဘာျဖစ္လုိ႔ မိဂဒါ၀ုန္ တရားေတာ ္နွစ္ပုဒ္လုံးအတြက္ အေရးအပါဆုံး စကားပုိဒ္ အျဖစ္လည္း မွတ္ယူ ႏုိင္ပါတယ္။
ဓမၼေဘရီအရွင္၀ီရိယ(ေတာင္စြန္း)
jan 5 2010
ဒုကၡဆုိတာ……..
*သတိေမ့သူကုိ လႈပ္ႏႈိးေပးတတ္တယ္။
* ဥပါဒါန္အားႀကီးသူကုိ ေျခာက္လွန္႔ တတ္တယ္။
* သတိကင္းမဲ့သူကုိ ၀ါးမ်ိဳတတ္တယ္။
* သတိရွိရွိ တက္စီးနုိင္ရင္း လုိရာခရီးကုိ ပုိ႔ေပးတယ္။
* ပညာမ်က္စိနဲ႔ ရာႏႈန္းျပည့္ ၾကည္လုိက္ရင္ေတာ့
" စက္ရုပ္က်ားႀကီး"ပါပဲ။
" မဇၥိ်မ" လမ္းစဥ္ကုိ က်င့္သုံးျခင္းရဲ့ ရည္မွန္းခ်က္ပန္းတုိင္က ဒုကၡအားလုံး ခ်ဳပ္ျငိမ္း ရာျဖစ္တဲ့ နိဗၺာန္ကုိ မ်က္ေမွာက္ျပဳေရး(နိဗၺာနာယ)ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီလုိ မ်က္ေမွာက္ ျပဳႏုိင္ ဖုိ႔အတြက္ အမွန္ကုိ အမွန္အတုိင္း အျပည့္အ၀ (ရာႏႈန္းျပည့္) ထုိးထြင္း သိျမင္ေအာင္ ႀကိဳးစား အားထုတ္ ၾကရမွာပါ။ (သေမၼာဓာယ)။
အသိဉာဏ္ရာႏႈန္းျပည့္တယ္ဆုိတာ အမွန္တရားတစ္ခုခ်င္းစီအတြက္…..
(၁) နာယူသိ (သစၥဉာဏ္)၊
(၂) က်င့္သုံးသိ (ကိစၥဉာဏ္)
(၃) ဆုံးျဖတ္သိ (ကတဉာဏ္) ဆုိတဲ့ အဆင့္သုံးဆင့္လုံး ျပည့္စုံေအာင္ သိတဲ့ အသိဉာဏ္ ျဖစ္ရမွာပါ။ သူမ်ားပါးစပ္ အငွား (စာအငွား) နဲ႔ စကားလုံး သိေနရုံနဲ႔ေတာ့ အသိဉာဏ္ ရာႏႈန္း မျပည့္ရုံမွ်မက ဉာဏ္ မ်က္စိေတာင္ လည္ေနတတ္ပါတယ္။
ျမတ္စြာဘုရားရွင္က မဇၥိ်မပဋိပဒါ လမ္းစဥ္အရ ပညာသိကၡာအေနနဲ႔ သိရမယ့္ သစၥာ ေလးပါးတုိ႔ကုိ အေျခခံျဖစ္တဲ့ နာယူသိ(သစၥဉာဏ္)နဲ႔ သိျမင္ဖုိ႔အတြက္ ေဟာၾကားရာမွာ ပထမ ဆုံး " ဒုကၡသစၥာ" နဲ႔ပတ္သက္လုိ႔ အလြန္အျငင္းပြားစရာ မရွိႏုိင္ပါဘူး။ က်န္သစၥာသုံးပါးမွာသာ အယူ၀ါဒေတြ ကြဲျပား ေနၾကတာပါ။ မဇၥ်ိမပဋိပဒါ လမ္းစဥ္အရ နိဗၺာန္ကုိ ထုိးထြင္းသိျမင္ေရး အတြက္ အေရးႀကီးဆုံး လုိအပ္ ခ်က္က အယူမွားနဲ႔ ယုံမွားသံသယ (ဒိ႒ိ နဲ႔ ၀ိစိကိစၧာ) ကင္းစင္ ရမွာ ျဖစ္တဲ့အတုိင္း ဘယ္သူမွ ယုံမွား သံသယ ျဖစ္စရာ မရွိသလုိ အားလုံးနဲ႔ ရင္းႏွီး ကၽြမ္း၀င္ ျပီးျဖစ္တဲ့ ဒီ ဒုကၡသစၥာကုိ စျပီး ေဟာေတာ္မူ တယ္လုိ႔ မွန္းဆၾကည္ညိဳမိပါတယ္။
ဒုကၡဆုိတာ ေလာကရဲ့ သရုပ္မွန္ ျဖစ္တဲ့ အျပင္ တရားဦးကုိ နာယူၾကမယ့္ ပဥၥ၀ဂၢီ ငါးဦးတုိ႔ ကုိယ္တုိင္ လည္းပဲ ဒီဒုကၡကုိ အထုိက္အေလ်ာက္ ဉာဏ္မီ သိျမင္ၾကလုိ႔သာ ေလာက နယ္က ရုနု္းထြက္ျပီး ဓမၼနယ္ ဘက္လာၾကသူမ်ား ျဖစ္လုိ႔ ဒုကၡအေၾကာင္းက စျပီး ေဟာေျပာ တာဟာ သူတုိ႔ လက္ခံဖုိ႔အတြက္ အလြယ္ကူဆုံး ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။
ျမတ္စြာဘုရားရွင္ ေဟာျပေတာ္မူတဲ့ ဒုကၡသစၥာကုိ အေလးအနက္ ႏွစ္လုံးသြင္း နာယူ ၾကည့္မယ္ဆုိရင္-
" ဒုကၡ" ဆုိတာ သတိေမ့သူကုိ လႈပ္ႏႈိးေပးတတ္တယ္။ ဥပါဒါန္အားႀကီးသူကုိ ေျခာက္လွန္႔တတ္တယ္။ သတိကင္းမဲ့သူကုိ ၀ါးမ်ိဳတတ္တယ္။ သတိရွိရွိ တက္စီး ႏုိင္သူကုိေတာ့ လုိရာခရီးကုိ အေရာက္ပုိ႔ေပး ႏုိင္တယ္။ ပညာမ်က္စိနဲ႔ ရာႏႈန္းျပည့္ ၾကည့္လုိက္ရင္ေတာ့ "စက္ရုပ္က်ားႀကီး"ပါပဲ။
ဟုတ္ပါတယ္။ တဏွာအဆီ ထည့္ေပးထားျပီး ဥပါဒါန္က လႈပ္ႏုိးေပးေနလုိ႔သာ သက္၀င္လႈပ္ရွား ေနတဲ့ စက္ရုပ္က်ားႀကီးပါပဲ။ အေၾကာင္းမွန္ကုိ သိျပီးလုိ႔ တဏွာအဆီ ထည့္ မေပးေတာ့ဘူး ဆုိရင္ေတာ့ ဥပါဒါန္ကလည္း လႈပ္ႏုိး အသက္သြင္း မရေတာ့လုိ႔ "ဒုကၡ" ဆုိတာ လည္း အရုပ္ႀကိဳးျပတ္ ျဖစ္သြားရ စျမဲပါပဲ။
မဇၥိ်မပဋိပဒါ မေပၚထြန္းေသးတဲ့ အတြက္ သတၱ၀ါေတြ ဒုကၡေၾကာင့္ အရုပ္ႀကိဳးျပတ္ ျဖစ္သလုိ ဒုကၡေရွ့ ေမွာက္မွာ ဒူးေထာက္ၾကရေပမယ့္ မဇၥိ်မလမ္းစဥ္ကုိ က်င့္သုံးျပီးလုိ႔ အေၾကာင္း မွန္ သိျပီး သြားရင္ေတာ့ "ဒုကၡ" က အရုပ္ႀကိဳဳးျပတ္ျဖစ္ျပီး မဇၥ်ိမအက်င့္နဲ႔ ျပည့္စုံ သူရဲ့ ေရွ႔ေမွာက္မွာ ဒူးေထာက္ လာရမယ့္ သေဘာပါ။
ဒုကၡရဲ့ သေဘာကုိ နွလုံးသြင္းရင္းကပဲ ၾကားဖူးတဲ့ ျဖစ္ရပ္ေလး တစ္ခုကုိ ေျပးျပီး သတိ ရမိလုိက္တယ္။ ကုိလုိနီေခတ္တုန္းက "ျမိဳ႔ပုိင္မင္း"ဆုိတာကုိ ေက်းလက္ေတာရြာေတြမွာဘုရားထူး ၊ဦးခ်နဲ႔ အေတာ္ေလး ဖိိမ့္ဖိမ့္တုန္ေအာင္ ေၾကာက္ရြံ႔ၾကပါသတဲ့ ။ ရြာတစ္ရြာကုိ ျမိဳ့ပုိင္ မင္း ေရာက္လာတဲ့အခါ သူႀကီးက စျပီး တစ္ရြလုံး ပ်ာပ်ာသလဲ ျဖစ္ေနၾကေတာ့ အေဒၚႀကီး တစ္ေယာက္က "ဒီေလာက္ေတာင္ အျဖစ္သည္း ေနၾကတာ၊ ဘယ္လုိပုဂၢိဳမ်ိဳးလဲ ဆုိတာ သိရ ေအာင္ ငါလည္း သြားၾကည့္ဦးမွပဲ"ဆုိျပီး သြားၾကည့္တဲ့အခါ ျမိဳ့ပုိင္မင္းဆုိသူကုိလည္း ျမင္ လုိက္ေရာ"ေဟာေတာ္ …. ျမိဳ့ပုိင္မင္း ျမိဳ့ပုိင္မင္းနဲ႔ တစ္ရြာလုံး ဖိမ့္ဖိမ့္တုန္ ေနလုိက္ၾကတာ၊ ဘယ္သူမ်ားလဲလုိ႔၊ လက္စသတ္ေတာ့ ငယ္ငယ္တုန္းက ငါ ထိန္းေပးခဲ့ရတဲ့ ေမ်ာက္ရႈံး "ငျပဴး" ကုိး ဟဲ့၊ ေမ်ာက္ရႈံးေအာင္ ေဆာ့ထားလုိ႔ နဖူးကြဲထားတဲ့ အမာရြတ္ႀကီး ျမင္လုိက္ကတည္းက သင္းကုိ ငါမွတ္မိပါ့ေတာ္" လုိ႔လည္း ေအာ္လုိက္ေတာ့ ျမိဳ့ပုိင္မင္းလည္း မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ ဒီရြာမွာ ေရာက္ေနတဲ့ သူ့အေဒၚနားကပ္ျပီး" တုိးတုိးေျပာပါ အေဒၚရဲ့၊ သူမ်ားေတြ ၾကားလုိ႔ ရွက္စရာႀကီး ၊ အေဒၚ ဒီရြာမွာ ေရာက္ေနမွန္း မသိလုိ႔ပါ၊ အလုပ္ျပီးမွ လာေတြ႔ပါ့မယ္၊ အခု ကုိယ့္ အိမ္ ကုိယ္ ျပန္ပါေတာ့" လုိ႔ ေခ်ာ့ေမာ့ ေတာင္းပန္လုိက္ရသတဲ့။
"ဒုကၡ"ဆုိတာ ဒီသေဘာပါပဲ။ "ငျပဴး"မွန္း မသိသူေတြကသာ သူကုိ ဖိမ့္ဖိမ့္တုန္ ေၾကာက္ျပီး ဒူးေထာက္ ေနၾကေပမယ့္ "ငျပဴး"မွန္း သိသူကုိၾကေတာ့ သူကေတာင္ ဖိမ့္ဖိမ့္ တုန္ေၾကာက္ျပီး ဒူးေထာက္ရမယ့္ သေဘာပါ။ ဟုတ္တယ္၊ သူ႔အေၾကာင္း အကုန္သိကုန္ ၾကရင္ ဘယ္သူကမွ အေရးမလုပ္ၾကေတာ့တဲ့ အတြက္"သစၥာတရား"ဆုိတဲ့ ဂုဏ္ပုဒ္ႀကီးေတာင္ အလကားျဖစ္သြားႏုိင္တာကုိး။
ျမတ္စြာဘုရားရွင္ရဲ့ တရားဦး ေဒသနာေတာ္မွာ "ဒုကၡ" ကုိ တစ္လႊာျခင္း ခြာျပေတာ္မူတဲ့ အခါမွာေတာ့ ငွက္ေပ်ာတုံးႀကီးလုိပါပဲ။ ဘာမွ အႏွစ္သာရ၊ အခုိင္အမာ ဆုိတာ မေတြ႔ရပါဘူး။ (အိမ္ရွင္မ်ား၊ မုန္႔ဟင္းခါး အခ်က္ေကာင္းရင္ေတာ့ ျမိန္ေရရွက္ေရ ခံစားလုိက ခံစားႏုိင္ပါ လိမ့္ မယ္)။
အေပၚဆုံး အလႊာကေတာ့ လူတုိင္းအသိဆုံးနဲ႔ အေၾကာက္ဆုံး ျဖစ္တဲ့ " ေမြး၊ အုိ၊ နာ၊ ေသ " ဒုကၡပါ။ ဒီအလႊာနဲ႔ပတ္သက္လုိ႔ ပဥၥ၀ဂၢီငါးဦးလုံးက အလြယ္တကူ လက္ခံျပီ ဆုိေတာ့ ေနာက္ထပ္ တစ္လႊာကုိ ခြာျပတယ္။ " မုန္း ဆုံ ခ်စ္ ကြဲ" ဒုကၡပါ။ ( အပိယ ပိယ ဆုိတဲ့ ပါဠိ စကားကုိ လြယ္လြယ္ကူကူ "မုန္းသူ ခ်စ္သူ"လုိ႔ ျမန္မာျပန္ၾကေပမယ့္ အတိအက်ေတာ့ အပိယ ဆုိတာမလုိလား မႏွစ္သက္ မျမတ္ႏုိးစရာ အာရုံ၀တၳဳ(ပုဂၢဳိလ္)မ်ား ျဖစ္ျပီး ပိယ ဆုိတာ လုိလားႏွစ္သက္ျမတ္ႏုိးစရာ အာရုံ၀တၳဳနွင့္ပုဂၢိဳလ္(ဣ႒ ကႏၱ မနာပ) အားလုံးကုိ ဆုိတာပါ) ဒီဒုကၡလႊာဟာ က်န္သစၥာသုံးပါးကုိ သေဘာေပါက္ဖုိ႔ အတြက္ ညင္ညင္သာသာနဲ႔ အဆင့္ တက္ ေပးလုိက္တဲ့ သေဘာပါ။ ( ေဟာေျပာမႈ ကြ်မ္းက်င္လိမၼာေတာ္မူလွတဲ့ ဘုရားရွင္တုိ႔ရဲ့ ေကာသလႅဉာဏ္ေတာ္ကုိ အာရုံျပဳ ၾကည္ညိဳစရာပါ)။
သူလုိ ကုိယ္လုိ ဘယ္သူ မဆုိ ၊ ဘယ္အရာ မဆုိ သခၤါရ မွန္သမွ် ျဖစ္ေပၚေနတဲ့" ေမြး၊ အုိ၊ နာ၊ ေသ"ဆုိတဲ့ သဘာ၀ ျဖစ္စဥ္ႀကီးကုိပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ တျခား သခၤါရအာရုံ ၀တၳဳေတြကုိ႔ ျဖစ္ ျဖစ္၊ ကုိယ္က" မခ်စ္ခင္ မႏွစ္ သက္စရာ" လုိ႔ သတ္မွတ္ စြဲလမ္းထားရင္ "ေပါင္းဆုံရတဲ့ ဒုကၡ" ကုိ ခံစားရမယ္၊ "ခ်စ္ခင္ႏွစ္သက္စရာ"လုိ႔ သတ္မွတ္ စြဲလမ္းထားရင္ "ေကြကြင္းရတဲ့ ဒုကၡ" ကုိ ခံစားရမယ္လုိ႔ မိန္႔ေတာ္မူလုိက္တာပါ။ ဒီ ဒုကၡ အလႊာ ကလည္း အရပ္ထဲမွာ လူေျပာ သူေျပာ အမ်ား ဆုံး ျဖစ္ေနတာမုိ႔ ပဥၥ၀ဂၢီတုိ႔ အေနနဲ႔ မျငင္းသာပါဘူး။ လက္ခံရေတာ့တာပါပဲ။
ဒီအလႊာကုိ "မွန္ပါတယ္"လုိ လက္ခံလုိက္တာနဲ႔ တစ္ျပိဳင္နက္ ပထမအလႊာက လုံး၀ ေပ်ာက္ကြယ္ သြား
ပါ တယ္။ မွန္ပါတယ္။ ေမြး၊ အုိ၊ နာ၊ ေသ ဆုိတာ သခၤါရတုိ႔ရဲ့ သဘာ၀ ျဖစ္ရုိးျဖစ္ စဥ္ႀကီးပါ။ ဒီသဘာ၀ ျဖစ္စဥ္ႀကီး အေပၚမွာ "မခ်စ္ခင္ မႏွစ္သက္စရာ"လုိ႔ သတ္မွတ္ စြဲ လမ္း သူေတြက "ေပါင္းစုံဒုကၡ" ကုိ ခံစားရတယ္။ ႏုပ်ိဳက်န္းမာ အသက္ရွင္ေနတာကုိ ခ်စ္ခင္ ႏွစ္သက္စရာလုိ႔ သတ္မွတ္ စြဲလန္းသူေတြက "ေကြကြင္းဒုကၡ"ကုိ ခံစားရမယ္။ သဘာ၀ က ေတာ့ သဘာ၀အတုိင္းပါပဲ။ ဘယ္သူ႔အလုိက် အတုိင္းမွ မျဖစ္ပါဘူး။ ဒါကုိ သေဘာေပါက္ လာျပီဆုိရင္ "ေမြး၊ အုိ၊ နာ၊ ေသ"က ဒုကၡျဖစ္လာတာလား၊ သတ္မွတ္ စြဲလမ္းမႈက ဒုကၡျဖစ္ေန တာလား ဆုိတာ နည္းနည္း ရိပ္စားမိလာ ေစပါတယ္။
(သင္တန္းမွာတုန္းက ဆရာသမား မိန္႔ၾကားတာကေတာ့" ရိပ္စားမိလာတယ္" ဆုိတာ ဒီအတုိင္း ကုိက္ျဖတ္ စားတဲ့ အဆင့္ကုိ ေက်ာ္လာတာပဲ၊ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲ ဆုိေတာ့ တိရစၧာန္ ေတြက အသီးအပင္ေတြကုိ ဒီအတုိင္း ကုိက္ျဖတ္စားတယ္။ လူေတြကသာ ရိတ္သိမ္း ခ်က္ျပဳတ္ စားၾကတာ ျဖစ္လုိ႔ပါ တဲ့။ သံတူေၾကာင္းကြဲ မွတ္မိလြယ္စရာပါ)
ဒီအလႊာကုိ လက္ခံ သေဘာက်ျပီ ဆုိရင္ ဒုကၡအစစ္က ဘာလဲ၊ ဒုကၡလက္သည္( သမုဒယ) ဆုိတာ ဘာလဲ ၊ ဒုကၡခ်ဳပ္ျငိမ္းရာ ဆုိတာ ဘာလဲ၊ ဒုကၡ ခ်ဳပ္ေအာင္ ဘာကုိ ျဖဳတ္ ရမလဲ ဆုိတဲ့ က်န္သစၥာသုံးမ်ိဳးကုိ ရိပ္စား မိေစမွာ ျဖစ္လုိ႔ ဒီအလႊာဟာ က်န္သစၥာသုံးပါးကုိ သဘေဘာေပါက္ဖုိ႔အတြက္ အဆင့္တက္လုိက္ တာ ျဖစ္တယ္လုိ႔ ဆုိရတာပါ။
ေနာက္ထပ္ တစ္လႊာကေတာ့ "ယံပစၧံ န လဘတိ တမၸိ ဒုကၡံ" ပါတဲ့။ လုိတာ မရတာဟာ ဒုကၡပဲလုိ႔ ဆုိ လုိက္တာပါ။ ဒါကလည္း အရပ္ထဲမွာ သူလုိကုိယ္လုိ သိေန ေျပာေနၾကတာ ျဖစ္ လုိ႔ ဘာမွ အျငင္း ပြား စရာေတာ့ မလုိပါဘူး၊ ဒီစကားရပ္ကုိ ႏွစ္လုံးသြင္မယ္ဆုိရင္ အရပ္ထဲမွာ လူေျပာသူေျပာ ဒုကၡေတြဟာ တကယ္ဒုကၡ မဟုတ္ေသးဘူးလုိ႔ ဆုိရမွာပါ။ အမွန္က လုိတာ မရတာ ဒုကၡ မဟုတ္ဘူး၊ မရတာကုိ လုိခ်င္ ေနတာကသာ ဒုကၡျဖစ္ေနတာလုိ႔ ဆုိလုိက္တာပါ။ ဒီအလႊာကို လက္ခံ လုိက္ႏုိင္ျပီ ဆုိရင္ေတာ့ ဒုကၡရဲ့ လက္သည္ဟာ " လုိခ်င္ တပ္မက္ စြဲလမ္း မႈ (တဏွာ)"သာ ျဖစ္တယ္ ဆုိတာ ကြင္းကြင္းႀကီးေပၚလာပါျပီ။
ဒါေၾကာင့္ ဘုရားရွင္က ဒုကၡနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ ေနာက္ဆုံး အက်ဥ္းခ်ဳပ္ ေကာက္ခ်က္ခ် ျပလုိက္တာကေတာ့
" သံခိေတၱန ပဥၥဳပါဒါနကၡႏၶာ ဒုကၡာ"ပါတဲ့။ အတုိခ်ဳပ္ကေတာ့ ဥပါဒါန္ စြဲကပ္ထားတဲ့ ခႏၶာငါးပါးႀကီးဟာ ဒုကၡျဖစ္ေနတာပဲလုိ႔ ဆုံျဖတ္လုိက္တာပါ။ ဒီေနာက္ဆုံးအလႊာ ဟာ ဒုကၡရဲ့ အက်ဥ္းခ်ဳပ္ျဖစ္သလုိ အစစ္အမွန္ ပရမတၳဒုကၡ လုိ႔လည္း ဆုိရပါလိမ့္မယ္။
မွန္ပါတယ္။ ပရမတၳရဲ့ သေဘာက ဆန္႔က်င္ဘက္ စကားလုံးနဲ႔ တြဲလုိက္ရင္ ဆန္႔က်င္ဘက္ အဓိပၸါယ္ ကုိ ထြက္ေစပါတယ္။ ဥပမာ- ေလာဘနဲ႔ အေလာဘ တုိ႔လုိ ပါပဲ။
ဒုကၡရဲ့ အလႊာတစ္ခုခ်င္းကုိ ဆန္႔က်င္ဘက္ စကားလုံးမ်ားနဲ႔ တြဲျပီး စဥ္စားၾကည့္ပါ။ ေမြး၊ အုိ၊ နာ၊ေသ ဆုိတဲ့ အလႊာမွာ မေမြးဘူးဆုိရင္ ဘာျဖစ္မလဲ။ မေမြးတဲ့အရာဟာ ျဖစ္ကုိ ျဖစ္ ေပၚမလာတဲ့ အတြက္ ေျပာစရာ ဘာမွမလုိတဲ့ ကိစၥပါ။ ဒါျဖင့္" မအုိ၊ မနာ၊ မေသရင္ေကာ" ဆုိရင္ အမွတ္မဲ့ေတာ့ ဒါဆုိ "သုခ" ေပါ့လုိ႔ ထင္စရာပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ ေမြးဖြားလာသမွ် သတၱ၀ါေတြ ဟာ "မအုိ၊ မနာ ၊ မေသၾကဘူးဆုိရင္ " စိတ္ကူးနဲ႔ မွန္းၾကည့္ၾကည့္ပါ။ လူဘုံလူ့့ဘ၀ တစ္ခု တည္း ကုိပဲၾကည့္။ အခုရွိေနသူေတြဟာ ဘယ္သူမွ သတၱေလာကရဲ့ "ဓားမ ဦးခ်" ေတြ မဟုတ္ ၾကဘူး ဆုိတာကုိလည္း မေမ့ပါနဲ႔။ ဘယ္လုိေနမလဲ၊
"အ၀ီစိ ငရဲ" ဆုိတာ ကံေၾကြးမကုန္သမွ် ေသၾကရုိးထုံးစံ မရွိဘဲ အသစ္ေတြသာ တုိးတုိးျပီး ျဖစ္ေနတဲ့ အတြက္ ၀ါးလုံးေခါင္းထဲမွာ မုန္႔ ႏွစ္ေတြကုိ သိပ္ထည့္ထားသလုိ ခံစားေနရတဲ့ ငရဲဘုံလုိ႔ ဆုိပါတယ္။ လူ့ဘုံမွာလည္း ေမြးလာ သမွ် မေသၾကရင္ အ၀ီစိငရဲနဲ႔ ထူးပါ့မလား။ ဒီလုိဆုိရင္ ေမြး၊ အုိ၊ နာ၊ ေသ ဒုကၡဆုိတာကုိ မေမြး၊ မအုိ၊ မနာ၊ မေသ လုိ႔ ဆန္႔က်င္ဘက္စကားနဲ႔ တြဲလုိက္ေပမယ့္ " ဒုကၡ မဟုတ္ေတာ့" ဆုိတဲ့ ဆန္႔က်င္ဘက္အဓိပၸာယ္ ထြက္မလာပါဘူး။ လုံး၀ ေကြ႔ကြင္းျခင္း မရွိေစဘဲ တစ္တြဲတည္း ေပါင္းေနေစဆုိရင္ သုချဖစ္မလား၊ မျဖစ္တာ ေသခ်ာပါတယ္။ " မုန္းသူ နဲ႔ မေပါင္းဆုံရတာကေတာ့ သုချဖစ္ႏုိင္တယ္" လုိ႔ ထင္ၾကအုံးမလား။ ဒါဆုိ ဘယ္ေတာ့မွ မမုန္းႏုိင္တဲ့ ခ်စ္စရာဆုိတာ ဘယ္သူရွိသလဲ လုိ႔ စဥ္းစားၾကည့္ပါ။ "လုိတာ မရ" ဆုိတဲ့ စကားရဲ့ ဆန္႔က်င္ဘက္အျဖစ္ "လုိတာေတြ ရေနရင္" လုိ႔ ေတြးၾကည့္မယ္ဆုိရင္ေတာ့ ပုံျပင္ထဲက " ေရႊ ျဖစ္တဲ့ လက္ပုိင္ရွင္ ဘုရင္ႀကီးတုိ႔" " ေျပးလုိ႔ ေရာက္ႏုိင္သမွ် ေျမကုိ အပုိင္ယူေစ" လုိ႔ အမိန္႔ ခ် ခံရသူတုိ႔ရဲ့ အျဖစ္ေတြကုိ စဥ္းစားလုိက္ရင္ ဆန္႔က်င္ဘက္ စကားေၾကာင့္ ဆန္႔က်င္ဘက္ အဓိပၸာယ္ ထြက္မလာဘဲ ဒုကၡျပီး ဒုကၡေတြသာ တုိးတုိးလာမယ္ ဆုိတာ ထင္ရွားပါတယ္။
ေနာက္ဆုံးအလႊာကုိ ဆန္႔က်င္ဘက္ စကားလုံးနဲ႔တြဲျပီး " အစြဲ ဥပါဒါန္ ကင္းတဲ့ ခႏၶာ ငါးပါး" ဆုိတာ ျဖစ္သြားရင္ အဓိပၸာယ္ကလည္း "ဒုကၡအားလုံး ခ်ဳပ္ျငိမ္းရာ" ဆုိတဲ့ ဆန္႔က်င္ ဘက္ အဓိပၸာယ္ ျဖစ္သြား ပါတယ္။ ခႏၶာငါးပါးမွာ အစြဲဥပါဒါန္ မရွိေတာ့ရင္ အတြင္းဆုံးအလႊာ ေျပာင္းသြားျပီး ျဖစ္တဲ့အတြက္ အေပၚအလႊာေတြ အားလုံးလည္း အဓိပၸာယ္ ေျပာင္းလြဲ သြား ပါေတာ့တယ္။
ဒုကၡရဲ့ ေနာက္ဆုံးအလႊာက " ဒုကၡ ျဖစ္ျခင္း၊ ခ်ဳပ္ျခင္း ဆုိတာ ဥပါဒါန္ရွိျခင္း၊ မရွိျခင္းက လြဲျပီး တျခား 'အတၱ' စတဲ့ အရာဆုိတာ မရွိဘူး " လုိ႔ သေဘာေပါက္ေစတဲ့ အတြက္ သစၥာ ေလးပါးကုိသာမက ေနာက္ထပ္ ေဟာမယ့္ အနတၱလကၡဏသုတ္ အတြက္လည္း ပဥၥ၀ဂၢီတုိ႔ ကုိယ္တုိင္ သေဘာက် ေျဖဆုိႏိုင္ေလာက္ ေအာင္ ႀကိဳတင္ လမ္းခင္းေပးတဲ့ သေဘာျဖစ္လုိ႔ မိဂဒါ၀ုန္ တရားေတာ ္နွစ္ပုဒ္လုံးအတြက္ အေရးအပါဆုံး စကားပုိဒ္ အျဖစ္လည္း မွတ္ယူ ႏုိင္ပါတယ္။
ဓမၼေဘရီအရွင္၀ီရိယ(ေတာင္စြန္း)
Wednesday, July 31, 2013
မက်ယ္မ၀န္း အလယ္လမ္း (ဓမၼစၾကာ ၂)
copy from http://ashinsirinda.com/
Jan 5 2010
အဘိဓမၼာတစ္ရပ္ ရွင္သန္ဖုိ႔အတြက္ အေရးအႀကီးဆုံး အသက္ေသြးေၾကာက "အေဟာင္း"ကုိ ေၾကာင္းက်ိဳး ခုိင္လုံစြာ ပယ္ရွားႏုိင္ျခင္းနဲ႔ က်ိဳးရွိ မွန္ကန္တဲ့ "အသစ္"ကုိ အစားထုိးေပးႏုိင္ျခင္း ဆုိတဲ့ တာ၀န္ ႏွစ္ရပ္လုံး ေက်ပြန္ျခင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ (နိကာယ္ပညာရွင္ မေထရ္ျမတ္မ်ား)
ျမတ္စြာဘုရားရွင္ မဟာသကၠရာဇ္ ၁၀၃-ခု၊ ၀ါဆုိလျပည့္ေန႔ ညေနဆည္းဆာ အခ်ိန္ ေလာက္မွာ
မိဂဒါ၀န္ေတာကုိ ေရာက္သြားပါတယ္။ ႀကိဳတင္ သိျမင္ထားတဲ့ အတုိင္းပါပဲ၊ သူလုိကုိယ္လုိ ေျခက်င္ၾကြ လာတဲ့ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကုိ အေ၀းကေန ျမင္ေနရတဲ့ ပဥၥ၀ဂၢီငါးဦး တုိ႔ဟာ ဘာမွ အထင္မႀကီးရုံ မကဘူး၊ 'တရာပ်က္ျပီး အစားမက္တဲ့ တရားလူထြက္ႀကီး' ဆုိတဲ့ စြပ္စြဲခ်က္နဲ႔ အထင္ေတာင္ ေသးၾကပါေသးတယ္။ ဒါက ဆန္းၾကယ္လွတဲ့ ကိစၥတစ္ရပ္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ျမက္ကုိ အေကာင္းဆုံးထင္တဲ့ သားသမင္တုိ႔အတြက္' ပတၱျမား ဆုိတာ အလကား ပစၥည္းပဲ' ဆုိတဲ့ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ရဲ့ ဥပမာအတုိင္းပါပဲ။
အဲဒီေခတ္က ျမင့္ျမတ္ေလးစား ထုိက္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္အျဖစ္ တုိင္းတာတဲ့ 'စံခ်ိန္' ပမာဏ သုံးခုထဲမွာ ပဥၥ၀ဂၢီတုိ႔ အေလးအထားဆုံးက 'လူခပမာဏ' လုိ႔ေခၚတဲ့ ေခါင္းေခါင္းပါးပါး က်င့္သုံးမႈ စံခ်ိန္ပဲ ျဖစ္ေန ပါတာပါ။ 'ဓမၼပမာဏ' ဆုိတဲ့ တရားစံခ်ိန္ကုိ ဘယ္သူမွ အေလး ဂရုျပဳရေကာင္းမွန္း မသိၾက ေသးပါဘူး။ ျမတ္စြာ ဘုရားရွင္က သူတုိ႔ အေလးအထားဆုံး စံခ်ိန္ကုိ တစ္ခ်ိန္က အျပတ္ 'ခ်ိဳး' ခဲ့ဖူးေပမယ့္ အခု အခ်ိန္မွာ အဲဒီစံခ်ိန္ကုိ စြန္႔ပယ္လုိက္ျပီဆုိေတာ့ ပဥၥ၀ဂၢီတုိ႔မွာ တုိင္းတာစရာ စံခ်ိန္ ဘာမွ မရွိ ေတာ့တဲ့အတြက္ ဘာမွ မသိျခင္းပါပဲ။ ဘုရားရွင္ကုိ အေ၀းက ျမင္ရစဥ္တုန္းကေတာ့ "ဘယ္သူမွ ခရီးဦးႀကိဳဆုိ ႏႈတ္ဆက္မျပဳၾကဘဲ မသိက်ိဳးကြ်န္ျပဳျပီး ခပ္တည္တည္ ေနၾကစုိ႔" လုိ႔ေတာင္ အခ်င္းခ်င္း တုိင္ပင္လုိက္ၾကေသးတယ္။ တကယ္တမ္း အနားေရာက္လာေတာ့ လည္း ဘယ္သူမွ မေနႏုိင္ၾကပါဘူး။ ဘုရားရွင္ရဲ့ ကရုဏာေတာ္ အေအးဓာတ္ေအာက္မွာ ေဒါသမီး၊ မာနမီးဟူသမွ် အားလုံးခ်ဳပ္ေပ်ာက္သြားရစျမဲ ျဖစ္တဲ့ အတုိင္း ပဥၥ၀ဂၢီတုိ႔ လည္း သပိတ္၊ သကၤန္းကုိ သူ႔ထက္ငါ လွမ္းယူသူကယူ၊ ေျခးေဆးေရ၊ ေျခးေဆးအင္ပ်ဥ္ သယ္သူက သယ္၊ ေျခသုတ္ အ၀တ္ ရွာသူကရွာ ျဖစ္ကုန္ၾကေတာ့တာပါပဲ။
ရူပပမာဏ၊ ေဃာသပမာဏ အရွိန္အ၀ါေၾကာင့္ အရုိအေသမျပဳဘဲ မေနႏိုင္ၾကေပမယ့္ တရားနာဖုိ႔ကုိေတာ့ ျငင္းဆန္ေနၾကပါတယ္။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က' ငါ မေသရာတရားကုိ ရခဲ့ျပီ၊ အဲဒီတရားကုိ နာယူက်င့္သုံးၾက၊ သင္တုိ႔ရည္မွန္းတဲ့ ဒုကၡျငိမ္းရာ ပန္းတုိင္ကုိ မုခ် ေရာက္ေစရ မယ္'လုိ႔ သုံးႀကိမ္တုိင္တုိင္ တုိက္တြန္းေပမယ့္ ျငင္းဆန္ျမဲ ျငိမ္းဆန္ျပီး တင္းခံေနၾကပါတယ္။
ပဥၥ၀ဂၢီတုိ႔ကုိ စည္းရုံးႏုိင္ဖုိ႔အတြက္ ေနာက္ဆုံး တစ္ခ်က္ကေတာ့ ျမတ္စြာဘုရား ရွင္ရဲ့ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လုံး က်င့္သုံးခဲ့တဲ့'ရုိးသားေျဖာင့္မတ္မႈဂုဏ္' ပါပဲ၊ ဒါေၾကာင့္ ျမတ္စြာဘုရား ရွင္က "ငါဟာ အရင္က ' မရ၊ မရွိ၊ မျမင္သိတာ' ကုိ ရတယ္၊ ရွိတယ္၊ ျမင္သိတယ္' လုိ႔ ၀ါၾကြား လွည့္စား ေျပာၾကားခဲ့ဖူးတာကုိ သင္တုိ႔ မွတ္ဖူးပါသလား"လုိ႔ ေမးလုိက္ တဲ့ အခါမွာေတာ့ ပဥၥ၀ဂၢီငါးဦးလုံး တရားကုိ ဦးမခုိက္ေသးေပမယ့္ နားစုိက္ဖုိ႔ ၀န္ခံလာၾကပါ ေတာ့တယ္။
အစဥ္အလာ တရားမ်ားထက္ လြန္ကဲထူးျမတ္တဲ့ တရားကုိ 'အဘိဓမၼာ'(အဘိ-လြန္ကဲ ထူးျမတ္တဲ့၊ ဓမၼာ-သေဘာတရား) လုိ႔ ေခၚတဲ့အတုိင္း အခု ျမတ္စြာဘုရားရွင္ ေဟာၾကားမယ့္ တရားေတာ္ဟာလည္း 'အဘိဓမၼာသစ္' လုိ႔ ဆုိႏုိင္ပါတယ္။ အဘိဓမၼာသစ္တစ္ခု သက္၀င္ ရွင္ သန္ေရးအတြက္ အဓိက အသက္ ေသြးေၾကာက 'အေဟာင္း'ကုိခုိင္လုံတဲ့ ေၾကာင္းက်ိဳးျပ ခ်က္ နဲ႔ ဖယ္ရွားႏုိင္ျခင္းန႔ဲ မခြ်တ္မယြင္း ျပစ္မဲ့က်ိုးရွိ မွန္ကန္တဲ့ 'အသစ္' ကုိ အစားထုိးေပးျခင္း ဆုိတဲ့ တာ၀န္ႏွစ္ရပ္ကုိ ေက်ပြန္ေစရမွာ ျဖစ္တဲ့ အတုိင္း ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကလည္း မိမိေတြြ႔ရွိ တဲ့ အဘိဓမၼာသစ္ကုိ မေဟာမီ ေရွးဦးစြာ အေဟာင္း တရားမ်ားကုိ ေၾကာင္းက်ိဳးျပ ဖယ္ရွား လုိတဲ့ အတြက္ တရားဦးကုိ 'ေဒြ ေမ ဘိကၡေ၀ အႏၱာ ပဗၺဇိေတန န ေသ၀ိတဗၺာ' ဆုိတဲ့ စကား နဲ႔ စ လုိက္ပါတယ္။
ပထမ ဖယ္္ရွားရမယ့္ အစြန္းေရာက္ အက်င့္ ေဟာင္းက " ကာမသုခလႅိကာႏုေယာဂ" လုိ႔ေခၚတဲ့ ' အာရုံ ငါးပါး ကာမဂုဏ္ တရားမ်ားကုိ ရႏုိင္သမွ် ရွာေဖြျပီး ခႏၶာကုိယ္ရဲ့ အလုိက် သုံး ေဆာင္ခံစားျခင္းဟာ ခ်မ္းသာစစ္ျဖစ္တယ္' လုိ႔ ခံယူက်င့္သုံးေနၾကတဲ့ လမ္းစဥ္ျဖစ္ပါ တယ္။ ဒီလုိ ခံစားျခင္းကုိ က်င့္စဥ္တစ္ရပ္၊ ဒႆနတစ္ခုအျဖစ္ 'စရ၀ါက' ဆုိတဲ့ ဆရာႀကီးက ေဟာၾကားခဲ့တာ ျဖစ္လုိ႔ ကာမသုခလႅိကကုိလည္း အႏုေယာဂ(က်င့္စဥ္တစ္ခု) အျဖစ္ ျမတ္စြာ ဘုရားရွင္က သုံးႏႈန္းေဟာၾကားရတာပါ။
ဒီအစြန္းေရာက္ က်င့္စဥ္ကုိ ၀ဋ္ဒုကၡက လြတ္ေျမာက္လုိသူတုိင္း စြန္႔လႊတ္ရမွာ ျဖစ္ ပါတယ္။ ဒီအတြက္ ျမတ္စြာဘုရားရဲ့ ေၾကာင္းက်ိဳးျပခ်က္ကေတာ့ ကာမသုခလႅိက အက်င့္ ဆုိတာ အနိမ့္ဆုံးျဖစ္တဲ့ တိရစၧာန္ မ်ားပင္ က်င့္သုံးခံစားေနတာ ျဖစ္လုိ႔ ယုတ္နိမ့္တယ္(ဟီန) ယဥ္ေက်းတဲ့ေခတ္မွာလူျမင္မခံ၀ံ့စရာ ျဖစ္လုိ႔ ရုိင္းလည္းရုိင္းတယ္(ဂါမၼ) လူမ်ားစုႀကီးျဖစ္တဲ့ လူျပိန္းတုိ႔အႀကိဳက္သာျဖစ္တယ္။ (ေပါထုဇၨနိက)အရိယာ ပုဂၢိဳလ္တုိ႔၏ က်င့္စဥ္မဟုတ္(အနရိယ) စစ္မွန္တဲ့ ေကာင္းက်ိဳးကုိ မျဖစ္ႏုိင္ဘူးး(အနတၳသံဟိတ)ဆုိတဲ့ ခြ်တ္ယြင္းခ်က္မ်ား ရွိေနလုိ႔ပါပဲ။
ဒီအခ်က္နဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ သိဒၶတၳမင္းသား ဘ၀က ကုိယ္တုိင္ အစြန္းေရာက္ က်င့္သုံး ခဲ့ျပီး စြန္႔လြတ္ခဲ့ တာျဖစ္လုိ႔ ပဥၥ၀ဂၢီငါးဦးတုိ႔ အေနနဲ႔" သပ်စ္သီးကုိ မမီလုိ႔ ခ်ဥ္တယ္ ေျပာေန တာ" ဆုိတဲ႔ သေဘာနဲ႔ ေစာဒကတက္စရာ မရွိေတာ့ပါဘူး။ ေခါင္းညိတ္ ၀န္ခံၾကရပါတယ္။
ေနာက္ထပ္ အစြန္းတစ္ခုကေတာ့ " အတၱ ကိလမထ ႏုေယာဂ" လုိ႔ေခၚတဲ့ ခႏၶာကုိယ္ကုိ ပင္ပန္းေအာင္ ညွဥ္းပန္းအားထုတ္တဲ့ အက်င့္ပါ။ ဒီအက်င့္က ခႏၶာကုိယ္ ထဲမွာ 'အတၱ' ကေလး ေပ်ာ္ေမြ႔ေနသမွ် ဆင္းရဲတယ္၊ ခႏၶာကုိယ္ကုိ ပန္ပန္းေအာင္ ညွဥ္းဆဲေပး ျခင္းျဖင့္ 'အတၱ' ကေလး ခႏၶာကုိယ္နဲ႔ ခြဲခြာျပီး မူလျဖစ္တဲ့ 'ပရမတၱမ'နဲ႔ ျပန္ေပါင္းမိသြားမွ ခ်မ္းသာသုခ ရမယ္"လုိ႔ ယုံၾကည္ၾကတဲ့ အဲဒီေခတ္က အျမင့္ဆုံး ၀ါဒတစ္ရပ္ ျဖစ္ပါတယ္။ ခႏၶာနဲ႔ အတၱ ကင္းကြာျပတ္စဲေရး (ဘ၀ျပတ္စဲေရး) ယုံၾကည္တဲ့
ဥေစၧဒဒိ႒ိ အယူတစ္မ်ိဳး ျဖစ္ ပါတယ္။
ဒီ အစြန္းေရာက္က်င့္စဥ္နဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔လည္း ဘုရားအေလာင္းေတာ္က ဥရုေ၀လ ေတာထဲမွာ စံခ်ိန္ေဟာင္း အားလုံးကုိ ခ်ိဳးျပီး ကုိယ္တုိင္ စံခ်ိန္သစ္တင္ က်င့္ခဲ့တာျဖစ္လုိ႔ ပဥၥ၀ဂၢီတုိ႔ အေနနဲ႔ ေက်ေက်နပ္နပ္ႀကီး လက္မခံေသးသည့္တုိင္ေအာင္ ျငင္းပယ္ႏိုင္စြမ္း ေတာ့ မရွိၾကပါဘူး။ ဒါကုိ ၾကည့္လုိက္ရင္ ဘုရားအေလာင္းေတာ္ ေျခာက္ႏွစ္တိတိ ဒုကၠရစရိယ အက်င့္ကုိ က်င့္ေတာ္မူခဲ့တာဟာ အမ်ားသူငါ ေျပာမွား၊ ထင္မွားၾကသလုိ ၀ိပါက္ေတာ္ေၾကာင့္ မဟုတ္ဘဲ အဲဒီေခတ္ရဲ့ စံခ်ိန္အားလုံးကုိ ခ်ိဳးထားခဲ့ဖုိ႔အတြက္ ျဖစ္တယ္လုိ႔ မွန္းဆ ၾကည္ညိဳမိပါတယ္။
အေဟာင္းကုိပယ္ဖ်က္ရာမွာ မလုိအပ္ဘဲ အတင္းအဖ်င္းဆန္တဲ့ ျပစ္ခ်က္ေတြကုိ ထုတ္ျပ မေနဘဲ ေၾကာင္းက်ိဳး ခုုိင္လုံရုံေလာက္ကုိသာ အတုိခ်ဳပ္ ထုပ္ျပ ေဟာၾကားေတာ္မူ ေပမယ့္ အသစ္ကုိ တင္ျပတဲ့ ေနရာမွာေတာ့ ျပည့္ျပည့္စုံစုံ ထုတ္ေဆာင္ ေဟာျပေတာ္မူတဲ့ ဘုရားရွင္ရဲ့ ေဒသနာေကာသလႅဉာဏ္ ေတာ္ကုိလည္း အတုယူ ၾကည္ညိဳစရာ ေကာင္းလွ ပါတယ္။
မွန္ပါတယ္၊ အသစ္ျဖစ္တဲ့ မဇၥ်ိမပဋိပဒါလမ္းစဥ္ နဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ ဘုရားရွင္က လမ္းစဥ္ အတုိင္း လုိက္နာျခင္းေၾကာင့္ ရရွိႏုိင္တဲ့ အက်ိုးတရားမ်ားကုိ အျပည့္အစုံ ႀကိဳတင္ ေဟာျပ ေတာ္မူပါတယ္။
အဲဒီ အက်ိဳးမ်ားကေတာ့--
၁။ စကၡကရဏီ = ဉာဏ္မ်က္စိကုိ ျပဳတတ္၏ဆုိတာ မ်က္စိလည္ေနတာကုိ ေပ်ာက္ကင္း ေစတယ္ လုိ႔ ဆုိလုိတာပါပဲ။ မွန္ပါတယ္၊ ပကတိ မ်က္စိလည္သူဟာ အေရွ့ အေနာက္၊ ေတာင္ ေျမာက္တုိ႔ ေျပာင္းျပန္ လည္ေနသလုိ မွန္ကန္တ့ဲအသိမရွိဘဲ ဉာဏ္မ်က္စိ လည္ေနသူမ်ားဟာ လည္း ဒုကၡ၊ ဒုကၡရဲ့ အေၾကာင္း၊ ဒုကၡခ်ဳပ္ျငိမ္းရာ ဒုကၡခ်ဳပ္ျငိမ္းေၾကာင္းတုိ႔နဲ႔ ပတ္သက္ျပီး ေျပာင္းျပန္လည္ေနၾကတာပါ။ ဒုကၡကုိ သုခထင္ ဒုကၡတြင္း ပုိျပီးနက္ေစတဲ့ အက်င့္ တုိ႔ကို ဒုကၡျငိမ္းေၾကာင္း ထင္နဲ႔ ခ်ာလပတ္လည္ေနၾကတာေတြဟာ ပုထုဇဥ္တုိင္းရဲ့ ဉာဏ္မ်က္စိလည္မႈႀကီးပါပဲ။
မဇၥ်ိမပဋိပဒါလမ္းစဥ္ကုိ လက္ခံက်င့္သုံးသူမ်ားဟာ ပထမဆုံး ဉာဏ္မ်က္စိလည္ ေပ်ာက္ကင္း သြားတဲ့ အတြက္ ဒုကၡ၊ ဒုကၡရဲ့အေၾကာင္း၊ ဒုကၡျငိမ္းရာ၊ ဒုကၡခ်ဳပ္ျငိမ္းေၾကာင္း အက်င့္တုိ႔ႏွင့္ ပတ္သက္လုိ႔ သတ္မွတ္ခ်က္ မွန္ကန္သြားမယ္လုိ႔ ဆုိလုိပါတယ္။
၂။ ဉာဏကရဏီ = မ်က္စိလည္ ေပ်ာက္လုိ႔ သက္မွတ္ခ်က္ မွန္ကန္သြားတဲ့အတြက္ အသိလည္း မွန္ကန္ သြားမယ္၊ မ်က္စိလည္ ေပ်ာက္သူဟာ အေရွ႔၊ အေနာက္ စသည္ကုိ အမွန္ အတုိင္း သိသလုိ ဒုကၡ၊ ဒုကၡရဲ့အေၾကာင္း စသည္ကုိ အမွန္အတုိင္း သိျမင္သြားမယ္ လုိ႔ ဆုိလုိ တဲ့သေဘာပါ။
၃။ ဥပသမာယ = အရပ္မ်က္ႏွာကုိ အမွန္အကန္သိျပီးသူဟာ အရပ္မ်က္နွာ သဲသဲကြဲကြဲ မသိခင္ကလုိ ပူပင္ေၾကာင့္ၾကစရာ မလုိဘဲ မိမိ သြားလုိရာ အရပ္ကုိ စိတ္ခ် လက္ ခ် ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း သြားႏုိင္သလုိ မွန္ကန္တဲ့ လမ္းစဥ္ကုိ သိျပီးသူဟာလည္း ယုံမွား သံသ ယမ်ားနဲ႔ ပူပင္ေၾကင့္ၾကရမႈမ်ိုး မရွိေတာ့ဘဲ စိတ္ခ်လက္ခ် ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း ျဖစ္သြားမယ္။
၄။ အဘိညာယ = ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း စိတ္ခ်လက္ခ် ျဖစ္သြားျပီ ျဖစ္လုိ႔ သိသင့္သမွ်ကုိ ထုိးထုိး ထြင္းထြင္း နက္နက္နဲနဲ သိသြားမယ္။
၅။ သေမၺာဓာယ = အဆုံးတုိင္ ထုိးထြင္းသိျမင္ျပီး ျဖစ္လုိ႔ အမွန္တရားနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ သူေျပာကုိ ယုံစရာ မလုိဘဲ ကုိယ္ႀကဳံအျဖစ္ ကုိယ္ပုိင္ဉာဏ္နဲ႔ မွန္မွန္ကန္ကန္ သိျမင္သြားမယ္။
၆။ နိဗၺာနာယ = မွန္မွန္ကန္ကန္ ကုိယ္ပုိင္အသိနဲ႔ သိျမင္ျပီးတဲ့ အတြက္ ဒုကၡျငိမ္းရာကုိ ကုိယ္သိ မ်က္ေမွာက္ ခံစားႏုိင္ျပီး ဒုကၡအားလုံး ျငိမ္းေအးသြားမယ္။ မဇၥ်ိမပဋိပဒါ လမ္းစဥ္ကုိ က်င့္သုံးသူမ်ားဟာ ဒီအက်ိဳးေျခာက္မ်ိဳးကုိ ရေစႏုိင္တယ္လုိ႔ အက်ိဳးကုိ အရင္းျပဳျပီးေတာ့မွ" သမၼာဒိ႒ိ အစရွိတဲ့ မဇၥ်ိမက်င့္စဥ္(မဂၢင္ရွစ္ပါး)ကုိထုတ္ျပေတာ္မူပါတယ္။ မဇၥ်ိမက်င့္စဥ္ရဲ့ အက်ဥ္းခ်ဳပ္ကေတာ့ သီလက်င့္စဥ္၊ သမာဓိ က်င့္စဥ္၊ ပညာက်င့္စဥ္ ဆုိတဲ့ က်င့္စဥ္(သိကၡာ) သုံးပါး ျဖစ္ပါတယ္။။( အက်ယ္ကုိ "မဂၢသစၥာ"ေရာက္မွ ေရးပါမယ္။)
အစြန္းေရာက္တရားႏွစ္ပါးနဲ႔ မဇၥ်ိမက်င့္စဥ္တုိ႔ရဲ့ ျခားနားခ်က္ကေတာ့ အစြန္းတရားနွစ္ ပါးတုိ႔က တစ္ခုက တစ္ခုကုိ ေျဖာင့္ေျဖာင့္ ဆန္႔က်င္ ျငင္းပယ္တယ္၊ အတၱကိလမထသမားက ကာမသုခလႅိကကုိ လုံး၀ ဆန္႔က်င္ျငင္းပယ္သလုိ ကာမသုခလႅိက သမားမ်ားကလည္း အတၱ ကိလမထကုိ လုံး၀ျငင္းပယ္ပါတယ္။
မဇၥ်ိမက်င့္စဥ္မွာ အစြန္းတရားကုိ ပယ္ရမယ္ ဆုိတာက အဲဒီ အက်င့္မ်ားကုိပင္ "ပန္းတုိင္" အျဖစ္သတ္မွတ္ က်င့္သုံးျခင္းကုိသာ ပယ္ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ မဇၥ်ိမအက်င့္ရဲ့ အေထာက္အကူ အျဖစ္နဲ႔ေတာ့ ကာမသုခလႅိက သမားတုိ႔ အသုံးျပဳတဲ့ အာရုံငါးပါးထဲက စား၊ ၀တ္၊ ေနေရး၊ က်န္းမာေရးအတြက္ အေထာက္အကူျဖစ္တဲ့ အာရုံတုိ႔ကုိ သတိတရား အသိ တရား ေရွ႔သြားျပဳ(ပစၥ၀ကၡဏာဆင္ျခင္)ျပီး သုံးေဆာင္ခြင့္ ရွိပါတယ္။ (ကာမဂုဏ္ တရားတုိ႔မွာ အႆာဒ= သာယာဖြယ္၊ အာဒီန၀= အျပစ္၊ နိႆရဏ=လြတ္ေျမာက္မႈ ဆုိျပီး သေဘာသုံး မ်ိဳး ကြဲျပား ပုံကုိ ဘုရားရွင္က ေဟာေတာ္မူပါတယ္)။
အလားတူပဲ၊ အတၱကိလမထသမားတုိ႔ အသုံးျပဳတဲ့ ခႏၶာကုိယ္ကုိ ျငိမ္သက္ေအာင္ ထားျခင္း စသည္တုိ႔ကုိ လည္း မဇၥိ်မ အက်င့္ရဲ့ အေထာက္အကူျဖစ္ရုံ အသုံးခ်ပါတယ္။ 'ပန္းတုိင္'အျဖစ္ သတ္မွတ္ျခင္းကုိသာ ပယ္ရမွာ ျဖစ္ျပီး ပန္းတုိင္ရဲ့ အေထာက္အကူ အျဖစ္နဲ႔ ေတာ့ အသုံးခ်ႏုိင္တယ္လုိ႔ ဆုိလုိတာပါ။
ဓမၼေဘရီအရွင္၀ီရိယ(ေတာင္စြန္း)
Jan 5 2010
အဘိဓမၼာတစ္ရပ္ ရွင္သန္ဖုိ႔အတြက္ အေရးအႀကီးဆုံး အသက္ေသြးေၾကာက "အေဟာင္း"ကုိ ေၾကာင္းက်ိဳး ခုိင္လုံစြာ ပယ္ရွားႏုိင္ျခင္းနဲ႔ က်ိဳးရွိ မွန္ကန္တဲ့ "အသစ္"ကုိ အစားထုိးေပးႏုိင္ျခင္း ဆုိတဲ့ တာ၀န္ ႏွစ္ရပ္လုံး ေက်ပြန္ျခင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ (နိကာယ္ပညာရွင္ မေထရ္ျမတ္မ်ား)
ျမတ္စြာဘုရားရွင္ မဟာသကၠရာဇ္ ၁၀၃-ခု၊ ၀ါဆုိလျပည့္ေန႔ ညေနဆည္းဆာ အခ်ိန္ ေလာက္မွာ
မိဂဒါ၀န္ေတာကုိ ေရာက္သြားပါတယ္။ ႀကိဳတင္ သိျမင္ထားတဲ့ အတုိင္းပါပဲ၊ သူလုိကုိယ္လုိ ေျခက်င္ၾကြ လာတဲ့ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကုိ အေ၀းကေန ျမင္ေနရတဲ့ ပဥၥ၀ဂၢီငါးဦး တုိ႔ဟာ ဘာမွ အထင္မႀကီးရုံ မကဘူး၊ 'တရာပ်က္ျပီး အစားမက္တဲ့ တရားလူထြက္ႀကီး' ဆုိတဲ့ စြပ္စြဲခ်က္နဲ႔ အထင္ေတာင္ ေသးၾကပါေသးတယ္။ ဒါက ဆန္းၾကယ္လွတဲ့ ကိစၥတစ္ရပ္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ျမက္ကုိ အေကာင္းဆုံးထင္တဲ့ သားသမင္တုိ႔အတြက္' ပတၱျမား ဆုိတာ အလကား ပစၥည္းပဲ' ဆုိတဲ့ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ရဲ့ ဥပမာအတုိင္းပါပဲ။
အဲဒီေခတ္က ျမင့္ျမတ္ေလးစား ထုိက္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္အျဖစ္ တုိင္းတာတဲ့ 'စံခ်ိန္' ပမာဏ သုံးခုထဲမွာ ပဥၥ၀ဂၢီတုိ႔ အေလးအထားဆုံးက 'လူခပမာဏ' လုိ႔ေခၚတဲ့ ေခါင္းေခါင္းပါးပါး က်င့္သုံးမႈ စံခ်ိန္ပဲ ျဖစ္ေန ပါတာပါ။ 'ဓမၼပမာဏ' ဆုိတဲ့ တရားစံခ်ိန္ကုိ ဘယ္သူမွ အေလး ဂရုျပဳရေကာင္းမွန္း မသိၾက ေသးပါဘူး။ ျမတ္စြာ ဘုရားရွင္က သူတုိ႔ အေလးအထားဆုံး စံခ်ိန္ကုိ တစ္ခ်ိန္က အျပတ္ 'ခ်ိဳး' ခဲ့ဖူးေပမယ့္ အခု အခ်ိန္မွာ အဲဒီစံခ်ိန္ကုိ စြန္႔ပယ္လုိက္ျပီဆုိေတာ့ ပဥၥ၀ဂၢီတုိ႔မွာ တုိင္းတာစရာ စံခ်ိန္ ဘာမွ မရွိ ေတာ့တဲ့အတြက္ ဘာမွ မသိျခင္းပါပဲ။ ဘုရားရွင္ကုိ အေ၀းက ျမင္ရစဥ္တုန္းကေတာ့ "ဘယ္သူမွ ခရီးဦးႀကိဳဆုိ ႏႈတ္ဆက္မျပဳၾကဘဲ မသိက်ိဳးကြ်န္ျပဳျပီး ခပ္တည္တည္ ေနၾကစုိ႔" လုိ႔ေတာင္ အခ်င္းခ်င္း တုိင္ပင္လုိက္ၾကေသးတယ္။ တကယ္တမ္း အနားေရာက္လာေတာ့ လည္း ဘယ္သူမွ မေနႏုိင္ၾကပါဘူး။ ဘုရားရွင္ရဲ့ ကရုဏာေတာ္ အေအးဓာတ္ေအာက္မွာ ေဒါသမီး၊ မာနမီးဟူသမွ် အားလုံးခ်ဳပ္ေပ်ာက္သြားရစျမဲ ျဖစ္တဲ့ အတုိင္း ပဥၥ၀ဂၢီတုိ႔ လည္း သပိတ္၊ သကၤန္းကုိ သူ႔ထက္ငါ လွမ္းယူသူကယူ၊ ေျခးေဆးေရ၊ ေျခးေဆးအင္ပ်ဥ္ သယ္သူက သယ္၊ ေျခသုတ္ အ၀တ္ ရွာသူကရွာ ျဖစ္ကုန္ၾကေတာ့တာပါပဲ။
ရူပပမာဏ၊ ေဃာသပမာဏ အရွိန္အ၀ါေၾကာင့္ အရုိအေသမျပဳဘဲ မေနႏိုင္ၾကေပမယ့္ တရားနာဖုိ႔ကုိေတာ့ ျငင္းဆန္ေနၾကပါတယ္။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က' ငါ မေသရာတရားကုိ ရခဲ့ျပီ၊ အဲဒီတရားကုိ နာယူက်င့္သုံးၾက၊ သင္တုိ႔ရည္မွန္းတဲ့ ဒုကၡျငိမ္းရာ ပန္းတုိင္ကုိ မုခ် ေရာက္ေစရ မယ္'လုိ႔ သုံးႀကိမ္တုိင္တုိင္ တုိက္တြန္းေပမယ့္ ျငင္းဆန္ျမဲ ျငိမ္းဆန္ျပီး တင္းခံေနၾကပါတယ္။
ပဥၥ၀ဂၢီတုိ႔ကုိ စည္းရုံးႏုိင္ဖုိ႔အတြက္ ေနာက္ဆုံး တစ္ခ်က္ကေတာ့ ျမတ္စြာဘုရား ရွင္ရဲ့ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လုံး က်င့္သုံးခဲ့တဲ့'ရုိးသားေျဖာင့္မတ္မႈဂုဏ္' ပါပဲ၊ ဒါေၾကာင့္ ျမတ္စြာဘုရား ရွင္က "ငါဟာ အရင္က ' မရ၊ မရွိ၊ မျမင္သိတာ' ကုိ ရတယ္၊ ရွိတယ္၊ ျမင္သိတယ္' လုိ႔ ၀ါၾကြား လွည့္စား ေျပာၾကားခဲ့ဖူးတာကုိ သင္တုိ႔ မွတ္ဖူးပါသလား"လုိ႔ ေမးလုိက္ တဲ့ အခါမွာေတာ့ ပဥၥ၀ဂၢီငါးဦးလုံး တရားကုိ ဦးမခုိက္ေသးေပမယ့္ နားစုိက္ဖုိ႔ ၀န္ခံလာၾကပါ ေတာ့တယ္။
အစဥ္အလာ တရားမ်ားထက္ လြန္ကဲထူးျမတ္တဲ့ တရားကုိ 'အဘိဓမၼာ'(အဘိ-လြန္ကဲ ထူးျမတ္တဲ့၊ ဓမၼာ-သေဘာတရား) လုိ႔ ေခၚတဲ့အတုိင္း အခု ျမတ္စြာဘုရားရွင္ ေဟာၾကားမယ့္ တရားေတာ္ဟာလည္း 'အဘိဓမၼာသစ္' လုိ႔ ဆုိႏုိင္ပါတယ္။ အဘိဓမၼာသစ္တစ္ခု သက္၀င္ ရွင္ သန္ေရးအတြက္ အဓိက အသက္ ေသြးေၾကာက 'အေဟာင္း'ကုိခုိင္လုံတဲ့ ေၾကာင္းက်ိဳးျပ ခ်က္ နဲ႔ ဖယ္ရွားႏုိင္ျခင္းန႔ဲ မခြ်တ္မယြင္း ျပစ္မဲ့က်ိုးရွိ မွန္ကန္တဲ့ 'အသစ္' ကုိ အစားထုိးေပးျခင္း ဆုိတဲ့ တာ၀န္ႏွစ္ရပ္ကုိ ေက်ပြန္ေစရမွာ ျဖစ္တဲ့ အတုိင္း ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကလည္း မိမိေတြြ႔ရွိ တဲ့ အဘိဓမၼာသစ္ကုိ မေဟာမီ ေရွးဦးစြာ အေဟာင္း တရားမ်ားကုိ ေၾကာင္းက်ိဳးျပ ဖယ္ရွား လုိတဲ့ အတြက္ တရားဦးကုိ 'ေဒြ ေမ ဘိကၡေ၀ အႏၱာ ပဗၺဇိေတန န ေသ၀ိတဗၺာ' ဆုိတဲ့ စကား နဲ႔ စ လုိက္ပါတယ္။
ပထမ ဖယ္္ရွားရမယ့္ အစြန္းေရာက္ အက်င့္ ေဟာင္းက " ကာမသုခလႅိကာႏုေယာဂ" လုိ႔ေခၚတဲ့ ' အာရုံ ငါးပါး ကာမဂုဏ္ တရားမ်ားကုိ ရႏုိင္သမွ် ရွာေဖြျပီး ခႏၶာကုိယ္ရဲ့ အလုိက် သုံး ေဆာင္ခံစားျခင္းဟာ ခ်မ္းသာစစ္ျဖစ္တယ္' လုိ႔ ခံယူက်င့္သုံးေနၾကတဲ့ လမ္းစဥ္ျဖစ္ပါ တယ္။ ဒီလုိ ခံစားျခင္းကုိ က်င့္စဥ္တစ္ရပ္၊ ဒႆနတစ္ခုအျဖစ္ 'စရ၀ါက' ဆုိတဲ့ ဆရာႀကီးက ေဟာၾကားခဲ့တာ ျဖစ္လုိ႔ ကာမသုခလႅိကကုိလည္း အႏုေယာဂ(က်င့္စဥ္တစ္ခု) အျဖစ္ ျမတ္စြာ ဘုရားရွင္က သုံးႏႈန္းေဟာၾကားရတာပါ။
ဒီအစြန္းေရာက္ က်င့္စဥ္ကုိ ၀ဋ္ဒုကၡက လြတ္ေျမာက္လုိသူတုိင္း စြန္႔လႊတ္ရမွာ ျဖစ္ ပါတယ္။ ဒီအတြက္ ျမတ္စြာဘုရားရဲ့ ေၾကာင္းက်ိဳးျပခ်က္ကေတာ့ ကာမသုခလႅိက အက်င့္ ဆုိတာ အနိမ့္ဆုံးျဖစ္တဲ့ တိရစၧာန္ မ်ားပင္ က်င့္သုံးခံစားေနတာ ျဖစ္လုိ႔ ယုတ္နိမ့္တယ္(ဟီန) ယဥ္ေက်းတဲ့ေခတ္မွာလူျမင္မခံ၀ံ့စရာ ျဖစ္လုိ႔ ရုိင္းလည္းရုိင္းတယ္(ဂါမၼ) လူမ်ားစုႀကီးျဖစ္တဲ့ လူျပိန္းတုိ႔အႀကိဳက္သာျဖစ္တယ္။ (ေပါထုဇၨနိက)အရိယာ ပုဂၢိဳလ္တုိ႔၏ က်င့္စဥ္မဟုတ္(အနရိယ) စစ္မွန္တဲ့ ေကာင္းက်ိဳးကုိ မျဖစ္ႏုိင္ဘူးး(အနတၳသံဟိတ)ဆုိတဲ့ ခြ်တ္ယြင္းခ်က္မ်ား ရွိေနလုိ႔ပါပဲ။
ဒီအခ်က္နဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ သိဒၶတၳမင္းသား ဘ၀က ကုိယ္တုိင္ အစြန္းေရာက္ က်င့္သုံး ခဲ့ျပီး စြန္႔လြတ္ခဲ့ တာျဖစ္လုိ႔ ပဥၥ၀ဂၢီငါးဦးတုိ႔ အေနနဲ႔" သပ်စ္သီးကုိ မမီလုိ႔ ခ်ဥ္တယ္ ေျပာေန တာ" ဆုိတဲ႔ သေဘာနဲ႔ ေစာဒကတက္စရာ မရွိေတာ့ပါဘူး။ ေခါင္းညိတ္ ၀န္ခံၾကရပါတယ္။
ေနာက္ထပ္ အစြန္းတစ္ခုကေတာ့ " အတၱ ကိလမထ ႏုေယာဂ" လုိ႔ေခၚတဲ့ ခႏၶာကုိယ္ကုိ ပင္ပန္းေအာင္ ညွဥ္းပန္းအားထုတ္တဲ့ အက်င့္ပါ။ ဒီအက်င့္က ခႏၶာကုိယ္ ထဲမွာ 'အတၱ' ကေလး ေပ်ာ္ေမြ႔ေနသမွ် ဆင္းရဲတယ္၊ ခႏၶာကုိယ္ကုိ ပန္ပန္းေအာင္ ညွဥ္းဆဲေပး ျခင္းျဖင့္ 'အတၱ' ကေလး ခႏၶာကုိယ္နဲ႔ ခြဲခြာျပီး မူလျဖစ္တဲ့ 'ပရမတၱမ'နဲ႔ ျပန္ေပါင္းမိသြားမွ ခ်မ္းသာသုခ ရမယ္"လုိ႔ ယုံၾကည္ၾကတဲ့ အဲဒီေခတ္က အျမင့္ဆုံး ၀ါဒတစ္ရပ္ ျဖစ္ပါတယ္။ ခႏၶာနဲ႔ အတၱ ကင္းကြာျပတ္စဲေရး (ဘ၀ျပတ္စဲေရး) ယုံၾကည္တဲ့
ဥေစၧဒဒိ႒ိ အယူတစ္မ်ိဳး ျဖစ္ ပါတယ္။
ဒီ အစြန္းေရာက္က်င့္စဥ္နဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔လည္း ဘုရားအေလာင္းေတာ္က ဥရုေ၀လ ေတာထဲမွာ စံခ်ိန္ေဟာင္း အားလုံးကုိ ခ်ိဳးျပီး ကုိယ္တုိင္ စံခ်ိန္သစ္တင္ က်င့္ခဲ့တာျဖစ္လုိ႔ ပဥၥ၀ဂၢီတုိ႔ အေနနဲ႔ ေက်ေက်နပ္နပ္ႀကီး လက္မခံေသးသည့္တုိင္ေအာင္ ျငင္းပယ္ႏိုင္စြမ္း ေတာ့ မရွိၾကပါဘူး။ ဒါကုိ ၾကည့္လုိက္ရင္ ဘုရားအေလာင္းေတာ္ ေျခာက္ႏွစ္တိတိ ဒုကၠရစရိယ အက်င့္ကုိ က်င့္ေတာ္မူခဲ့တာဟာ အမ်ားသူငါ ေျပာမွား၊ ထင္မွားၾကသလုိ ၀ိပါက္ေတာ္ေၾကာင့္ မဟုတ္ဘဲ အဲဒီေခတ္ရဲ့ စံခ်ိန္အားလုံးကုိ ခ်ိဳးထားခဲ့ဖုိ႔အတြက္ ျဖစ္တယ္လုိ႔ မွန္းဆ ၾကည္ညိဳမိပါတယ္။
အေဟာင္းကုိပယ္ဖ်က္ရာမွာ မလုိအပ္ဘဲ အတင္းအဖ်င္းဆန္တဲ့ ျပစ္ခ်က္ေတြကုိ ထုတ္ျပ မေနဘဲ ေၾကာင္းက်ိဳး ခုုိင္လုံရုံေလာက္ကုိသာ အတုိခ်ဳပ္ ထုပ္ျပ ေဟာၾကားေတာ္မူ ေပမယ့္ အသစ္ကုိ တင္ျပတဲ့ ေနရာမွာေတာ့ ျပည့္ျပည့္စုံစုံ ထုတ္ေဆာင္ ေဟာျပေတာ္မူတဲ့ ဘုရားရွင္ရဲ့ ေဒသနာေကာသလႅဉာဏ္ ေတာ္ကုိလည္း အတုယူ ၾကည္ညိဳစရာ ေကာင္းလွ ပါတယ္။
မွန္ပါတယ္၊ အသစ္ျဖစ္တဲ့ မဇၥ်ိမပဋိပဒါလမ္းစဥ္ နဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ ဘုရားရွင္က လမ္းစဥ္ အတုိင္း လုိက္နာျခင္းေၾကာင့္ ရရွိႏုိင္တဲ့ အက်ိုးတရားမ်ားကုိ အျပည့္အစုံ ႀကိဳတင္ ေဟာျပ ေတာ္မူပါတယ္။
အဲဒီ အက်ိဳးမ်ားကေတာ့--
၁။ စကၡကရဏီ = ဉာဏ္မ်က္စိကုိ ျပဳတတ္၏ဆုိတာ မ်က္စိလည္ေနတာကုိ ေပ်ာက္ကင္း ေစတယ္ လုိ႔ ဆုိလုိတာပါပဲ။ မွန္ပါတယ္၊ ပကတိ မ်က္စိလည္သူဟာ အေရွ့ အေနာက္၊ ေတာင္ ေျမာက္တုိ႔ ေျပာင္းျပန္ လည္ေနသလုိ မွန္ကန္တ့ဲအသိမရွိဘဲ ဉာဏ္မ်က္စိ လည္ေနသူမ်ားဟာ လည္း ဒုကၡ၊ ဒုကၡရဲ့ အေၾကာင္း၊ ဒုကၡခ်ဳပ္ျငိမ္းရာ ဒုကၡခ်ဳပ္ျငိမ္းေၾကာင္းတုိ႔နဲ႔ ပတ္သက္ျပီး ေျပာင္းျပန္လည္ေနၾကတာပါ။ ဒုကၡကုိ သုခထင္ ဒုကၡတြင္း ပုိျပီးနက္ေစတဲ့ အက်င့္ တုိ႔ကို ဒုကၡျငိမ္းေၾကာင္း ထင္နဲ႔ ခ်ာလပတ္လည္ေနၾကတာေတြဟာ ပုထုဇဥ္တုိင္းရဲ့ ဉာဏ္မ်က္စိလည္မႈႀကီးပါပဲ။
မဇၥ်ိမပဋိပဒါလမ္းစဥ္ကုိ လက္ခံက်င့္သုံးသူမ်ားဟာ ပထမဆုံး ဉာဏ္မ်က္စိလည္ ေပ်ာက္ကင္း သြားတဲ့ အတြက္ ဒုကၡ၊ ဒုကၡရဲ့အေၾကာင္း၊ ဒုကၡျငိမ္းရာ၊ ဒုကၡခ်ဳပ္ျငိမ္းေၾကာင္း အက်င့္တုိ႔ႏွင့္ ပတ္သက္လုိ႔ သတ္မွတ္ခ်က္ မွန္ကန္သြားမယ္လုိ႔ ဆုိလုိပါတယ္။
၂။ ဉာဏကရဏီ = မ်က္စိလည္ ေပ်ာက္လုိ႔ သက္မွတ္ခ်က္ မွန္ကန္သြားတဲ့အတြက္ အသိလည္း မွန္ကန္ သြားမယ္၊ မ်က္စိလည္ ေပ်ာက္သူဟာ အေရွ႔၊ အေနာက္ စသည္ကုိ အမွန္ အတုိင္း သိသလုိ ဒုကၡ၊ ဒုကၡရဲ့အေၾကာင္း စသည္ကုိ အမွန္အတုိင္း သိျမင္သြားမယ္ လုိ႔ ဆုိလုိ တဲ့သေဘာပါ။
၃။ ဥပသမာယ = အရပ္မ်က္ႏွာကုိ အမွန္အကန္သိျပီးသူဟာ အရပ္မ်က္နွာ သဲသဲကြဲကြဲ မသိခင္ကလုိ ပူပင္ေၾကာင့္ၾကစရာ မလုိဘဲ မိမိ သြားလုိရာ အရပ္ကုိ စိတ္ခ် လက္ ခ် ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း သြားႏုိင္သလုိ မွန္ကန္တဲ့ လမ္းစဥ္ကုိ သိျပီးသူဟာလည္း ယုံမွား သံသ ယမ်ားနဲ႔ ပူပင္ေၾကင့္ၾကရမႈမ်ိုး မရွိေတာ့ဘဲ စိတ္ခ်လက္ခ် ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း ျဖစ္သြားမယ္။
၄။ အဘိညာယ = ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း စိတ္ခ်လက္ခ် ျဖစ္သြားျပီ ျဖစ္လုိ႔ သိသင့္သမွ်ကုိ ထုိးထုိး ထြင္းထြင္း နက္နက္နဲနဲ သိသြားမယ္။
၅။ သေမၺာဓာယ = အဆုံးတုိင္ ထုိးထြင္းသိျမင္ျပီး ျဖစ္လုိ႔ အမွန္တရားနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ သူေျပာကုိ ယုံစရာ မလုိဘဲ ကုိယ္ႀကဳံအျဖစ္ ကုိယ္ပုိင္ဉာဏ္နဲ႔ မွန္မွန္ကန္ကန္ သိျမင္သြားမယ္။
၆။ နိဗၺာနာယ = မွန္မွန္ကန္ကန္ ကုိယ္ပုိင္အသိနဲ႔ သိျမင္ျပီးတဲ့ အတြက္ ဒုကၡျငိမ္းရာကုိ ကုိယ္သိ မ်က္ေမွာက္ ခံစားႏုိင္ျပီး ဒုကၡအားလုံး ျငိမ္းေအးသြားမယ္။ မဇၥ်ိမပဋိပဒါ လမ္းစဥ္ကုိ က်င့္သုံးသူမ်ားဟာ ဒီအက်ိဳးေျခာက္မ်ိဳးကုိ ရေစႏုိင္တယ္လုိ႔ အက်ိဳးကုိ အရင္းျပဳျပီးေတာ့မွ" သမၼာဒိ႒ိ အစရွိတဲ့ မဇၥ်ိမက်င့္စဥ္(မဂၢင္ရွစ္ပါး)ကုိထုတ္ျပေတာ္မူပါတယ္။ မဇၥ်ိမက်င့္စဥ္ရဲ့ အက်ဥ္းခ်ဳပ္ကေတာ့ သီလက်င့္စဥ္၊ သမာဓိ က်င့္စဥ္၊ ပညာက်င့္စဥ္ ဆုိတဲ့ က်င့္စဥ္(သိကၡာ) သုံးပါး ျဖစ္ပါတယ္။။( အက်ယ္ကုိ "မဂၢသစၥာ"ေရာက္မွ ေရးပါမယ္။)
အစြန္းေရာက္တရားႏွစ္ပါးနဲ႔ မဇၥ်ိမက်င့္စဥ္တုိ႔ရဲ့ ျခားနားခ်က္ကေတာ့ အစြန္းတရားနွစ္ ပါးတုိ႔က တစ္ခုက တစ္ခုကုိ ေျဖာင့္ေျဖာင့္ ဆန္႔က်င္ ျငင္းပယ္တယ္၊ အတၱကိလမထသမားက ကာမသုခလႅိကကုိ လုံး၀ ဆန္႔က်င္ျငင္းပယ္သလုိ ကာမသုခလႅိက သမားမ်ားကလည္း အတၱ ကိလမထကုိ လုံး၀ျငင္းပယ္ပါတယ္။
မဇၥ်ိမက်င့္စဥ္မွာ အစြန္းတရားကုိ ပယ္ရမယ္ ဆုိတာက အဲဒီ အက်င့္မ်ားကုိပင္ "ပန္းတုိင္" အျဖစ္သတ္မွတ္ က်င့္သုံးျခင္းကုိသာ ပယ္ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ မဇၥ်ိမအက်င့္ရဲ့ အေထာက္အကူ အျဖစ္နဲ႔ေတာ့ ကာမသုခလႅိက သမားတုိ႔ အသုံးျပဳတဲ့ အာရုံငါးပါးထဲက စား၊ ၀တ္၊ ေနေရး၊ က်န္းမာေရးအတြက္ အေထာက္အကူျဖစ္တဲ့ အာရုံတုိ႔ကုိ သတိတရား အသိ တရား ေရွ႔သြားျပဳ(ပစၥ၀ကၡဏာဆင္ျခင္)ျပီး သုံးေဆာင္ခြင့္ ရွိပါတယ္။ (ကာမဂုဏ္ တရားတုိ႔မွာ အႆာဒ= သာယာဖြယ္၊ အာဒီန၀= အျပစ္၊ နိႆရဏ=လြတ္ေျမာက္မႈ ဆုိျပီး သေဘာသုံး မ်ိဳး ကြဲျပား ပုံကုိ ဘုရားရွင္က ေဟာေတာ္မူပါတယ္)။
အလားတူပဲ၊ အတၱကိလမထသမားတုိ႔ အသုံးျပဳတဲ့ ခႏၶာကုိယ္ကုိ ျငိမ္သက္ေအာင္ ထားျခင္း စသည္တုိ႔ကုိ လည္း မဇၥိ်မ အက်င့္ရဲ့ အေထာက္အကူျဖစ္ရုံ အသုံးခ်ပါတယ္။ 'ပန္းတုိင္'အျဖစ္ သတ္မွတ္ျခင္းကုိသာ ပယ္ရမွာ ျဖစ္ျပီး ပန္းတုိင္ရဲ့ အေထာက္အကူ အျဖစ္နဲ႔ ေတာ့ အသုံးခ်ႏုိင္တယ္လုိ႔ ဆုိလုိတာပါ။
ဓမၼေဘရီအရွင္၀ီရိယ(ေတာင္စြန္း)
Tuesday, July 30, 2013
တရားဦးကုိ ခ်ဥ္းကပ္နာယူျခင္း (ဓမၼစၾကာ ၁)
copy from http://ashinsirinda.com/
Jan 5 2010
"သာသနာေတာ္မွာ ဒီေလာက္ အေရးပါတဲ့ တရားေတာ္ႀကီးတစ္ခု ငယ္ရြယ္သူတုိ႔ရဲ့ ပါးစပ္ဖ်ားမွာတင္ လမ္းဆုံးေန တာဟာ သာသနာေတာ္နဲ႔ ႀကဳံခြင့္ ရေန သူတုိ႔ရဲ့ နစ္နာခ်က္ တစ္ ခုပါဘဲ" (အရွင္ေသ႒ိလ ႏွင့္ နတ္မွီေတာရ ဆရာေတာ္ႀကီ) ေဒးဒရဲျမိဳ႔က နိကာယ္သင္တန္း ဖြင့္စဥ္က ဖြင့္ပြဲေန႔မွာ ကမၻာ့ဗုဒၶသာသနာ ျပဳ ဆရာေတာ္ အရွင္ ေသ႒ိလ အစရွိတဲ့ အရွင္အာဒိစၥ၀ံသရဲ့ တပည့္ႀကီးမ်ား၊ ေတာင္တြင္းႀကီး နတ္မွီေတာရ ဆရာ ေတာ္ႀကီးမ်ား၊ ေတာင္တြင္းႀကီး နတ္မွီေတာရဆရာေတာ္ႀကီး၊ ေဒးဒရဲ ကြင္းေက်ာင္း ဆရာ ေတာ္(သင္တန္း တာ၀န္ခံ) စတဲ့ ဆရာေတာ္မ်ား ပါ၀င္တဲ့ မေထရ္ျမတ္တုိ႔ရဲ့ ေလးနက္တဲ့ စကား၀ုိင္း တစ္ခု ကုိလည္း နာယူမွတ္သားခြင့္ ရလုိက္ပါတယ္။
ေတာင္တြင္းႀကီး နတ္မွီေတာရ ဆရာေတာ္ႀကီးက "ဓမၼစၾကာတရား ဆုိတာ ျမတ္စြာ ဘုရားရွင္ရဲ့ တရားဦး ေဒသနာေတာ္ႀကီး ျဖစ္တယ္၊ သတၱ၀ါတုိင္း အတၱကုိယ္စီ ရွိေန ၾကသလုိ အတၱ၀ါဒ လႊမ္းမုိးေနတဲ့ ေလာကႀကီးထဲမွာ အနတၱကုိ ဦးတည္တဲ့ ေဒသနာေတာ္ကုိ ပထမဆုံး ေၾကြးေၾကာ္ ေဟာၾကားရတယ္ ဆုိတာ အဘက္ဘက္က တိက် ျပည့္စုံရသလုိ ေလာကရဲ့ လုိအပ္ခ်က္ ကုိလည္း ကြက္တိ အံ၀င္ ျဖည့္စြမ္းႏိုင္ရမွာ ျဖစ္လုိ႔ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က ဒီတရား ဦး ေဒသနာေတာမွာ ေ၀ါဟာရအသုံးအႏႈန္းကုိက ေရပက္ မ၀င္လုိ႔ ဆုိရေလာက္ေအာင္ စနစ္ တက် သုံးႏႈန္း ေဟာၾကားေတာ္မူတာ ေတြ႔ရတယ္။
အေျပာ "ငါ" နဲ႔ "အရွိ" "ငါ" တုိ႔ကုိ ေရာေထြးမသြားေစဖုိ႔ အတြက္ ေဟာသူရဲ့ နာမ္စား ကုိေတာင္ "မယာ" ဆုိတဲ့ ပထမ နာမ္စားကုိ အသုံးမျပဳဘဲ "တထာဂေတန"ဆုိတဲ့ တတိယ နာမ္စား အသုံးျပဳထား တာကုိက ဒီေဒသနာေတာ္နဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ ဘယ္ ေလာက္ အေလးအနက္ ထားတယ္ ဆုိတာ သိသာတယ္။ ေဒသနာေတာ္ဟာ သိပ္ျပီး ရွည္လ်ားလွတာ မဟုတ္ေပမဲ့ သာသနာေတာ္ရဲ့ အေရးပါ ဆုံး ျဖစ္တဲ့ "မဇ်ၥိမပဋိပဒါ"လမ္းစဥ္၊ သစၥာေလးပါးတုိ႔ကုိ အေရအတြက္ သရုပ္၊ သာ၀က တုိ႔ရဲ့ တာ၀န္ပုိင္းနဲ႔ ျပီးျပည့္စုံတဲ့ အေျခအေန၊ ျဖစ္ေပၚ ရရွိလာမယ့္ အက်ိဳးတရားမ်ားပါ ျပည့္ျပည့္စုံစုံ ႀကီကုိ ေဟာထားတာ ျဖစ္လုိ႔ ၾသဇာဂုဏ္ အျပည့္ ရွိတဲ့ ေဒသနာေတာ္ႀကီးပဲ။ "သာသနာ ေတာ္မွာ ဒီေလာက္အေရးပါတဲ့ ေဒသနာေတာ္ႀကီးတစ္ခု ဇရပ္ေပၚက ၀တ္အသင္း သူေလး ေတြရဲ့ ပါးစပ္ဖ်ားမွာတင္ လမ္းဆုံး ေနရတာဟာ သာသနာေတာ္နဲ႔ ႀကဳံေတြ႔ရသူတုိ႔ရဲ့ နစ္နာ ခ်က္ႀကီး တစ္ခုပဲ" လုိ႔ ေဆြးေႏြးတင္ျပပါတယ္။
ကမၻာ့ဗုဒၶသာသနာျပဳ ဆရာေတာ္ အရွင္ ေသ႒ိလ ကေတာ့"လူေတြဟာ "ဓမၼ" ကုိ ဓမၼရဲ့ အက်ိဳးခံစားရမႈ အတြက္ အသုံးမျပဳၾကဘဲ 'ဓမၼ' ကုိ ေလာကအက်ိဳးတြက္ ေလာက္သာ ရည္မွန္ုးျပီးး အသုံးခ်ေနၾကတဲ့ အတြက္ ဘယ္သုတ္ ဘယ္ဂါထာ ေတြကုိ ရြတ္ဖတ္ရင္ ဘယ္လုိ ေလာကီ အက်ိဳးေတြ ရတယ္ ဆုိတဲ့ ေနာက္ကုိ လုိက္ေနၾကလုိ႔ အေလးအနက္ လုိက္နာရမယ့္ ေဒသနာ ေတာ္ႀကီးဟာ ကုသိုလ္အျဖစ္၊ စီးပြားအျဖစ္၊ အႏၱရာယ္ကင္း ရြတ္ဖတ္စရာတစ္ခု အျဖစ္နဲ႔ လမ္းဆုံး ေနရတာ ျဖစ္ေၾကာင္းနဲ႔ အခုမွ ဗုဒၶဘာသာကုိ စတင္ေလ့လာေနၾကတဲ့ အေနာက္ ႏိုင္ငံေတြမွာေတာ့ စီးပြားေရးကုိ စီးပြားေရးအတတ္ ပညာနဲ႔ ရွာေဖြၾကျပီး ဓမၼကုိလည္း ဓမၼရဲ့ အက်ိဳးေက်းဇူး စြမ္းရည္သတိၱကုိ သိလုိမႈအတြက္ ရွာေဖြၾကတာ ျဖစ္လုိ႔ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ ပထမဆုံး ေဟာထားတဲ့ 'တရားဦး'ကုိ အေတာ္ စိတ္၀င္တစား ေလ့လာၾကတယ္။ လက္ေတြ႔ လည္း စမ္းသပ္ လုိက္နာ ၾကည့္ၾကတယ္"ဆုိတဲ့အေၾကာင္း မိန္႔ၾကားေဆြးေႏြး ပါတယ္။
ေဒးဒရဲ ကြင္းေက်ာင္းဆရာေတာ္က" လြယ္လြန္းေတာ့ ျပယ္" ဆုိသလုိပဲ ဘုိးဘြား စဥ္ဆက္ ဗုဒၶဘာသာ အမ်ားစုဟာ ဗုဒၶသာသနာနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ ေလ့လာသင္ယူ ရတာ ကလည္း လြယ္၊ လုိ္က္နာ က်င့္ႀကံရ တာကလည္း လြယ္ ဆုိေတာ့ အေလးအနက္ မထား ခ်င္ၾကဘဲ တေျဖးေျဖး ပ်က္ျပယ္လာၾကတယ္။ အခ်ိန္မေရြး ႏွလုံးသြင္း ဆင္ျခင္ႏုိင္ေအာင္ ဆုိျပီး အာဂုံရသင့္ရထုိက္တဲ့ မဂၤလသုတ္၊ ရတနသုတ္၊ ေမတၱသုတ္တုိ႔ ဓမၼစၾကာတုိ႔ကုိ အာဂုံ အရက်က္မွတ္ ထားခုိင္းျပန္ေတာ့လည္း 'ဂါထာေပး ေတးျဖစ္' ဆုိသလုိ အႏၱရာယ္ကင္းေအာင္၊ လာဘ္ရႊင္ေအာင္ ရြတ္ဖတ္ စရာလုိ သဘာထားေနၾကတယ္" ဆုိတဲ့ အေၾကာင္း ေဆြးေႏြး ေတာ္မူၾကျပီး တရားဦး ဓမၼစၾကာနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ အေလးအနက္ ေဆြးေႏြး ေတာ္မူၾကပါတယ္။
ေဆြးေႏြးပြဲရဲ့ နိဂုံးခ်ဳပ္မွာေတာ့ ဆရာေတာ္ အားလုံးကပဲ ဘုရားအေၾကာင္း၊ တရား အေၾကာင္း၊ သံဃာအေၾကာင္းနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ အျပည့္အစုံ နားလည္လုိၾကသူမ်ား အနနဲ႔ ဓမၼစကၠပ၀တၱနသုတ္၊ သာမညဖလသုတ္၊ သတိပ႒ာနသုတ္နဲ႔ မဟာပရိနိဗၺာနသုတ္ တုိ႔ကုိ ေလ့လာသင့္ေၾကာင္း မိန္႔ၾကားၾက ပါတယ္။ အခု အဲဒီ ေဆြးေႏြးပြဲမွာ နာယူမွတ္သားခဲ့ရတဲ့ တရားဦး ဓမၼစၾကာနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ မွတ္သား မိသမွ်ထဲက မိမိ သေဘာေပါက္ကုိ ျဖန္႔ေ၀ ေပး လုိက္ပါတယ္။
တရားဦးကုိ မနာယူမီ မဂဒါ၀ုန္ေတာဆီကေန ေနာက္ေၾကာင္းကုိ ျပန္ၾကည့္လုိက္မယ္ ဆုိရင္ သိဒၶတၳ မင္းသားရဲ့ တစ္ေလာကလုံးအေပၚ ခ်ိဳးထားတဲ့ 'စံခ်ိန္' သုံးခုနဲ႔ 'ဘ၀ အစိတ္ အပုိင္း' နွစ္ခုတုိ႔ကုိ ေတြ႔ႏိုင္ပါတယ္။
စံခ်ိန္သုံးခုကေတာ့ ပါရမီရွင္ ေယာကၤ်ားျမတ္တုိ႔ရဲ့ အရည္အခ်င္းျပ အမွတ္ အသားမ်ားျဖစ္တဲ့ လကၡဏာေတာ္ႀကီး (၃၂) ပါး လကၡဏာေတာ္ငယ္ (၈၀) တုိ႔နဲ႔ ျပည့္စုံ တဲ့အတြက္ ျမင္ရသူ လူသားမ်ားကသာမက နတ္၊ ျဗဟၼာတုိ႔ကေတာင္ ဦးညြတ္အရုိ အေသ ျပဳခ်င္ေလာက္ေအာင္ တင့္တယ္လွပ က်က္သေရရွိလွတဲ့ ဥပဓိရုပ္အဆင္းနဲ႔ ျပည့္စုံတဲ့ စံခ်ိန္(ရူပပမာဏ)။
ပဋိသေႏၶတည္ေနခ်ိန္၊ ဖြားျမင္ခ်ိန္၊ ထိမ္းျမားလက္ထပ္ခ်ိန္တုိ႔မွာ ကတည္းက ၀န္းက်င္ ႏံွ႔စပ္ ဘ၀ဂ္ခတ္မွ် အံ့ၾသဘနန္းေတြ ေတြ႔ျမင္ၾကားသိၾကရျပီး ဟူးရားပညာရွင္ အခ်ိဳ႔က "ေျမျပင္တစ္၀န္းကုိ အုပ္စုိးႏိုင္စြမ္းတဲ့ စၾကာ၀ေတးမင္း ျဖစ္မယ္"ဆုိတဲ့ ေဟာေျပာ ျဖားေယာင္း မႈ မ်ားကုိ အေလးမထားတဲ့အျပင္ ေလာကီ စည္းစိမ္ကုိ ခံစားဖုိ႔ အေကာင္းဆုံးအရြယ္ျဖစ္တဲ့ အသက္(၂၉) ႏွစ္ အရြယ္မွာပဲ ရရွိျပီးသား ထီးနန္း စည္းစိမ္ေတြေရာ ယေသာ္ဓရာ အစရွိတဲ့ ဇနီးမယား အေခ်ာအလွမ်ားႏွင့္ သားဦး ရတနာ ကုိပါ စြန္႔ပစ္ျပီး ေတာထြက္တရားရွာခဲ့တာ၊ ေတာထြက္ရာ ခရီးလမ္းအျဖစ္ ဗိမၺိသာရမင္းႀကီးရဲ့ အာဏာပုိင္စုိးရာ ရာဇျဂိဳဟ္ျပည္ကုိ ျဖတ္ သန္းသြားစဥ္က အေလာင္းေတာ္ရဲ့ ဥပဓိကုိ ေတြ႔ျမင္ရတဲ့အခါ ဗိမၺိသာရမင္းႀကီးက မိမိ အုပ္စုိး တဲ့ နယ္ေျမတစ္၀က္ကုိ ခြဲေ၀ေပးပါရေစ၊ ေတာမထြက္ပါနဲ႔လုိ႔ ဖိတ္ၾကားတာကုိလည္း ျငင္းဆန္ ခဲ့တာ၊ ဥရုေ၀လေတာထဲမွာ တရားအားထုတ္တဲ့ အခါမွာလည္း ဘယ္သူမွ လုိက္မမီဘဲ တအံ့ တၾသ ေငးေမာေလးစားေလာက္ေအာင္ အထိ အလြန္ျပဳႏုိင္ခဲတဲ့ ဒုကၠရစရိယ အက်င့္ကုိ (၆) ႏွစ္တုိင္တုိင္ ျဖည့္က်င့္ခဲ့တဲ့အတြက္ လူေရာ၊ နတ္ေရာ ေသာ ေသာ ရုတ္ရုတ္ အုတ္အုတ္ က်က္က်က္ ဘ၀ဂ္နွံ႔မွ် ေက်ာ္ၾကားလွတဲ့ ဂုဏ္သတင္းႀကီးမႈ စံခ်ိန္(ေဃာသ ပမာဏ)
ဥရုေ၀လ ေတာထဲမွာ ခဲယဥ္းလွတဲ့ အက်င့္အားလုံးတုိ႔ရဲ့ အစြန္းကုိ ေရွ့တလွမ္းေလာက္ တုိးလုိက္ရင္ မရဏေခ်ာက္ပဲ က်န္ေတာ့တဲ့အထိ က်င့္ႀကံေတာ္မူခဲ့တဲ့ ေခါင္းေခါင္းပါးပါး အက်င့္ ႏုိင္ဆုံးစံခ်ိန္
(လူခ ပမာဏ) တုိ႔ျဖစ္ပါတယ္။
ဒီစံခ်ိန္(ပမာဏ)သုံးခုဟာ အဲဒီေခတ္က အျမင့္ျမတ္ဆုံး လူသားတစ္ဦးကုိ တုိင္းတာ ခန္႔မွန္းၾကတဲ့ စံခ်ိန္ မ်ားျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီစံခ်ိန္ သုံးခုလုံးကုိ ဘုရားေလာင္း ေတာ္က ခ်ိဳးႏုိင္ ခဲ့တာပါ။
ဘ၀ရဲ့ အစိတ္အပုိင္း ႏွစ္ခုကေတာ့ ေမြးဖြားခ်ိန္က စျပီး အသက္(၂၉)ႏ်စ္အထိ ကပိလ၀တ္ နန္းေတာ္ထဲမွာ ေႏြ မုိး ေဆာင္း ရာသီ အလုိက္ စံျမန္းစရာ နန္းမသုံးေဆာင္နဲ႔ ယေသာ္ဓရာ အမႈးရွိတဲ့ ေမာင္းမမိႆံတုိ႔နဲ႔ လုိေလေသး မရွိ၊ ျပည့္စုံ ေပါၾကြယ္လွတဲ့ ၀တၳဳအာ ရုံ ကာမဂုဏ္ေတြနဲ႔ ခံစားေပ်ာ္ပါးေနတဲ့ ဘ၀တစ္ပုိင္း ရယ္။အသက္(၂၉)ႏွစ္က (၃၅)နွစ္အထိ(၆)နွစ္တိတိ ဥရုေ၀လေတာထဲမွာ အဲဒီေခတ္က 'တပ'အက်င့္ကုိ က်င့္ႀကံအားထုတ္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြထဲက ဘယ္ပုဂၢိဳလ္မွ က်င့္ႏုိင္စြမ္းမရွိတဲ့ အတြက္ အလြန္က်င့္ႏုိင္ခဲတယ္လုိ႔ ဆုိတဲ့ ဒုကၠရစရိယ အက်င့္ကုိ ျပင္းထန္ဆုံးနဲ႔ အစြန္း အေရာက္ဆုံး အထိ က်င့္ႀကံခဲ့တဲ့ ဘ၀ရယ္ပါ။
"အစြန္းအေရာက္ဆုံးလုိ႔" လုိ႔ ဆုိရတာကေတာ့ တရားအားထုတ္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ အစား အစာ ရွာေဖြ ခ်ိန္ရယ္လုိ႔ လုံး၀ သတ္မွတ္မထားဘဲ ထုိင္ေနတဲ့ ေနရာက လက္လွမ္းမီရာ အတြင္း သစ္ရြက္သစ္သီး တစ္ခုတေလ ေၾကြက်လာတာ ေတြ႔ရင္စား၊ မေတြ႔ရင္ ဘာမွ မစား ဘဲ စားခ်ိန္၊ နားခ်ိန္မရွိ အားထုတ္ခဲ့တာ။ ဒီအစြန္းကေန ေရွ့ကုိ နည္းနည္းေလး ဆက္ တုိး လုိက္ရင္ မရဏဆုိတဲ့ ေခ်ာက္ထဲကုိ က်ေတာ့မယ့္ဆဲဆဲ တဲတဲ ကေလး လုိတဲ့အထိ က်င့္ႀကံ တာ ျဖစ္လုိ႔ပါ။
ဒီစံခ်ိန္သုံးခုနဲ႔ ဘ၀အစိတ္အပုိင္း ႏွစ္ခုတုိ႔ဟာ တရားဦး ဓမၼစၾကာကုိ ေဟာတဲ့ အခါမွာ အေရးပါဆုံး အေထာက္အကူ ျပဳခဲ့သလုိ တရားဦးကုိ ခ်ဥ္းကပ္နာယူ ေလ့လာတဲ့ ပုဂၢိဳလ္မ်ား အေနနဲ႔လည္း ဒီအခ်က္မ်ားကုိ သိထားတဲ့အတြက္ ပုိျပီး သေဘာေပါက္ လြယ္ၾကမယ္လုိ႔ ထင္ပါတယ္။
ဘုရားအေလာင္းေတာ္ဟာ ျပင္းထန္လြန္ကဲတဲ့ အက်င့္ေတြကုိ (၆) ႏွစ္ေလာက္ ၾကာ ေအာင္ သူမ်ား မေရာက္ႏုိင္တဲ့ အစြန္းအထိ အားထုတ္ၾကည့္တဲအခါ ေရွ့မွာ မရဏ ေခ်ာက္ ႀကီးက လြဲလုိ႔ ဘာမွ မရွိပါလားလုိ႔ သိလိုက္တဲ့ အခါမွာေတာ ့ ဒီက်င့္စဥ္ေတြကုိ ေက်ာ္ခုိင္း ေနာက္ဆုတ္ျပီး ခႏၶာကုိယ္ကုိ မွ်တထမ္းေဆာင္ႏုိင္ဖုိ႔ သင့္တင့္ေလွ်ာက္ပတ္တဲ့ အာဟာရကုိ စားသုံးရပါေတာ့တယ္။ အဲဒီ အခ်ိန္မွာပဲ ျပင္းထန္တဲ့ အက်င့္အပၚ ေမွ်ာ္လင့္တႀကီးနဲ႔ ျပဳစု လုပ္ေကၽြး ေနၾကတဲ့ ပဥၥ၀ဂၢီ ငါးဦးတုိ႔က ဘုရား အေလာင္းေတာ္ကုိ" တရားမဖက္ အစားမက္တဲ့ တရားလူထြက္(ပဓာန၀ိဗႏၱ) ႀကီးျဖစ္သြားျပီ၊ ျမင့္ျမတ္တဲ့ အရိယာပုဂၢိဳလ္ အျဖစ္ ေရာက္ႏုိင္တဲ့ သဗၺညဳတ ဉာဏ္အထူးကုိ ရႏုိင္စြမ္း မရွိေလာက္ေတာ့ဘူး"လုိ႔ ဆုံးျဖတ္ၾကျပီး ဥရုေ၀လ ေတာ ကေန (၁၈)ယူဇနာ ကြာေ၀းတဲ့ မိဂဒါ၀ုန္ေတာဆီ ထြက္ခြာသြားၾက ေတာ့တယ္။
မဟာသကၠရာဇ္(၁၀၃)ခု ကဆုန္လျပည့္ေန႔(၀ိနည္းေတာ္ အလုိအရ လျပည့္ေန႔ အရုဏ္ တက္ ခ်ိန္မွ ေနာက္ေန႔ အရုဏ္မတက္မီ အတြင္းကုိ လျပည့္ေန႔လုိ႔ပဲေခၚပါတယ္၊ ဒီေန႔ သုံးစြဲ ေနတဲ့ ဟူးရားက်မ္းမ်ား အလုိေတာ့ လျပည့္ေက်ာ္(၁)ရက္ေန႔ နံနက္ေစာ အရုဏ္မတက္မီ အခ်ိန္ပါ) မွာ သဗၺညဳတဉာဏ္ေတာ္ကုိ ရရွိေတာ္မူျပီးေနာက္ ရက္ သတၱပတ္(၇) ပတ္ ေလာက္ သဗၺညဳတဉာဏ္ ရေတာ္မူရာ ေဗာဓိပင္ အနီးတစ္
၀ုိက္မွာပဲ ပဋိစၥသမုပၸာဒ္ အစရွိ တဲ့ တရားမ်ား ကုိ နွလုံးသြင္းဆင္ျခင္ျခင္း၊ ၀ိမုတၱိသုခကုိ ခံစားျခင္း၊ တရား ေဟာျပရမယ့္ ေ၀ေနယ်တုိ႔ရဲ့ စရုိက္ အမ်ိဳးမ်ိဳးတုိ႔ကုိ သုံးသပ္ဆင္ျခင္ျခင္း စတဲ့ ကိစၥမ်ားကုိ ျပဳလုပ္ရင္း သီတင္းသုံးေနေတာ္မူပါ တယ္။
ေ၀ေနယ်တုိ႔ကုိ တရား စတင္ေဟာေတာ့မယ္လုိ႔ ဆုံျဖတ္ျပီးခ်ိန္မွာေတာ့ ပင္ကုိက ကိေလသာ အလြန္ နည္းပါးၾကတဲ့အတြက္ တရားကုိ အျမန္ဆုံး သေဘာေပါက္ႏိုင္စြမ္း ရွိၾကတဲ့ အဠာရနဲ႔ ဥဒကတုိ႔လည္း ကြယ္လြန္သြားၾကျပီ ျဖစ္လုိ႔ မိမိအေပၚမွာ လုပ္ေကၽြးျပဳစုရင္း တရား ထူးကုိ ငံလင့္ေနၾကတဲ့ ပဥၥ၀ဂၢီ(၅)ဦး
တုိ႔ကုိပဲ တရားဦး စတင္ေဟာၾကားဖုိ႔ ဆုံးျဖတ္လုိက္ ပါတယ္။ သူတုိ႔ကုိ တရားေဟာဖုိ႔ အတြက္(၁၈) ယူဇနာ ေ၀းကြာတဲ့ မိဂဒါ၀ုန္ေတာကုိ ၾကြ သြား ရမွာပါ။
ကရုဏာေျခက်င္ခရီး
ျမတ္စြာဘုရားရွင္မွာ သဗၺညဳတ ဉာဏ္ေတာ္ကုိ ရရွိျပီးအခ်ိန္မွစျပီး တန္ခုိးအဘိညာဥ္ အားလုံးကုိလည္း ရရွိျပီး ျဖစ္ပါတယ္။ အခု သြားရမယ့္ ခရီးကလည္း (၁၈) ယူဇနာေတာင္ ေ၀းလံတဲ့ ခရီးပါ၊ ဒီခရီးမွာ တန္ခုိးအဘိညာဥ္ကုိ အသံုးျပဳသြားမယ္ ဆုိရင္ မိဂဒါ၀ုန္ေတာကုိ မပင္မပန္း ေရာက္သြားရုံ သာမကဘူး၊ တန္ခုိးဣဒၶိပါဒ္ကုိ အသုံးျပဳျပီး 'ဘြား' ခနဲ ထင္ရွားျပ လုိက္ရင္ ပဥၥ၀ဂၢီတုိ႔လည္း ခ်က္ခ်က္ ဦးညြတ္ ဒူးတုတ္သြားမွာေတာ့ ေသခ်ာတယ္။
ျမတ္စြာဘုရားရွင္က ဒီခရီးနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ (ဆရာ့စကားအတုိင္း ေျပာရရင္) ပြဲဦး မလန္ ရေအာင္ အဘက္ဘက္က ျပင္ဆင္ သုံးသပ္ျပီး ဆုံးျဖတ္တာ ျဖစ္တယ္။' လုပ္ေဆာင္ခ်က္' ဆုိ တာ ' ရည္ရြယ္ ခ်က္ကုိ' ကုိ အေထာက္အကူ ျပဳမွသာ အက်ိဳးရွိ မွန္ကန္မယ္၊ 'ရည္ရြယ္ခ်က္' ကုိ အေႏွာက္အယွက္ ျဖစ္ေစရင္ တန္ခုိး ဣဒၶိပါဒ္ ျပျခင္းဟာလည္း မွားယြင္းတဲ့ လုပ္ေဆာင္ ခ်က္ ျဖစ္သြားႏုိင္တယ္။
တန္ခုိး ဣဒၶိပါဒ္ ဆုိတာ ပုဂၢိဳလ္စြမ္း ဆန္တဲ့ အတြက္ ပုဂၢိဳလ္ကိုတာ့ အလြယ္တကူ ဒူး ေထာက္ ကုိးကြယ္ လာေစမွာ အမွန္ပါပဲ။ ပုဂၢဳိလ္ကုိ အဓိက ထားျပီး ဆည္းကပ္ ကုိ္းကြယ္ သူမ်ားဟာ" ေတာင္းခံဖုိ႔ ဆုိတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္" သာ ထားတတ္ၾကျပီး 'လုိက္နာဖုိ႔ ဆုိတဲ့ ရည္ ရြယ္ ခ်က္' မရွိတတ္ၾကဘူး (ရွိခဲ့တယ္)။
ေလာကနယ္ပယ္မွာ ကာမသုခလိႅိက ေရစုန္၊ ဓမၼနယ္ပယ္မွာ အတၱကိလမထ ေရစုန္ ကုိ လုိက္နာ ေနၾက တဲ့ ေလာကႀကီးအတြက္ ေရဆန္ခရီး ( ပဋိေသာတဂါမီ) လုိ ျဖစ္ေနတဲ့ ဒီတရားကုိ တန္ခုိးဣဒၶိပါဒ္ျပျပီး ေဟာမယ္ဆုိရင္ 'ဒီတရားမ်ိဳးဟာ ဒီလုိ တန္ခုိး ဣဒၶိပါဒ္နဲ႔ ျပည့္စုံတဲ့ ပုဂၢိဳလ္မ်ိဳးသာ က်င့္ႀကံသိရွိႏုိင္တာ၊ သူလုိကုိယ္လုိ သာမန္လူေတြ က်င့္ႀကံ အားထုတ္ဖုိ႔ မလြယ္ဘူး'လုိ႔ ထင္မွတ္ျပီး လုိက္နာ ႀကိဳစားဖုိ႔ စိတ္မသန္ဘဲ လက္ျဖန္႔ ေတာင္းခံဖုိ႔ စိတ္သန္သြားေစ နိဳင္တယ္။
မဟာကရုဏာရွင္ ျဖစ္ေတာ္မူတဲ့ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က ေ၀ေနယ်တုိ႔ရဲ့ အက်ိဳးကုိ ေရွးရႈ တဲ့ ကရုဏာေတာ္နဲ႔ ၾကည့္ရႈ သုံးသပ္ျပီးတဲ့အခါ ဘယ္လုိ တန္ခုိး ဣဒၶိပါဒ္မွ မလို၊ ပါရမီဓာတ္ခံ ရွိတဲ့ သူလုိကုိယ္လုိ ပုဂၢိဳလ္ အားလုံး လုိက္နာ က်င့္ႀကံရင္ ဒုကၡျငိမ္းရာကုိ ရေရာက္ႏိုင္တယ္လုိ႔ သိေစလုိတဲ့အတြက္ ဒီဓမၼခရီးကုိ သူလုိကုိယ္လုိ ေျခက်င္ပဲ ၾကြေတာ္မူပါတယ္။
ဓမၼေဘရီအရွင္၀ီရိယ(ေတာင္စြန္း)
မွတ္ခ်က္။ ဓမၼေဘရီဆရာေတာ္ဘုရား ေရးသားေတာ္မူတဲ့ တရားဦးဆုိတဲ့ စာအုပ္ထဲက ထုတ္ေဖၚ တင္ျပ တာပါ။ ဓမၼစၾကာကုိ ေခတ္အျမင္ ေခတ္အေတြး နဲ့႔ နားလည္လြယ္ေအာင္ တင္ျပေရးသားထားတဲ့ တကယ္ေကာင္းတဲ့ စာအုပ္ေလးပါ။ အပုိင္းအားျဖင့္ (၉) ပုိင္းခြဲ တင္ျပ ေရးသားထားသည့္အတြက္ စာဖတ္
၀ါသနာရွင္မ်ား ဆက္လက္ ဖတ္ရႈ ေလ့လာနိဳင္ၾကမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အားလုံး ျပီးသည့္အထိ တစ္ပုိင္းျခင္း ဆက္လက္ ေဖၚျပေပးသြားမည္ ျဖစ္တဲ့ အေၾကာင္း သတင္းေကာင္းပါးအပ္ပါတယ္။
Jan 5 2010
"သာသနာေတာ္မွာ ဒီေလာက္ အေရးပါတဲ့ တရားေတာ္ႀကီးတစ္ခု ငယ္ရြယ္သူတုိ႔ရဲ့ ပါးစပ္ဖ်ားမွာတင္ လမ္းဆုံးေန တာဟာ သာသနာေတာ္နဲ႔ ႀကဳံခြင့္ ရေန သူတုိ႔ရဲ့ နစ္နာခ်က္ တစ္ ခုပါဘဲ" (အရွင္ေသ႒ိလ ႏွင့္ နတ္မွီေတာရ ဆရာေတာ္ႀကီ) ေဒးဒရဲျမိဳ႔က နိကာယ္သင္တန္း ဖြင့္စဥ္က ဖြင့္ပြဲေန႔မွာ ကမၻာ့ဗုဒၶသာသနာ ျပဳ ဆရာေတာ္ အရွင္ ေသ႒ိလ အစရွိတဲ့ အရွင္အာဒိစၥ၀ံသရဲ့ တပည့္ႀကီးမ်ား၊ ေတာင္တြင္းႀကီး နတ္မွီေတာရ ဆရာ ေတာ္ႀကီးမ်ား၊ ေတာင္တြင္းႀကီး နတ္မွီေတာရဆရာေတာ္ႀကီး၊ ေဒးဒရဲ ကြင္းေက်ာင္း ဆရာ ေတာ္(သင္တန္း တာ၀န္ခံ) စတဲ့ ဆရာေတာ္မ်ား ပါ၀င္တဲ့ မေထရ္ျမတ္တုိ႔ရဲ့ ေလးနက္တဲ့ စကား၀ုိင္း တစ္ခု ကုိလည္း နာယူမွတ္သားခြင့္ ရလုိက္ပါတယ္။
ေတာင္တြင္းႀကီး နတ္မွီေတာရ ဆရာေတာ္ႀကီးက "ဓမၼစၾကာတရား ဆုိတာ ျမတ္စြာ ဘုရားရွင္ရဲ့ တရားဦး ေဒသနာေတာ္ႀကီး ျဖစ္တယ္၊ သတၱ၀ါတုိင္း အတၱကုိယ္စီ ရွိေန ၾကသလုိ အတၱ၀ါဒ လႊမ္းမုိးေနတဲ့ ေလာကႀကီးထဲမွာ အနတၱကုိ ဦးတည္တဲ့ ေဒသနာေတာ္ကုိ ပထမဆုံး ေၾကြးေၾကာ္ ေဟာၾကားရတယ္ ဆုိတာ အဘက္ဘက္က တိက် ျပည့္စုံရသလုိ ေလာကရဲ့ လုိအပ္ခ်က္ ကုိလည္း ကြက္တိ အံ၀င္ ျဖည့္စြမ္းႏိုင္ရမွာ ျဖစ္လုိ႔ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က ဒီတရား ဦး ေဒသနာေတာမွာ ေ၀ါဟာရအသုံးအႏႈန္းကုိက ေရပက္ မ၀င္လုိ႔ ဆုိရေလာက္ေအာင္ စနစ္ တက် သုံးႏႈန္း ေဟာၾကားေတာ္မူတာ ေတြ႔ရတယ္။
အေျပာ "ငါ" နဲ႔ "အရွိ" "ငါ" တုိ႔ကုိ ေရာေထြးမသြားေစဖုိ႔ အတြက္ ေဟာသူရဲ့ နာမ္စား ကုိေတာင္ "မယာ" ဆုိတဲ့ ပထမ နာမ္စားကုိ အသုံးမျပဳဘဲ "တထာဂေတန"ဆုိတဲ့ တတိယ နာမ္စား အသုံးျပဳထား တာကုိက ဒီေဒသနာေတာ္နဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ ဘယ္ ေလာက္ အေလးအနက္ ထားတယ္ ဆုိတာ သိသာတယ္။ ေဒသနာေတာ္ဟာ သိပ္ျပီး ရွည္လ်ားလွတာ မဟုတ္ေပမဲ့ သာသနာေတာ္ရဲ့ အေရးပါ ဆုံး ျဖစ္တဲ့ "မဇ်ၥိမပဋိပဒါ"လမ္းစဥ္၊ သစၥာေလးပါးတုိ႔ကုိ အေရအတြက္ သရုပ္၊ သာ၀က တုိ႔ရဲ့ တာ၀န္ပုိင္းနဲ႔ ျပီးျပည့္စုံတဲ့ အေျခအေန၊ ျဖစ္ေပၚ ရရွိလာမယ့္ အက်ိဳးတရားမ်ားပါ ျပည့္ျပည့္စုံစုံ ႀကီကုိ ေဟာထားတာ ျဖစ္လုိ႔ ၾသဇာဂုဏ္ အျပည့္ ရွိတဲ့ ေဒသနာေတာ္ႀကီးပဲ။ "သာသနာ ေတာ္မွာ ဒီေလာက္အေရးပါတဲ့ ေဒသနာေတာ္ႀကီးတစ္ခု ဇရပ္ေပၚက ၀တ္အသင္း သူေလး ေတြရဲ့ ပါးစပ္ဖ်ားမွာတင္ လမ္းဆုံး ေနရတာဟာ သာသနာေတာ္နဲ႔ ႀကဳံေတြ႔ရသူတုိ႔ရဲ့ နစ္နာ ခ်က္ႀကီး တစ္ခုပဲ" လုိ႔ ေဆြးေႏြးတင္ျပပါတယ္။
ကမၻာ့ဗုဒၶသာသနာျပဳ ဆရာေတာ္ အရွင္ ေသ႒ိလ ကေတာ့"လူေတြဟာ "ဓမၼ" ကုိ ဓမၼရဲ့ အက်ိဳးခံစားရမႈ အတြက္ အသုံးမျပဳၾကဘဲ 'ဓမၼ' ကုိ ေလာကအက်ိဳးတြက္ ေလာက္သာ ရည္မွန္ုးျပီးး အသုံးခ်ေနၾကတဲ့ အတြက္ ဘယ္သုတ္ ဘယ္ဂါထာ ေတြကုိ ရြတ္ဖတ္ရင္ ဘယ္လုိ ေလာကီ အက်ိဳးေတြ ရတယ္ ဆုိတဲ့ ေနာက္ကုိ လုိက္ေနၾကလုိ႔ အေလးအနက္ လုိက္နာရမယ့္ ေဒသနာ ေတာ္ႀကီးဟာ ကုသိုလ္အျဖစ္၊ စီးပြားအျဖစ္၊ အႏၱရာယ္ကင္း ရြတ္ဖတ္စရာတစ္ခု အျဖစ္နဲ႔ လမ္းဆုံး ေနရတာ ျဖစ္ေၾကာင္းနဲ႔ အခုမွ ဗုဒၶဘာသာကုိ စတင္ေလ့လာေနၾကတဲ့ အေနာက္ ႏိုင္ငံေတြမွာေတာ့ စီးပြားေရးကုိ စီးပြားေရးအတတ္ ပညာနဲ႔ ရွာေဖြၾကျပီး ဓမၼကုိလည္း ဓမၼရဲ့ အက်ိဳးေက်းဇူး စြမ္းရည္သတိၱကုိ သိလုိမႈအတြက္ ရွာေဖြၾကတာ ျဖစ္လုိ႔ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ ပထမဆုံး ေဟာထားတဲ့ 'တရားဦး'ကုိ အေတာ္ စိတ္၀င္တစား ေလ့လာၾကတယ္။ လက္ေတြ႔ လည္း စမ္းသပ္ လုိက္နာ ၾကည့္ၾကတယ္"ဆုိတဲ့အေၾကာင္း မိန္႔ၾကားေဆြးေႏြး ပါတယ္။
ေဒးဒရဲ ကြင္းေက်ာင္းဆရာေတာ္က" လြယ္လြန္းေတာ့ ျပယ္" ဆုိသလုိပဲ ဘုိးဘြား စဥ္ဆက္ ဗုဒၶဘာသာ အမ်ားစုဟာ ဗုဒၶသာသနာနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ ေလ့လာသင္ယူ ရတာ ကလည္း လြယ္၊ လုိ္က္နာ က်င့္ႀကံရ တာကလည္း လြယ္ ဆုိေတာ့ အေလးအနက္ မထား ခ်င္ၾကဘဲ တေျဖးေျဖး ပ်က္ျပယ္လာၾကတယ္။ အခ်ိန္မေရြး ႏွလုံးသြင္း ဆင္ျခင္ႏုိင္ေအာင္ ဆုိျပီး အာဂုံရသင့္ရထုိက္တဲ့ မဂၤလသုတ္၊ ရတနသုတ္၊ ေမတၱသုတ္တုိ႔ ဓမၼစၾကာတုိ႔ကုိ အာဂုံ အရက်က္မွတ္ ထားခုိင္းျပန္ေတာ့လည္း 'ဂါထာေပး ေတးျဖစ္' ဆုိသလုိ အႏၱရာယ္ကင္းေအာင္၊ လာဘ္ရႊင္ေအာင္ ရြတ္ဖတ္ စရာလုိ သဘာထားေနၾကတယ္" ဆုိတဲ့ အေၾကာင္း ေဆြးေႏြး ေတာ္မူၾကျပီး တရားဦး ဓမၼစၾကာနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ အေလးအနက္ ေဆြးေႏြး ေတာ္မူၾကပါတယ္။
ေဆြးေႏြးပြဲရဲ့ နိဂုံးခ်ဳပ္မွာေတာ့ ဆရာေတာ္ အားလုံးကပဲ ဘုရားအေၾကာင္း၊ တရား အေၾကာင္း၊ သံဃာအေၾကာင္းနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ အျပည့္အစုံ နားလည္လုိၾကသူမ်ား အနနဲ႔ ဓမၼစကၠပ၀တၱနသုတ္၊ သာမညဖလသုတ္၊ သတိပ႒ာနသုတ္နဲ႔ မဟာပရိနိဗၺာနသုတ္ တုိ႔ကုိ ေလ့လာသင့္ေၾကာင္း မိန္႔ၾကားၾက ပါတယ္။ အခု အဲဒီ ေဆြးေႏြးပြဲမွာ နာယူမွတ္သားခဲ့ရတဲ့ တရားဦး ဓမၼစၾကာနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ မွတ္သား မိသမွ်ထဲက မိမိ သေဘာေပါက္ကုိ ျဖန္႔ေ၀ ေပး လုိက္ပါတယ္။
တရားဦးကုိ မနာယူမီ မဂဒါ၀ုန္ေတာဆီကေန ေနာက္ေၾကာင္းကုိ ျပန္ၾကည့္လုိက္မယ္ ဆုိရင္ သိဒၶတၳ မင္းသားရဲ့ တစ္ေလာကလုံးအေပၚ ခ်ိဳးထားတဲ့ 'စံခ်ိန္' သုံးခုနဲ႔ 'ဘ၀ အစိတ္ အပုိင္း' နွစ္ခုတုိ႔ကုိ ေတြ႔ႏိုင္ပါတယ္။
စံခ်ိန္သုံးခုကေတာ့ ပါရမီရွင္ ေယာကၤ်ားျမတ္တုိ႔ရဲ့ အရည္အခ်င္းျပ အမွတ္ အသားမ်ားျဖစ္တဲ့ လကၡဏာေတာ္ႀကီး (၃၂) ပါး လကၡဏာေတာ္ငယ္ (၈၀) တုိ႔နဲ႔ ျပည့္စုံ တဲ့အတြက္ ျမင္ရသူ လူသားမ်ားကသာမက နတ္၊ ျဗဟၼာတုိ႔ကေတာင္ ဦးညြတ္အရုိ အေသ ျပဳခ်င္ေလာက္ေအာင္ တင့္တယ္လွပ က်က္သေရရွိလွတဲ့ ဥပဓိရုပ္အဆင္းနဲ႔ ျပည့္စုံတဲ့ စံခ်ိန္(ရူပပမာဏ)။
ပဋိသေႏၶတည္ေနခ်ိန္၊ ဖြားျမင္ခ်ိန္၊ ထိမ္းျမားလက္ထပ္ခ်ိန္တုိ႔မွာ ကတည္းက ၀န္းက်င္ ႏံွ႔စပ္ ဘ၀ဂ္ခတ္မွ် အံ့ၾသဘနန္းေတြ ေတြ႔ျမင္ၾကားသိၾကရျပီး ဟူးရားပညာရွင္ အခ်ိဳ႔က "ေျမျပင္တစ္၀န္းကုိ အုပ္စုိးႏိုင္စြမ္းတဲ့ စၾကာ၀ေတးမင္း ျဖစ္မယ္"ဆုိတဲ့ ေဟာေျပာ ျဖားေယာင္း မႈ မ်ားကုိ အေလးမထားတဲ့အျပင္ ေလာကီ စည္းစိမ္ကုိ ခံစားဖုိ႔ အေကာင္းဆုံးအရြယ္ျဖစ္တဲ့ အသက္(၂၉) ႏွစ္ အရြယ္မွာပဲ ရရွိျပီးသား ထီးနန္း စည္းစိမ္ေတြေရာ ယေသာ္ဓရာ အစရွိတဲ့ ဇနီးမယား အေခ်ာအလွမ်ားႏွင့္ သားဦး ရတနာ ကုိပါ စြန္႔ပစ္ျပီး ေတာထြက္တရားရွာခဲ့တာ၊ ေတာထြက္ရာ ခရီးလမ္းအျဖစ္ ဗိမၺိသာရမင္းႀကီးရဲ့ အာဏာပုိင္စုိးရာ ရာဇျဂိဳဟ္ျပည္ကုိ ျဖတ္ သန္းသြားစဥ္က အေလာင္းေတာ္ရဲ့ ဥပဓိကုိ ေတြ႔ျမင္ရတဲ့အခါ ဗိမၺိသာရမင္းႀကီးက မိမိ အုပ္စုိး တဲ့ နယ္ေျမတစ္၀က္ကုိ ခြဲေ၀ေပးပါရေစ၊ ေတာမထြက္ပါနဲ႔လုိ႔ ဖိတ္ၾကားတာကုိလည္း ျငင္းဆန္ ခဲ့တာ၊ ဥရုေ၀လေတာထဲမွာ တရားအားထုတ္တဲ့ အခါမွာလည္း ဘယ္သူမွ လုိက္မမီဘဲ တအံ့ တၾသ ေငးေမာေလးစားေလာက္ေအာင္ အထိ အလြန္ျပဳႏုိင္ခဲတဲ့ ဒုကၠရစရိယ အက်င့္ကုိ (၆) ႏွစ္တုိင္တုိင္ ျဖည့္က်င့္ခဲ့တဲ့အတြက္ လူေရာ၊ နတ္ေရာ ေသာ ေသာ ရုတ္ရုတ္ အုတ္အုတ္ က်က္က်က္ ဘ၀ဂ္နွံ႔မွ် ေက်ာ္ၾကားလွတဲ့ ဂုဏ္သတင္းႀကီးမႈ စံခ်ိန္(ေဃာသ ပမာဏ)
ဥရုေ၀လ ေတာထဲမွာ ခဲယဥ္းလွတဲ့ အက်င့္အားလုံးတုိ႔ရဲ့ အစြန္းကုိ ေရွ့တလွမ္းေလာက္ တုိးလုိက္ရင္ မရဏေခ်ာက္ပဲ က်န္ေတာ့တဲ့အထိ က်င့္ႀကံေတာ္မူခဲ့တဲ့ ေခါင္းေခါင္းပါးပါး အက်င့္ ႏုိင္ဆုံးစံခ်ိန္
(လူခ ပမာဏ) တုိ႔ျဖစ္ပါတယ္။
ဒီစံခ်ိန္(ပမာဏ)သုံးခုဟာ အဲဒီေခတ္က အျမင့္ျမတ္ဆုံး လူသားတစ္ဦးကုိ တုိင္းတာ ခန္႔မွန္းၾကတဲ့ စံခ်ိန္ မ်ားျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီစံခ်ိန္ သုံးခုလုံးကုိ ဘုရားေလာင္း ေတာ္က ခ်ိဳးႏုိင္ ခဲ့တာပါ။
ဘ၀ရဲ့ အစိတ္အပုိင္း ႏွစ္ခုကေတာ့ ေမြးဖြားခ်ိန္က စျပီး အသက္(၂၉)ႏ်စ္အထိ ကပိလ၀တ္ နန္းေတာ္ထဲမွာ ေႏြ မုိး ေဆာင္း ရာသီ အလုိက္ စံျမန္းစရာ နန္းမသုံးေဆာင္နဲ႔ ယေသာ္ဓရာ အမႈးရွိတဲ့ ေမာင္းမမိႆံတုိ႔နဲ႔ လုိေလေသး မရွိ၊ ျပည့္စုံ ေပါၾကြယ္လွတဲ့ ၀တၳဳအာ ရုံ ကာမဂုဏ္ေတြနဲ႔ ခံစားေပ်ာ္ပါးေနတဲ့ ဘ၀တစ္ပုိင္း ရယ္။အသက္(၂၉)ႏွစ္က (၃၅)နွစ္အထိ(၆)နွစ္တိတိ ဥရုေ၀လေတာထဲမွာ အဲဒီေခတ္က 'တပ'အက်င့္ကုိ က်င့္ႀကံအားထုတ္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြထဲက ဘယ္ပုဂၢိဳလ္မွ က်င့္ႏုိင္စြမ္းမရွိတဲ့ အတြက္ အလြန္က်င့္ႏုိင္ခဲတယ္လုိ႔ ဆုိတဲ့ ဒုကၠရစရိယ အက်င့္ကုိ ျပင္းထန္ဆုံးနဲ႔ အစြန္း အေရာက္ဆုံး အထိ က်င့္ႀကံခဲ့တဲ့ ဘ၀ရယ္ပါ။
"အစြန္းအေရာက္ဆုံးလုိ႔" လုိ႔ ဆုိရတာကေတာ့ တရားအားထုတ္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ အစား အစာ ရွာေဖြ ခ်ိန္ရယ္လုိ႔ လုံး၀ သတ္မွတ္မထားဘဲ ထုိင္ေနတဲ့ ေနရာက လက္လွမ္းမီရာ အတြင္း သစ္ရြက္သစ္သီး တစ္ခုတေလ ေၾကြက်လာတာ ေတြ႔ရင္စား၊ မေတြ႔ရင္ ဘာမွ မစား ဘဲ စားခ်ိန္၊ နားခ်ိန္မရွိ အားထုတ္ခဲ့တာ။ ဒီအစြန္းကေန ေရွ့ကုိ နည္းနည္းေလး ဆက္ တုိး လုိက္ရင္ မရဏဆုိတဲ့ ေခ်ာက္ထဲကုိ က်ေတာ့မယ့္ဆဲဆဲ တဲတဲ ကေလး လုိတဲ့အထိ က်င့္ႀကံ တာ ျဖစ္လုိ႔ပါ။
ဒီစံခ်ိန္သုံးခုနဲ႔ ဘ၀အစိတ္အပုိင္း ႏွစ္ခုတုိ႔ဟာ တရားဦး ဓမၼစၾကာကုိ ေဟာတဲ့ အခါမွာ အေရးပါဆုံး အေထာက္အကူ ျပဳခဲ့သလုိ တရားဦးကုိ ခ်ဥ္းကပ္နာယူ ေလ့လာတဲ့ ပုဂၢိဳလ္မ်ား အေနနဲ႔လည္း ဒီအခ်က္မ်ားကုိ သိထားတဲ့အတြက္ ပုိျပီး သေဘာေပါက္ လြယ္ၾကမယ္လုိ႔ ထင္ပါတယ္။
ဘုရားအေလာင္းေတာ္ဟာ ျပင္းထန္လြန္ကဲတဲ့ အက်င့္ေတြကုိ (၆) ႏွစ္ေလာက္ ၾကာ ေအာင္ သူမ်ား မေရာက္ႏုိင္တဲ့ အစြန္းအထိ အားထုတ္ၾကည့္တဲအခါ ေရွ့မွာ မရဏ ေခ်ာက္ ႀကီးက လြဲလုိ႔ ဘာမွ မရွိပါလားလုိ႔ သိလိုက္တဲ့ အခါမွာေတာ ့ ဒီက်င့္စဥ္ေတြကုိ ေက်ာ္ခုိင္း ေနာက္ဆုတ္ျပီး ခႏၶာကုိယ္ကုိ မွ်တထမ္းေဆာင္ႏုိင္ဖုိ႔ သင့္တင့္ေလွ်ာက္ပတ္တဲ့ အာဟာရကုိ စားသုံးရပါေတာ့တယ္။ အဲဒီ အခ်ိန္မွာပဲ ျပင္းထန္တဲ့ အက်င့္အပၚ ေမွ်ာ္လင့္တႀကီးနဲ႔ ျပဳစု လုပ္ေကၽြး ေနၾကတဲ့ ပဥၥ၀ဂၢီ ငါးဦးတုိ႔က ဘုရား အေလာင္းေတာ္ကုိ" တရားမဖက္ အစားမက္တဲ့ တရားလူထြက္(ပဓာန၀ိဗႏၱ) ႀကီးျဖစ္သြားျပီ၊ ျမင့္ျမတ္တဲ့ အရိယာပုဂၢိဳလ္ အျဖစ္ ေရာက္ႏုိင္တဲ့ သဗၺညဳတ ဉာဏ္အထူးကုိ ရႏုိင္စြမ္း မရွိေလာက္ေတာ့ဘူး"လုိ႔ ဆုံးျဖတ္ၾကျပီး ဥရုေ၀လ ေတာ ကေန (၁၈)ယူဇနာ ကြာေ၀းတဲ့ မိဂဒါ၀ုန္ေတာဆီ ထြက္ခြာသြားၾက ေတာ့တယ္။
မဟာသကၠရာဇ္(၁၀၃)ခု ကဆုန္လျပည့္ေန႔(၀ိနည္းေတာ္ အလုိအရ လျပည့္ေန႔ အရုဏ္ တက္ ခ်ိန္မွ ေနာက္ေန႔ အရုဏ္မတက္မီ အတြင္းကုိ လျပည့္ေန႔လုိ႔ပဲေခၚပါတယ္၊ ဒီေန႔ သုံးစြဲ ေနတဲ့ ဟူးရားက်မ္းမ်ား အလုိေတာ့ လျပည့္ေက်ာ္(၁)ရက္ေန႔ နံနက္ေစာ အရုဏ္မတက္မီ အခ်ိန္ပါ) မွာ သဗၺညဳတဉာဏ္ေတာ္ကုိ ရရွိေတာ္မူျပီးေနာက္ ရက္ သတၱပတ္(၇) ပတ္ ေလာက္ သဗၺညဳတဉာဏ္ ရေတာ္မူရာ ေဗာဓိပင္ အနီးတစ္
၀ုိက္မွာပဲ ပဋိစၥသမုပၸာဒ္ အစရွိ တဲ့ တရားမ်ား ကုိ နွလုံးသြင္းဆင္ျခင္ျခင္း၊ ၀ိမုတၱိသုခကုိ ခံစားျခင္း၊ တရား ေဟာျပရမယ့္ ေ၀ေနယ်တုိ႔ရဲ့ စရုိက္ အမ်ိဳးမ်ိဳးတုိ႔ကုိ သုံးသပ္ဆင္ျခင္ျခင္း စတဲ့ ကိစၥမ်ားကုိ ျပဳလုပ္ရင္း သီတင္းသုံးေနေတာ္မူပါ တယ္။
ေ၀ေနယ်တုိ႔ကုိ တရား စတင္ေဟာေတာ့မယ္လုိ႔ ဆုံျဖတ္ျပီးခ်ိန္မွာေတာ့ ပင္ကုိက ကိေလသာ အလြန္ နည္းပါးၾကတဲ့အတြက္ တရားကုိ အျမန္ဆုံး သေဘာေပါက္ႏိုင္စြမ္း ရွိၾကတဲ့ အဠာရနဲ႔ ဥဒကတုိ႔လည္း ကြယ္လြန္သြားၾကျပီ ျဖစ္လုိ႔ မိမိအေပၚမွာ လုပ္ေကၽြးျပဳစုရင္း တရား ထူးကုိ ငံလင့္ေနၾကတဲ့ ပဥၥ၀ဂၢီ(၅)ဦး
တုိ႔ကုိပဲ တရားဦး စတင္ေဟာၾကားဖုိ႔ ဆုံးျဖတ္လုိက္ ပါတယ္။ သူတုိ႔ကုိ တရားေဟာဖုိ႔ အတြက္(၁၈) ယူဇနာ ေ၀းကြာတဲ့ မိဂဒါ၀ုန္ေတာကုိ ၾကြ သြား ရမွာပါ။
ကရုဏာေျခက်င္ခရီး
ျမတ္စြာဘုရားရွင္မွာ သဗၺညဳတ ဉာဏ္ေတာ္ကုိ ရရွိျပီးအခ်ိန္မွစျပီး တန္ခုိးအဘိညာဥ္ အားလုံးကုိလည္း ရရွိျပီး ျဖစ္ပါတယ္။ အခု သြားရမယ့္ ခရီးကလည္း (၁၈) ယူဇနာေတာင္ ေ၀းလံတဲ့ ခရီးပါ၊ ဒီခရီးမွာ တန္ခုိးအဘိညာဥ္ကုိ အသံုးျပဳသြားမယ္ ဆုိရင္ မိဂဒါ၀ုန္ေတာကုိ မပင္မပန္း ေရာက္သြားရုံ သာမကဘူး၊ တန္ခုိးဣဒၶိပါဒ္ကုိ အသုံးျပဳျပီး 'ဘြား' ခနဲ ထင္ရွားျပ လုိက္ရင္ ပဥၥ၀ဂၢီတုိ႔လည္း ခ်က္ခ်က္ ဦးညြတ္ ဒူးတုတ္သြားမွာေတာ့ ေသခ်ာတယ္။
ျမတ္စြာဘုရားရွင္က ဒီခရီးနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ (ဆရာ့စကားအတုိင္း ေျပာရရင္) ပြဲဦး မလန္ ရေအာင္ အဘက္ဘက္က ျပင္ဆင္ သုံးသပ္ျပီး ဆုံးျဖတ္တာ ျဖစ္တယ္။' လုပ္ေဆာင္ခ်က္' ဆုိ တာ ' ရည္ရြယ္ ခ်က္ကုိ' ကုိ အေထာက္အကူ ျပဳမွသာ အက်ိဳးရွိ မွန္ကန္မယ္၊ 'ရည္ရြယ္ခ်က္' ကုိ အေႏွာက္အယွက္ ျဖစ္ေစရင္ တန္ခုိး ဣဒၶိပါဒ္ ျပျခင္းဟာလည္း မွားယြင္းတဲ့ လုပ္ေဆာင္ ခ်က္ ျဖစ္သြားႏုိင္တယ္။
တန္ခုိး ဣဒၶိပါဒ္ ဆုိတာ ပုဂၢိဳလ္စြမ္း ဆန္တဲ့ အတြက္ ပုဂၢိဳလ္ကိုတာ့ အလြယ္တကူ ဒူး ေထာက္ ကုိးကြယ္ လာေစမွာ အမွန္ပါပဲ။ ပုဂၢဳိလ္ကုိ အဓိက ထားျပီး ဆည္းကပ္ ကုိ္းကြယ္ သူမ်ားဟာ" ေတာင္းခံဖုိ႔ ဆုိတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္" သာ ထားတတ္ၾကျပီး 'လုိက္နာဖုိ႔ ဆုိတဲ့ ရည္ ရြယ္ ခ်က္' မရွိတတ္ၾကဘူး (ရွိခဲ့တယ္)။
ေလာကနယ္ပယ္မွာ ကာမသုခလိႅိက ေရစုန္၊ ဓမၼနယ္ပယ္မွာ အတၱကိလမထ ေရစုန္ ကုိ လုိက္နာ ေနၾက တဲ့ ေလာကႀကီးအတြက္ ေရဆန္ခရီး ( ပဋိေသာတဂါမီ) လုိ ျဖစ္ေနတဲ့ ဒီတရားကုိ တန္ခုိးဣဒၶိပါဒ္ျပျပီး ေဟာမယ္ဆုိရင္ 'ဒီတရားမ်ိဳးဟာ ဒီလုိ တန္ခုိး ဣဒၶိပါဒ္နဲ႔ ျပည့္စုံတဲ့ ပုဂၢိဳလ္မ်ိဳးသာ က်င့္ႀကံသိရွိႏုိင္တာ၊ သူလုိကုိယ္လုိ သာမန္လူေတြ က်င့္ႀကံ အားထုတ္ဖုိ႔ မလြယ္ဘူး'လုိ႔ ထင္မွတ္ျပီး လုိက္နာ ႀကိဳစားဖုိ႔ စိတ္မသန္ဘဲ လက္ျဖန္႔ ေတာင္းခံဖုိ႔ စိတ္သန္သြားေစ နိဳင္တယ္။
မဟာကရုဏာရွင္ ျဖစ္ေတာ္မူတဲ့ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က ေ၀ေနယ်တုိ႔ရဲ့ အက်ိဳးကုိ ေရွးရႈ တဲ့ ကရုဏာေတာ္နဲ႔ ၾကည့္ရႈ သုံးသပ္ျပီးတဲ့အခါ ဘယ္လုိ တန္ခုိး ဣဒၶိပါဒ္မွ မလို၊ ပါရမီဓာတ္ခံ ရွိတဲ့ သူလုိကုိယ္လုိ ပုဂၢိဳလ္ အားလုံး လုိက္နာ က်င့္ႀကံရင္ ဒုကၡျငိမ္းရာကုိ ရေရာက္ႏိုင္တယ္လုိ႔ သိေစလုိတဲ့အတြက္ ဒီဓမၼခရီးကုိ သူလုိကုိယ္လုိ ေျခက်င္ပဲ ၾကြေတာ္မူပါတယ္။
ဓမၼေဘရီအရွင္၀ီရိယ(ေတာင္စြန္း)
မွတ္ခ်က္။ ဓမၼေဘရီဆရာေတာ္ဘုရား ေရးသားေတာ္မူတဲ့ တရားဦးဆုိတဲ့ စာအုပ္ထဲက ထုတ္ေဖၚ တင္ျပ တာပါ။ ဓမၼစၾကာကုိ ေခတ္အျမင္ ေခတ္အေတြး နဲ့႔ နားလည္လြယ္ေအာင္ တင္ျပေရးသားထားတဲ့ တကယ္ေကာင္းတဲ့ စာအုပ္ေလးပါ။ အပုိင္းအားျဖင့္ (၉) ပုိင္းခြဲ တင္ျပ ေရးသားထားသည့္အတြက္ စာဖတ္
၀ါသနာရွင္မ်ား ဆက္လက္ ဖတ္ရႈ ေလ့လာနိဳင္ၾကမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အားလုံး ျပီးသည့္အထိ တစ္ပုိင္းျခင္း ဆက္လက္ ေဖၚျပေပးသြားမည္ ျဖစ္တဲ့ အေၾကာင္း သတင္းေကာင္းပါးအပ္ပါတယ္။
Subscribe to:
Posts (Atom)